اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

وضعیت فقر در ایالات متحده خاصتاً در میان اطفال غم انگیز و مفتضحانه است آن هم در قدرتمندترین و ثروتمندترین کشورجهان. دولت های متوالی امریکا مقصر این اهمال کاری نا عادلانه ای هستند که آسیب های بی شماری به ملیون ها تن می زند و باعث از دست رفتن شگرف منابع و باروری انسانیِ امریکا می شود. آمارهای زیر بزرگی این مشکل را نشان می دهد.

از هر ۱۱ طفل امریکایی، ۱ تن یعنی در حدود ۶٫۵ ملیون تن در سطح کشور در فقر شدید زنده گی می کنند. یک پنجم افراد نوزاد تا سن ۶-۷ سال که حدود ۴٫۲ ملیون تن هستند با توجه به پیشرفت های ذهنی این عصر، در معرض فقر هستند. اطفال سیاه پوست و هسپانیایی تبار نیز به همین منوال از فقر رنج می برند. به ترتیب یک سوم و یک چهارم این اطفال چنین وضعیتی دارند در حالی که در میان ۸ طفل سفید پوست، یک تن فقیر است. بسیار مشکل است که بخواهیم فکر کنیم آن چه که رخ داده است نتیجه شکست مهیبِ سیستم اقتصادی امریکا و سیاست های منقضی شده اش نبوده است.

هیچ قسمتی از کشور وجود ندارد که تجربه فقر شدید اطفال را تجربه نکرده باشد. برای نمونه چند مثال وجود دارد: در بوستون نرخ فقر اطفال ۲۶٫۹ فیصد است. در بخش مارین ایالت ایندیانا ۳۱ فیصد از اطفال زیر ۱۸ سال در فقر زنده گی می کنند. در نیوهمپشایر نرخ فقر اطفال ۳۹ فیصد است و در بخش کمرون ایالت تگزاس نرخ فقر به رقمِ شرم آور ۴۷ فیصد رسیده است.

یک نمونه شفاف تر، غم انگیز ترین تصویر را درباره گرفتاری اطفال فقیر در این کشور ثروتمند نشان می دهد. ایالت کنتاکی نمونه ی چرخه و اثرات تهدید آمیزِ اقتصادی اطفال برای جامعه ما است. با ۲۵ فیصد طفل فقیر این مسئله رایج است که به جای جامعه ای با ثبات اقتصادی، از منطقه ای با فقر و بیچارگی عمیق بشنویم. امریکایی ها از اتکا به حمایت شدن از جامعه ناتوان هستند.

اطفال این خانواده ها از مشکلات مربوط به توسعه که نتیجه نه تنها سوء تغذیه بلکه جدایی والدین، فقدان تحصیلات و نداشتن هیچ اساسِ احساسی با ثباتی رنج می برند. غم انگیزترین حقیقتِ این وضعیت این است که این اطفال به لحاظ احساسی، ذهنی و فزیکی در یک سیستم ظالم به دنیا آمده اند. یک راپور از یو اس ای تودی نشان داد که مجله کوریر یافته است که به فقر این اطفال می توان به واسطه اعتبار درآمدهای حاصل از مالیات، از طریق خانواده هایشان کمک کرد. این مسئله یکی از پروگرام هایی بود با پروگرام بودیجه ترمپ در زمینه کاهش سرمایه گذاری در تضاد است. اگر این مسئله تعهد او بوده است، چرا او در حال برداشتن حمایتش از پروگرام هایی است که این اهداف را تقویت می کند؟

در حال حاضر ما به سیاست های ظاهری و متکبرانه ترمپ که کشور را به عقب بر می گرداند و بخش قابل توجهی از نسل جوانان را نا امید و محروم می سازد، عادت کرده ایم. در عوض دادن فرصت به ملیون ها طفل نیازمند برای شکوفایی یک جامعه باز اشتراک برای بهتر شدن جوامع، ترمپ رشد را متوقف کرده وآن ها را دائما به کمک های حکومت وابسته می سازد.

بسیاری از این اطفال دوره لیسه خود را به پایان نرسانده اند، آن ها در سَرَک ها و بدون شغل آواره اند و در نهایت به سمت جرم منحرف می شوند. ده ها هزار تن به خاطر دزدی های کوچک و دوسیه های جزئی محبوس هستند. چشم اندازِ شهروند کارآمد و مثبت برای آن ها چشم اندازی از هم گسیخته است. رویای امریکایی برای آن ها کابوس یک زنده گی است که هفته گذشته با تصویب بودیجه ترمپ توسط مجلسی که جمهوری خواهان بر آن مسلط هستند، افزایش یافت.

از این منظر ظلمی در کاهش بودیجه توسط ترمپ وجود دارد. بر اساس این بودیجه برای بیش از ۱۰ سال آینده ۱۹۰ ملیارد دالر از پروگرام کمک تغذیه کم خواهد شد و ۶۱۶ ملیارد دالر نیز از پروگرام تامین سلامت و طبی اطفال کاهش خواهد یافت. به علاوه این کاهش برای کمک موقت به خانواده های نیازمند در حدود ۲۱٫۶ ملیارد دالر است.

گراهام کیسیدی بیل تحلیل گر موسسه بروکینگز طی تحقیقی دریافت که حدود ۲۱ ملیون تن تا سال ۲۰۲۶ پوشش بیمه را از دست خواهند داد. این پیش بینی شده است که پلان ترمپ به پرداختی های دولت برای مراقبت های صحّی پایان می دهد. این پیش بینی از طریق ۶ ملیون تن ای به دست آمد که برای سال ۲۰۱۷ درخواست بیمه داده بودند. از طرفی پیش بینی شده است که این پلان باعث افزایش هزینه مشتریان و هزینه های غیر قابل تحملی را به امریکایی ها با در آمد کم تحمیل می کند.

طرح ترمپ به بهانه اصلاح کلاه برداری در زمینه پروگرام های رفاه اجتماعی، هزینه های مهمی را از اطفال که به زنده گی آن ها وابسته است، کاهش می دهد. حتی از این هم بالاتر، پلان مالیاتی او ممکن است سودهایی را نصیب ثرتمندترینِ امریکایی ها کند و به نفع طبقه متوسط هم باشد اما هیچ تاثیر مستقیمی بر یک سوم پایین جامعه ندارد و فقیر را فقیر نگه می دارد و حتی باعث فقر بیشتر می شود.

این تفکر نه تنها با قول های او مبنی بر کمک به قشر ضعیف تناقض دارد بلکه بر سهل انگاری او نسبت به اطفال محروم و تعصبش نسبت به هسپانیایی تبارها و سیاهان که یک اکثریت را تشکیل داده اند، تاکید دارد.

چیزی که اغلب مردم از آن نا آگاهند این است که بر اساس رنکینگِ نرخ فقر در آمد اطفال سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، ایالات متحده در این زمینه از لتوانیا و مکزیک نیز پایین تر است. با این حال ترمپ اصرار دارد که ۱٫۵ملیارد دالر را هزینه ساخت دیوار در سرحد با مکزیک کند. اما این مسئله هم وجود دارد که عظمت امریکا به وسیله نسل جدیدی از مهاجرانی بود که بسیار خلاق بودند و ساختار اخلاقی جامعه را ساختند.

حتی اگر بودیجه نهایی و لایحه مراقبت های صحّی هم تا اندازه ای به وسیله کانگرس تعدیل شود، حقیقت است که پلان های ترمپ نشانگر نادیده گرفتن مهم ترین بخش جمعیت توسط اوست. ملیون ها طفل فقیر در خانواده هایی زنده گی می کنند که درآمد کمی دارند و یا هیچ ابزاری برای بهبود بخشیدن آن ها ندارند که تاثیرات مهمی بر رشد و شخصیت آن ها بگذارد.

این جا، جایی است که ملیاردها دالر باید سرمایه گذاری شود تا به جای پروژه های بی فایده مثل ساخت دیوار، تغییر اساسی در زنده گی با ارزش اطفال ایجاد کند. این یک انتخاب است که ترمپ و هم حزبی هایش در حزب جمهوری خواه با آن رو به رو هستند. هیچ طفل امریکایی نباید نادیده گرفته شود این چیزی است که نماینده گان هر دو حزب امریکا برای آن در سال ۲۰۱۱ جنگیدند و این یک اصل انسانی است که امروز باید از آن دفاع کنیم.

منبع:

http://www.jpost.com/Blogs/Above-the-Fray/Child-Poverty-In-America-Is-Indefensible-508564

نویسنده:

آلون بن-میر: استاد روابط بین الملل در مرکز امور جهانی پوهنتون نیویارک