اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

چندی پیش، ژنرال جان کمبل فرمانده قبلی نیروهای بین المللی در کابل گفته بود که اگر در دو ماه آینده گفتگوی صلح نتیجه ندهد، سال ۲۰۱۶ میلادی همانند سال قبل خونین خواهد بود. اکنون سومین دور نشست چهار جانبه میان افغانستان، پاکستان، ایالات متحده آمریکا و چین به منظور مشخص کردن نقشه راه دست یابی به صلح در اسلام آباد برگزار شده است. در سومین دور گفتگو چهار جانبه اگر نقشه راه ترسیم نگردد به نظر می رسد که تلاش ها برای دست یابی به صلح و کشاندن گروه های مخالف مسلح دولت به میز مذاکره به این زودی ها نتیجه‏ای نخواهد داد. بنابراین، احتمال تکرار وقایع سال ۲۰۱۵ در سال پیش رو زیاد است. مقامات کابل نیز بر این باور است که گفتگوی صلح در زمستان کنونی نتیجه‏ای نخواهد داشت. عبدالله عبدالله، رئیس اجرائیه حکومت وحدت ملی در گفتگوی با رویترز گفته بود که امیدوار است که در شش ماه بعدی گفتگوی صلح آغاز شود. از طرف دیگر، بودجه شورای عالی صلح که از طرف ایالات متحده آمریکا و بریتانیا پرداخت می شد نیز قطع گردیده است. از جانب دیگر، گروه طالبان از سال ۲۰۱۴ به این سو حملات خود را گسترش داده اند.

در ارتباط با گفتگوی صلح چند نکته قابل یادآوری است.

اول؛ از زمان تأسیس شورای عالی صلح تا کنون گروه طالبان علاقمندی و انگیزه‏ای برای گفتگوی صلح نشان نداده است. بلکه در مقابل حملات این گروه افزایش چشمگیر یافته است. تنها در برخی موارد سخن از پیش شرط های به میان آورده است که آن پیش شرط ها تا حدودی زیادی از جانب مردم و حکومت افغانستان قابل قبول نبوده است. در واقع، پیش شرط های گروه طالبان به نوعی مختل کننده بوده است. در سال ۲۰۱۵ آن ها حملات خود را شدت بخشیدند و در صدد تصاحب ولایت و ولسوالی برآمدند. کنترل ولایت قندوز را برای مدت چند روز در کنترل گرفتند. آن ها حتی در صدد ایجاد حکومت موازی برآمدند. آن ها از شرکت های مخابراتی خواهان پرداخت مالیه شدند. این مهم زمانی مطرح شد که حکومت افغانستان ده درصد مالیه بر مشتریان شرکت های مخابراتی وضع نمودند. درخواست آن ها را خیلی ها امری برای ایجاد حکومت موازی درک نمودند.

از طرف دیگر، در اکثر زمستان ها گروه طالبان به خاطر سردی هوا به لانه های زمستانی خود می خیزید. جنگ ها فروکش می کرد. در زمستان جاری اما، آن ها به حملات خود ادامه دادند. اکنون در ولایت بغلان جنگ شدید میان نیروهای امنیتی و گروه طالبان ادامه دارد. همچنین، نیروهای امنیتی در ولسوالی های ولایت هلمند، برخی ولسوالی های ولایت بدخشان با گروه طالبان در حال جنگ‏اند. این جنگ ها نشان می دهد که گروه طالبان انگیزه‏ای برای گفتگو و مذاکره ندارد. جنگ ها نشان از تمایل شدید آن ها برای دست به قدرت از مجرای ابزار خشونت آمیز است. در چنین وضعیتی، حداقل امیدواری برای دست یابی به صلح در چند ماه کنونی ممکن نیست. بنابراین، سال سخت و دشوار برای مردم، نیروهای امنیتی و حکومت افغانستان در پیش رو است.

دوم؛ اما آنچه وضعیت را دردناک می سازد عدم تمایل حکومت مرکزی در سرکوب گروه طالبان است. گروه طالبان به منظور پیش برد گفتگوی صلح دفتر سیاسی ایجاد نموده است. به دیگر سخن، آن ها از دفتر سیاسی خود به عنوان ابزار سیاسی در برابر حکومت افغانستان و جامعه جهانی استفاده می کند. اما در عمل هیچ گاه انگیزه واقعی خود را برای گفتگوی صلح نشان نداده است. در میدان جنگ قدرتمند تر عمل نموده است. این نشان از رفتار و برخورد دوگانه گروه طالبان با حکومت افغانستان و جامعه جهانی است. در مقابل اما، حکومت افغانستان کمتر تمایل به جنگ و سرکوب این گروه از خود نشان داده است و بیشتر تلاش نموده است که تا با برخورد تساهل آمیز آن ها را به گفتگوی صلح تشویق سازد. برخورد تساهل آمیز اما، نتیجه ای جز قربانی کردن نیروهای امنیتی و مردم افغانستان چیزی در پی نداشته است. از این جهت، می توان گفت که برخورد کنونی حکومت مرکزی با گروه طالبان تا اندازه زیاد وضعیت را دشوار نموده است.

در کنار این مسئله ما شاهد چند دستگی در میان نخبگان سیاسی در امر مبارزه با تروریسم و گروه طالبان می باشیم. رئیس جمهور و حلقات دور و بر آن تأکید زیاد بر گفتگوی صلح دارد. در مقابل اما، برخی دیگر همانند ژنرال دوستم، معاون اول ریاست جمهوری و حلقات در دستگاه ریاست اجرائیه حکومت وحدت ملی تمایل شدید برای سرکوب گروه طالبان دارد. این مسئله تا حدود چشم انداز گفتگوی صلح را نامعلوم نموده است. برای گفتگوی صلح قبل از همه نیازمند توافق نخبگان سیاسی می باشیم. حکومت در این زمینه تا حدودی زیادی ناکام بوده است.

سوم؛ قطع بودجه شورای عالی صلح از سوی ایالات متحده آمریکا و بریتانیا بیانگر چیست؟ مقامات در شورای عالی صلح گفته‏اند که این دو کشور به خاطر نبود رئیس و دبیر این شورا بودجه آن قطع نموده است و در صورتی که رئیس و دبیر آن از سوی رئیس جمهور گماشته شود این دو کشور بودجه این شورا را می پردازد. تا هنوز، دو کشور در این مورد اظهار نظری ننموده است.در شرایط کنونی، شورای عالی صلح نقشی در روند گفتگوی صلح ندارد. احتمال دارد که ایالات متحده آمریکا و بریتانیا به خاطر همین مسئله بودجه این شورا را قطع نموده باشد.

جدا از این مسئله ما شاهد فقدان یک استراتژی از سوی ایالات متحده آمریکا در قبال افغانستان می باشیم. در سال اول های حضور این کشور در افغانستان هیچ استراتژی برای دولت سازی و ملت سازی وجود نداشت.در اوائل دوره باراک اوباما با افزایش چشمگیر سربازان این کشور در افغانستان مواجه بودیم. اکنون این کشور سربازان خود را از افغانستان خارج می سازد. همه این ها نشان از سردرگمی این کشور در قبال جنگ و صلح در افغانستان است. اگر برنامه و استراتژی مشخص و تعریف شده از سوی ایالات متحده آمریکا طرح نگردد آینده افغانستان مبهم خواهد بود. در آن صورت، نمی توان چشم انداز روشن برای آینده این کشور تعریف کرد. در چنین وضعیتی بدون شک، گفتگوی صلح معنی خاصی نخواهد داشت.زیرا، افغانستان بدون همکاری و کمک های جامعه جهانی و به خصوص ایالات متحده آمریکا قادر به راه رفتن نیست. ما برای سال های متمادی و در عرصه های مختلف نیازمند کمک و همیاری جامعه جهانی و ایالات متحده آمریکا می باشیم. در یک و نیم دهه گذشته، راه دشوار را پشت سر گذاشته ایم ولی تلاش ها به خاطر فقدان یک استراتژی چندان نتیجه بخش نبوده است.

در کنار همه این ها باید ضعف نخبگان سیاسی و فقدان اراده سیاسی برای مبارزه با فساد اداری را اضافه کرد. واقعیت امر این است که ضعف و نبود اراده سیاسی برای مبارزه با فساد کمک های جامعه جهانی را برباد داده است. هیچ کاری به آن شکلی که باید انجام می شد، انجام نشده است. همه این مسائل بر روند گفتگوی صلح و چشم انداز آن تأثیر می گذارد.

موضوع : اخبار