اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

چند روز پیش جناب حسام الدین همراه معاون وزیر کار و امور اجتماعی در یک نشست خبری در مزارشریف اظهار داشت که نرخ بیکاری در میان جوانان کشور افزایش یافته و علت اصلی آن نبود شرکت‎های تولیدی و عدم استفاده ازظرفیت معادن است.

 

به گفته وی، در حال حاضر نرخ بیکاری در افغانستان به بیش از 16 درصد رسیده و علت اصلی آن نبود شرکت‎های مولد و سرمایه گذاری در بخش های سودآور معادن است که متاسفانه کشمکش‎های انتخاباتی نیز خسارات و زیان‎های شدید اقتصادی را بر ما تحمیل کرده که خود بر میزان رشد جمعیت بیکار کشور افزوده است.

 

اردوی بیکاران در چهار راه های شهرها نیز تعجب آور است و گویای این واقعیت تلخ که برای زدودن این پدیده شوم در کشور چه کسی باید اندیشه کند و از طویل شدن این صفوف جلوگیری نماید؟ آنچه مسلم است دولت کرزی و احتمالا دولت آینده و نهادهای مربوطه اش هیچ برنامه معلومی را برای این خیل بیکار و فقیر در پیش نداشته و ندارند و این است که نگرانی های هر انسان با درکی در این رابطه افزایش می یابد.

 

به گزارش سازمان جهانی کار به رغم سرازیر شدن میلیاردها دالر به سمت افغانستان از ابتدای سال 2001 ، هم اکنون حدود 12 میلیون نفر از مردم کشور کارگران روزمزدی هستند که فاقد مهارت های فنی اند؛ یعنی 8 نفر از هر 12 نیروی کاری در کل کشور. معاش آنها فقط از رهاورد مشاغل ساده، پیش پا افتاده و موقت تامین می شود. با یک حساب سرانگشتی به این نتیجه می رسیم که افغانستان قریب 18 میلیون کارگر دارد که تنها شش میلیون از آنها کارگر فنی محسوب می شوند.

 

در مناطق روستایی نیز اوضاع بازار کار به همین شکل است با این تفاوت که در روستاها، مردم با معضل دیگری هم روبرو هستند: اغلب کارهای روستایی، فصلی است و در موارد زیادی، با محدودیت های قانونی نیز روبرو می باشد. از طرفی تعداد زیادی از کارفرماها در محیط های روستایی سرمایه دارانی هستند که در مزارع بسیار بزرگ، دست به کشت خشخاش می زنند و ده ها هزار فرصت شغلی کوتاه مدت را برای روستاییان فراهم می آورند.

 

در هر صورت، چه در محیط های شهری و چه در مناطق روستایی، چه در مشاغل خرد و روزانه ساختمانی و چه در مزارع کشت خشخاش، دستمزد کارگران بسیار ناچیز است. طبق گزارش بانک جهانی، مردان شاغل، چه در مشاغل پاره وقت و چه در مشاغل تمام وقت، به طور متوسط چیزی در حدود 700 دالر در سال درآمد دارند؛ یعنی حدود دو دالر در روز. یک کارگر روزمزد افغانستانی، شاید دو یا سه روز در هفته کار کند که اکثر آنها نیز به شدت به بانکها، خویشاوندان و دوستان خود مقروضند.

 

در آخرین گزارش سازمان جهانی کار که سال گذشته منتشر گردید، آمار تاسف برانگیزی ذکر شده است: نزدیک به نیمی از مردم افغانستان، غذای کافی برای خوردن ندارند، 18 درصد از کودکان زیر 15 سال کشور، مشغول کارند و 82 درصد از مردم سواد ندارند.

 

این آسودگی خاطر مقامات و مسوولین کشور در حالی است که دوازده سیزده سال پیش سازمان جهانی کار هشدار داد اگر اشتغالزایی – از نوع نهادینه آن، به گونه ای که منجر به درآمدهای مستمر و منظم برای مردم شود- جزو اولویت های پروژه های زیرساختی لحاظ نشود، ثبات و رونق و شکوفایی اقتصادی هرگز در افغانستان پدیدار نخواهد شد.

 

اما سازمان های خیریه بین المللی همواره از درگیر ساختن خود با اشتغالزایی نهادینه اکراه داشته اند. بخش خصوصی نیز به رغم سرمایه گذاری های کلان در بخش مخابرات و ارتباطات، راکد ایستاده است. بسیاری از هموطنان ثروتمند ترجیح داده اند پول خود را در کشورهای دیگر سرمایه گذاری کنند.

 

تمام این موارد نشان می دهد که بیکاری در افغانستان به معضلی بسیار بزرگ و جدی تبدیل شده است. چرا که کارگران عادی، به شدت به مشاغلی در حوزه ساخت و ساز و باربری وابسته شده اند. اما با خروج سربازها و کاهش بودجه های عمرانی و توسعه ای، این فرصت های شغلی از بین خواهد رفت و این مساله می تواند به شدت ثبات و امنیت کشور را تحت تاثیر قرار دهد.

 

شکی نیست که بیکاری مادر هر نوع فساد می باشد و اگر دولت نتواند در این زمینه برنامه هایی را روی دست بگیرد، افزون بر این که به شمار بیکاران در کشور افزایش به عمل می آید، زمینه های افزایش پدیده جرم و جنایت در وطن نیز می شود.

 

بسیاری چالش بیکاری در افغانستان را فراتر از مشکلات بیکاری در جهان می دانند به همین دلیل باید از دولتمردان حکومت وحدت ملی خواست تا در اولین اقدام خود حتما به این موضوع رسیدگی جدی نمایند تا با معضلی وحشتناکتر از جنگ داخلی روبرو نشویم.

موضوع : اخبار