اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

مهمترین دلیلی که برای استقرار پایگاه های دایمی نظامی آمریکا در کشور ما آورده شده، مقوله تأمین امنیت افغانستان و جلوگیری از تعرض نظامی قدرت های منطقوی به کشور ما است. اما ظاهرا کسانی که این استدلال را مطرح می کنند این سئوال مقدر را بی پاسخ گذاشته اند که اگر با حضور بیش از یکصد و پنجاه هزار نیروی نظامی خارجی در افغانستان، کشور امن نشده است، چگونه با استقرار چند پایگاه نظامی خارجی در گوشه و کنار افغانستان این آرزو برآورده خواهد شد؟

رئیس جمهور کرزی نیز گفته است که پیمان استراتژیک با آمریکا که یکی از مواد مهم آن استقرار پایگاه های دایمی نظامی آمریکا در افغانستان است، بر اساس منافع سیاسی، اقتصادی و نظامی کشور منعقد خواهد شد و یکی از شرط‌های امضای‌ آن برقراری صلح و تأمین ثبات در افغانستان می‌باشد و خاک افغانستان تحت هیچ شرایطی بر علیه کشورهای همسایه و منطقه مورد استفاده قرار نخواهد گرفت. اما آقای کرزی نگفته است که استقرار پایگاه های نظامی آمریکا چگونه می تواند منافع سیاسی، اقتصادی و نظامی ما را تأمین کند؟
تأملی در وضعیت برخی از کشورهایی که آمریکا در آنها پایگاه نظامی دارد به این پرسش پاسخ خواهد گفت.
جاپان یکی از کشورهایی است که پس از جنگ جهانی دوم و شکست سنگینی را که پس از بمباران اتمی شهرهای ناکازاکی و هیروشیما توسط بمب افکن های آمریکایی متحمل شد و در جریان آن ده ها هزار انسان کشته و صدها هزار تن دیگر مصدوم و معلول شدند؛ بالاجبار به حضور نظامی دایمی آمریکا تن در داد. این در حالی است که حضور پایگاه نظامی آمریکا در جزیره اوکیناوای جاپان نه تنها هیچ تهدیدی را از آن کشور مرفوع نساخته بلکه خود به تهدیدی برای امنیت کشور ثروتمند جاپان بدل شده است.
نظامیان آمریکایی که در جاپان مطلق العنان و لجام گسیخته عمل کرده و سیستم قضایی آن کشور نمی تواند به سوی آنها به چشم بد بنگرد، بارها برخی از زنان جاپانی را مورد تجاوز قرار داده و از هرگونه تعقیب قضایی نیز مصئون بوده اند. این وضعیت در برخی از موارد باعث آشوب اجتماعی در کشور شده و شهروندان و جامعه مدنی جاپان بارها برای برچیدن پایگاه های نظامی آمریکا تظاهرات کرده اند اما تاکنون سخن شان گوش شنوایی نیافته است.
در آخرین مورد دولت اسبق جاپان که پس از دهه ها دوری از عرصه قدرت با شعار برچیدن پایگاه های نظامی آمریکا از کشور، روی کار آمده بود بعد از چندی به دلیل عمل نتوانستن به وعده هایش در این خصوص، مجبور به استعفا شده و قدرت را به رقبای خود واگذار کرد.
ترکیه نیز یکی دیگر از کشورهایی است که آمریکا در آن کشور پایگاه نظامی دارد. گرچه ترکیه به دلایلی کمتر شاهد مواردی شبیه کشور جاپان بوده است اما در دهه های گذشته چندین بار دولت های مدنی آن کشور که با آرای مردم بر سر کار آمده بودند با کودتای نظامیان ترک از قدرت به زیر کشیده شدند که براساس اسناد معتبر دو مورد از این کودتاهای نظامی با هماهنگی و تشویق فرماندهان نظامی آمریکایی مستقر در آن کشور انجام شده و حتی یکی از این کودتاها به اعدام برخی از مقاما بلندپایه دولت مدنی که مورد خشم نظامیان قرار گرفته بودند، منجر شده است.
پس این گفته که استقرار پایگاه های نظامی آمریکا، پشتیبان دولت قانون و دموکراسی در افغانستان خواهد بود، خیالی بیش نیست و رسیدن به امنیت در پناه نظامیان آمریکایی نیز محالی بیش نیست. نگارنده بر این نیست که آمریکایی ها توانایی تأمین امنیت را در افغانستان ندارند، بلکه بر این باور است که هرگز چنین اراده ای در نیروهای خارجی وجود نداشته و نخواهد داشت. ناامنی تنها ابزار توجیه حضور آنان در افغانستان است و آمریکا چندان دیوانه نیست که این بهانه را به دست خود از خود بستاند.
کشور نفت خیز بحرین در خلیج فارس نیز یکی از کشورهایی است که میزبان بزرگترین پایگاه نظامی آمریکا در کشورهای حوزه خلیج فارس است. اما آیا حضور این پایگاه نظامی تا چه میزان به تقویت مردمسالاری و دموکراسی در آن کشور کمک کرده است؟
بحرین یکی از کشورهایی است که شاهد وزیدن اولین نسیم های بهار عربی بود و مردم آن با شعار اسلام خواهی، وحدت و دموکراسی به جاده ها ریخته بودند که این وضعیت همچنان ادامه دارد. اما در همین کشور و با حضور بزرگترین پایگاه نظامی، اقلیت حاکم با تکیه بر قدرت نظامی آمریکا بدترین فاجعه انسانی را در آن کشور آفریدند و صدها تن از شهروندان بحرینی از جمله زنان و کودکان را به خاک و خون کشیده و یا به تاریکخانه ها انداختند.
درست در زمان اوج خیزش های بیداری اسلامی در بحرین بود که هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا به خلیج فارس سفر کرده و پشت درهای بسته اذن ورود نیروهای نظامی عربستانی و اماراتی را برای سرکوب و قلع و قمع تظاهرات مسالمت آمیز مردم بحرین صادر کرد.
دولت مستبد بحرین، امروز با پشتوانه حضور بزرگترین پایگاه نظامی آمریکا در آن کشور ده ها تن از داکتران و نرس های یک شفاخانه منامه پایتخت بحرین را که به مداوای زخمی های حملات سرکوبگرانه پولیس و ارتش پرداخته بودند، به شدیدترین مجازات ها از جمله اعدام و حبس ابد محکوم کرده است.
حال سئوال از حامیان دلباخته استقرار پایگاه های نظامی آمریکا در کشور ما این است که این حضور چگونه می تواند از دموکراسی، اقتصاد و امنیت در افغانستان حمایت کند؟ چه تضمینی وجود دارد که فردا دولت آمریکا در یک چرخش سیاسی از روی کار آمدن یک دولت مستبد و یا کودتایی در کشور ما حمایت نکند؟
مهمترین پرسش اینکه دولت ناتوان افغانستان با چه ابزاری می تواند نظامیان آمریکایی را کنترل کرده و به قدرت های منطقه و کشورهای همسایه برای عدم تهدید منافع ملی آنها از سوی آمریکا تضمین بدهد؟ آیا کشورهای همسایه از دولتی که نمی تواند از بمباران های کور جنگنده های آمریکایی به دهات و روستاهای کشورش، کشتار غیرنظامیان افغان، یورش های شبانه نظامیان ناتو و آمریکا به خانه های مردم و هتک حریم امن خانه های شان جلوگیری نماید؛ چنین تعهدی را خواهند پذیرفت؟

موضوع : اخبار