اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

مردم افغانستان دوست دارند باهمدیگر زندگی مسالمت آمیز داشته باشند، این خواست در تعامل شهروندان با یگدیگر کاملا نمود پیدا می کند. در میان لایه های اجتماعی بسیار کم به مسایل قوم گرایی حاد، تعصبات مذهبی و زبانی روبرو می شویم. مردم همدیگر را با هویت های متفاوت شان پذیرفته اند، اما این سیاستمداران و دولتمردان هستند که از گذشته تا حال برای رسیدن به مقاصد سیاسی و اقتصادی خود به اختلافات قومی، سمتی، زبانی و مذهبی متوسل می شوند و تمام تلاش شان را به کار می برند تا ذهنیت عمومی را نسبت به همدیگر خراب کرده و بذر خصومت و دشمنی میان اقوام و اقشار مختلف اجتماعی بکارند.

به همین دلیل هر زمانی که دولت و نخبگان سیاسی خواسته اند، به دور از وابستگی های قومی و کتله ای، فعالیت های خود را در چوکات وسیع تری شکل بدهند، با استقبال بی نظیر شهروندان افغانستان روبرو گردیده و ازاین تصمیم شان حمایت و پشتیبانی صورت گرفته است.

مردم افغانستان از حضور نیروهای خارجی در افغانستان دلخوشی ندارند. جنگ های افغان و انگلیس و مقاومت در برابر تجاوز شوروی سابق، بدبینی خاصی را نسبت به سیاست ها و برنامه های دولت های بیگانه در افغانستان به وجود آورده بود. ولی زمانی که رهبران سیاسی افغانستان به دلایل شخصی و گروهی نتوانستند بر سر تشکیل یک حکومت فراگیر ملی به توافق برسند و این مسأله در نهایت به تشدید جنگ های داخلی در کشور منجر گردید و در همین زمان گروه طالبان، به عنوان سفیران صلح و آشتی در افغانستان مورد حمایت قرار گرفتند و در اندک زمان حدود نود در صد خاک افغانستان را تحت سیطره خویش درآوردند.

طالبان برخلاف تصورات اولیه، که لباس سفید سفیران صلح را پوشیده بودند، در جریان مبارزه و جنگ به یکی از افراطی ترین و خشن ترین گروه نظامی تبدیل شده بود. غارت، چپاول، قتل عامهای سیستماتیک، کوچ اجباری و… نگاه مردم را نسبت به این گروه عوض کرده بود. مردم دیگر طالبان را فرشته نجات خود نمی دانستند.

توافقنامه بن که تحت فشار جامعه بین المللی توسط گروه های مختلف افغانستان به امضاء رسید، امیدواری جدیدی را برای مردم افغانستان به وجود آورد. اگرچه این توافقنامه با حضور نظامی و سیاسی جامعه جهانی و بخصوص کشورهای غربی همراه گردید؛ اما به دلیل ضرورت به ختم جنگ و تأمین امنیت و ایجاد ثبات سیاسی به ناچار به حضور نظامیان کشورهای غربی( ناتو) در افغانستان نه تنها رضایت دادند که از آنها حمایت هم کردند.

در سال های گذشته با آن که کارکرد حکومت مطابق خواست شهروندان نبود، ولی مردم به این امید که در آینده ممکن است این ضعف ها کاهش پیدا کند، از سیاست ها و برنامه های حکومت حمایت کردند. اگرچه کاستی های حکومت را تذکر می دادند و یا از آنها انتقاد می کردند، اما در برابر حکومت نایستادند و در عوض در تمامی پروسه های ملی اشتراک کردند. انتظار شهروندان این بود که روند سیاسی در افغانستان روزبه روز به سوی بهبودی سوق پیدا کند و مشارکت ملی، عدالت، برابری و حقوق شهروندی جای تفکرات قالبی قومی و اتنیکی را بگیرد و اصل شایسته سالاری در استخدام ها و گزینش ها ملاک قرار گیرد.

مهمترین مسأله برای مردم در مرحله اول به وجود آمدن یک حکومت قوی، کارامد و با اقتدار مشروع بود و در مرحله بعدی تأمین امنیت سراسری و حفظ ثبات سیاسی. متأسفانه علیرغم همه تلاش ها و امیدواری ها این حکومت سرپا نایستاد و با خروج نیروهای خارجی از کشور پایه های حکومت به لرزه افتاد. اکنون حکومت به منجلاب فساد گیر افتاده و نمی تواند از اقتدار مشروع خود در جغرافیای افغانستان استفاده کند. امروزه بخش عمده نا امنی ها در ولایات به گونه ای با پدیده فساد ارتباط دارد تا تروریسم. انتخابات بزرگترین و مهمترین پروسه دموکراتیک ملی بدنام شد. حکومت به جای قانون اساسی بر مبنای توافقنامه سیاسی شکل گرفت. حال دو سال است که اختلافات درونی و امتیازخواهی های غیر قانونی، نهادهای دولتی را زمینگیر کرده است. حال مردم نمی دانند که تا کی تاوان این همه بی مسؤلیتی را بدهند؟