اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

پاکستان بزرگترین حمایت کننده تروریزم بین المللی است اما پاکستانی ها در نشست ها و کنفرانس های متعدد منطقه ای و جهانی در حالت مدافعه می خواستند همواره این اتهام را از دامان خود پاک کنند و خود را به دنیا نشان دهند که ما کشوری متمدن هستیم و ربطی به تروریزم نداریم و خود قربانی تروریزم هستیم.

 

نشست قلب آسیا برای پنجمین بار و اینبار در پاکستان برگزار شد. برنامه های این نشست، امنیت، مبارزه مشترک با تروریزم، تندروی و افراط گرایی در منطقه و همکاری های اقتصادی منطقه ای بود و رییس جمهورغنی نیز در این نشست شرکت کرد. افغانستان از این نشست چه انتظاری داشت و آیا این نشست نتیجه ای خوبی برای افغانستان به ارمغان آورد؟ آیا سرو صداهای صلح طلبانه پاکستان واقعی است و جنبه عملی خواهد داشت؟

 

عزت الله جویا کارشناس مسایل سیاسی در برنامه «استودیوی ۴» گفت: نشست های بین المللی معمولاً روی یک هدف و برنامه مشخصی برگزار شد و کشورهای مختلف بنابر درخواست یکی دو کشور جمع می شوند و روی موضوعات بحث می کنند. این نشست می تواند نکات مثبتی هم داشته باشد اما نکات مثبت آن در حدی نیست که نکات منفی آن را بپوشاند و ما بتوانیم از آن چشم پوشی کنیم.

 

وی در خصوص هدف تشکیل نشست در ابتدا اظهار کرد: این پنجمین نشستی است که برگزار می شود. این نشست از همان ابتدا چندین نقص تکنیکی داشت. روند استانبول روندی بود که ترکیه خود را دخیل در قضایای منطقه و افغانستان بداند و در آسیای مرکزی نقش آفرینی کند. در آن سالها کمتر حرفی از ترکیه در قضایای افغانستان زده می شد. کشورهای جهان معمولاً این سیاست وپالسی را دارند که بتوانند کم کم در قضایای جهانی دخالت کنند و حرفی برای گفتن داشته باشند. مثال این موضوع همین وجود دویست یا سیصد سرباز از برخی از کشورهای جهان در افغانستان است. این تعداد سرباز نمی تواند کاری انجام دهند اما آنها می خواستند نقشی را در قضایای افغانستان داشته باشند.

 

جویا ادامه داد: وقتی روند استانبول شکل گرفت، ترکیه در واقع خواست با برگزاری این نشست حضور خود را در آسیای میانه نشان دهد. ولی نقیصه فقط به اینجا ختم نمی شود. بلکه مشکل تکنیکی روند استانبول این است که این نشست می خواهد تمام مشکلات کشورها را حل کند. یک کنفرانس اگر بخواهد تمام مشکلات را حل کند به هیچ کدام از آنها نمی تواند رسیدگی کند. کنفرانس های قلب آسیا در چهار دوره قبلی نتیجه ای نداشت در این دوره نیز نتیجه ای نخواهد داشت. بهتر بود که رییس جمهور در این کنفرانس شرکت نمی کرد.

 

این آگاه سیاسی شرکت افغانستان را در این نشست کاری اشتباه دانست و در خصوص دلیل آن گفت: را دیدیم که اسامه بن لادن در پاکستان کشته شد. از لحاظ حقوق بین الملل وقتی رهبری تروریستی در کشوری دستگیر یا کشته می شود آن کشور باید در دادگاه بین المللی حاضر شود و پاسخگو باشد. در اینجا افغانستان می توانست علیه پاکستان شکایت و ادعای حق کند. بعد از آن ملاعمر در پاکستان کشته شد و حالا هم ملا منصور در آنجا زخمی می شود. ما باید در برابر همه اینها موضع می گرفتیم و در این کنفرانس که در پاکستان برگزار شد شرکت نمی کردیم و در دادگاه بین المللی شکایت می کردیم.

 

وی بیان داشت: در این نشست صلح افغانستان جزو برنامه ها نیست و فقط به صورت شعارگونه مبارزه با تروریزم مطرح می شود.

 

جویا معتقد است نشست برای افغانستان بی نتیجه است و افزود: در طول سالیان متمادی و بعد از ایجاد حکومت جدید، پاکستانی ها همواره از طرف جهان و از طرف ما متهم به این بودند که این کشور حامیان تروریزم هستند و لانه های تروریزم در این کشور وجود دارد و پاکستان بزرگترین حمایت کننده تروریزم بین المللی است اما پاکستانی ها در نشست ها و کنفرانس های متعدد منطقه ای و جهانی در حالت مدافعه می خواستند همواره این اتهام را از دامان خود پاک کنند و خود را به دنیا نشان دهند که ما کشوری متمدن هستیم و ربطی به تروریزم نداریم و خود قربانی تروریزم هستیم. آنها از این مساله فرار کرده اند و موفقیت شان هم در این بوده است اما افغانستان در این نشست نمی تواند رک و راست صحبت کند و خط مشی مشخص داشته باشد. ما سیاست ها و پالسی های تدوین شده از قبل نداریم. منفعت اصلی این نشست برای پاکستانی ها است. چرا که آنها می توانند افکار خود را به جهانیان نشان دهند و ادعا کنند که ما اگر متهم به تولید تروریزم هستیم اما علیه آن مبارزه می کنیم و به همین منظور کشورها را گرد خود جمع کرده ایم.

 

وی در ادامه گفت: ما نمی توانیم از مجمع عمومی بین المللی هیچگونه توقع به دست آوردن نتایج تاثیرگذار در عرصه امنیت و مسایل کلان بین المللی را داشته باشیم. چرا که کشورهای تاثیرگذار و قدرتمند در شورای امنیت صحبت می کنند و بسیاری از حرفها در پشت درهای بسته بیان می شود. چه بسا حرفهایی وجود دارد که در عرصه بین المللی گفته نمی شود اما آثار آن درک می شود و احساس می شود در پشت صحنه حرفهایی زده شده است. ما هرچقدر که کل کشورهای دنیا را در کابل جمع کنیم و پاکستان را به تمام مقدسات قسم دهیم و پاکستان وعده هم دهد بازهم نمی توانیم به این تعهدات دل ببندیم بلکه این موضوعات باید در سطح بین الملل حل شود.

 

جویا رفتن به این نشست را کاری اشتباه دانسته و اظهار کرد: اگر می خواهیم در کنفرانس ها تاثیرگذار باشیم و اگر می خواهیم صلح واقعی را در افغانستان بیاوریم، باید کمر همت خود را ببندیم. باید به دنبال این باشیم که خود را از لحاظ نظامی و اقتصادی وابسته خارجی ها نسازیم و یا آن را کم کنیم. در این زمان است که می توانیم امیدوار شویم که پاکستان در برابر ما تضرع خواهد کرد. پاکستان این وضعیتی که حالا ما در آن به سر می بریم را می پسندند و نمی خواهد که افغانستانی که سالیان سال رنج برده است روی آرامش را ببیند و بلای جانشان شود. لذا اشرف غنی از این نشست هیچ دستاوردی نمی تواند داشته باشد. متاسفانه رییس جمهور و سران کشور ما از جهان گردی و سفر به کشورهای دیگر خوششان می آید و از هرفرصتی چه خوب و چه بد استفاده می کنند تا به سفرهای خارجی بروند. در حالیکه دیگر کشورها همه جنبه های این سفر را می سنجند و به هر سفری نمی روند.