اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

در ۸ مارچ در بسیاری از کشورهای جهان زنان و مردان آزادی خواه جامعه گرد هم جمع می شوند تا اعتراض خود را به ستم و تبعیض جنسی و خشونت علیه زنان به گوش جهانیان برسانند از ۸ مارچ همه ساله در افغانستان نیز تجلیل می شود، تجلیل از این روز در افغانستان به چه معنا است، علاوه بر اینکه افغانستان با هیچ کشور دیگر قابل مقایسه نیست و شرایط زندگی زنان نیز متفاوت تر از هر جای دیگر است، دستاوردهای ۱۱ ساله زنان افغانستان در عرصه های مختلف، وضعیت زنان علل خشونت ها و نقش زنان در وضعیت موجود بحث برانگیز می باشد.

تفاوت این روز را با دیگر روزها در چه می بینید؟
فرخنده زهرا نادری، عضو مجلس نمایندگان بیان داشت: ۸ مارچ روزی است که آگاهی های عامه باید بلند رود و زنان و مردان آگاه نسبت به بی عدالتی هایی که در مورد زنان وجود دارد می توانند دادخواهی کنند و دادخواهی به چالش هایی که پیش روی ما است و در کنار هم در مقابل بی عدالتی ها، رنج ها و خشونت علیه خانم ها در این روز ایستادگی کنیم البته من معتقد هستم که این روز تنها به خانم ها ربط نمی گیرد که دست در دست هم دهند و مبارزه کنند بلکه آقایانی که به حقوق انسانی زن ها باورمند هستند آنها نیز می توانند در صحنه پیش آیند و به افرادی که معلومات از این روز ندارند معلومات دهند که حدود یک قرن پیش زنان مبارزی در این راستا زندگی خود را از دست دادند و از آن روز تا به حال مبارزه قربانی های این روز را تجلیل می کنیم، امروز در افغانستان ما چنین مبارزه هایی را نیاز داریم البته نیازی نیست که زنان ما خون خود را بریزند، بی عدالتی هایی در حال حاضر در مورد زنان در افغانستان وجود دارد که در جایی دیگر از دنیا وجود ندارد بنابراین با تجلیل این روز آگاهی های عامه را باید بلند ببریم و روی چالش های موجود بحث کرده و راه حل پیدا کنیم و وظایف هر فرد را بعنوان عضوی از جامعه افغانستان مشخص کنیم زیرا دموکراسی به دموکرات وجود دارد اشخاصی که دموکرات هستند می توانند آن را نهادینه کنند در غیر این صورت با تجلیل تنها و تبریک گفتن ها نمی توان قدمی در این راه برداشت.

مشکلات و چالش هایی زنان افغانستان پس از ۲۰۱۴ خواهند داشت حتی جامعه جهانی از وضعیت زنان بویژه در مساله حقوق بشر پس از ۲۰۱۴ نگرانی هایی را دارد، آیا این نگرانی شما نیز است؟
نگرانی های پس از ۲۰۱۴ ارتباط مستحکمی با کارهای امروز ما دارد اگر ما امروز برنامه هایی را که به قسمی نیاز مندی های مردم بویژه زنان را جوابگو باشد داشته باشیم، ۲۰۱۴ را می توانیم آسانتر سازیم، ۲۰۱۴ سالی پر چالش و پر از سوال های گوناگون است اما این پرسش ها را ما می توانیم جواب دهیم، آنچه را که خانم های افغانستان نیاز دارد اگر کارها از اساس قوی صورت گیرد ما نیاز به نگرانی نداریم اگر تمام افکار خود را با افکار ملی خود رقم بزنیم جای نگرانی برای جامعه جهانی باقی نمی ماند، ۱۱ سال است که جامعه جهانی از حقوق زن سخن می گوید و ما فکر می کنیم وقتی جامعه جهانی می رود حقوق زن را نیز با خود می برد و صرف نقض حقوق زن در افغانستان می ماند اما سوالی که در ذهن هر کدام ما شکل می گیرد این است که مسوولیت ها را چه کسی به عهده می گیرد؟ این مسوولیت ها از ما است و ما کسانی هستیم که در خانه باقی می مانیم و باید به آن برسیم اما از دستاوردهایی نیز که وجود دارد نمی توان چشم پوشی کرد اما دستاوردها نمی تواند همیشه بعنوان یک شعار مطرح شود و پشتیبانی برای چشم پوشی از نگرانی هایی پیش روی ما باشد، کارهای ریشه ای در مورد حقوق زن صورت نگرفته است، من در پارلمان هستم و از دستاوردها چشم پوشی نمی توانم و موجودیت من در پارلمان قدم مثبت در راستای این است که زن را نشان دهد اما ریشه قوی نیست برای همین همه ما نگرانی داریم و این را می پذیرم که نقش زن در افغانستان سمبلیک است، ما باید ریشه مشکل را پیدا کنیم من همواره بر این باور هستم که عدم موجودیت زن افغانستانی در دادگاه عالی سبب شکنده بودن حقوق زن در افغانستان می شود زیرا یک بازی سیاسی موجود است که زن را در کابینه و قوه مقننه می مانند اما زن را در بالاترین سطح قوه قضا نمی گذارند. چرا؟

بازی سیاسی چیست؟
باتوجه به اینکه ما ملتی مسلمان هستیم ماده سوم قانون اساسی به صراحت می گوید که هیچ قانونی برخلاف افکار و دیدگاه اسلامی ما وجود داشته نمی تواند و ماده سوم، قدرت را به دادگاه عالی می دهد که قانون ها را تفیسر و بررسی کند و بگوید هر قانون تا چه اندازه ای اجازه دارد و در اینجا اصل منطق این است که دادگاه عالی را می گذارند تا مرد سالار باشد و مردها به زن ها یاد دهند که اسلام چیست، یعنی ما باید دست دوم در اسلام باشیم که از آنها بشنویم، آن حقوقی را که ما اکنون در دست داریم شکننده است، چرا ما از رفتن جامعه جهانی می ترسیم؟ امکان دارد که حتی یک روز هم دادگاه عالی هدایت دهد که حضور زن در پستی غیر اسلامی است و مردم مجبور می شوند آن را قبول کنند بنابراین از یاد نبریم که در کشوری اسلامی وقتی که از دموکراسی هم صحبت می کنیم در کنار دموکراسی افکار اسلامی خود را نیز ترویج می دهیم پس زن را به دادگاه عالی بیاوریم تا از اسلام و دین خود صحبت داشته باشد اما در روز ۸ مارچ ما باید روی مبارزه و دستاوردهای خود صحبت کنیم و بگوییم راه حل چیست و راه حل، راه حل هر فرد ما باشد و هر جایی که می رویم با صدایی واحد آن را تطبیق کنیم، ۸ مارچ باید بین زنان عام افغانستان تجلیل شود و من سعی در این دارم، اما به یک فرد این کار نمی شود.

پیش از آمدن نیروهای خارجی و دهه ای که گذشت چه کارهایی را در عرصه زنان انجام دادید؟
۳ دهه جنگ در افغانستان نه تنها خانه های ما را ویران کرده بلکه افکار ما را نیز خراب کرده است، افغانستان تاریخ غنی ۵۰۰۰ ساله دارد و در هر بخش آن برویم و از خوبی ها و عیب های آن سوال کنیم حق داریم، ممکن است که از زاویه تاریک یا روشن سخن بگویند بنابراین من می خواهم درد کسانی را که انتقاد بلند دارند را درک کنم زیرا ما در کشوری هستیم که خانم ها به روش ها و سلیقه های مختلف کشته می شوند و هر خانواده افغانستانی با ماتمی زندگی می کند بنابراین توقع صلح آمیز سخن گفتن همه با خود را نمی توانیم داشته باشیم زیرا درد ما بسیار عمیق است و درضمن از صداهایی که بلند می شود و ما راتشویق می کند بسیار خوش می شویم تا در چالش بزرگی که پیش رو داریم به همکاری و ایستادگی آنها ما هم قدمی متین تر و بلند تر برداریم به این سبب من تمام احساس ها را می خواهم تا درک کنم و این را موضوع مهم می پندارم که هر دردی را که داریم حق صحبت از آن را دموکراسی و انسانیت به ما می دهد اما در کنار آن نهاد را از بین نبریم اگر اعتبار مردم را از نهادهای جهانی از بین ببریم تمام فیلسوف های قرن ۲۱ را ما به چالش مواجه می کنیم تا نهادی به دل ما دهند، بنابراین ۲۰۱۴ چالشی برای هرکدام از ما است، نهادها را نقد کنیم و از آنها بهتر بسازیم و امید را از آنها بر نکنیم.
من هم افغانستانی مثل دیگران هستم جنگ سبب شد تا ما در خانه خود زندگی نکنیم و من امروز از بسیاری از حقوقی که بعنوان یک افغانستانی داشتم محروم ماندم، من به دلیل جنگ نتوانستم تحصیل خود را مانند سایر افغانستانی ها سپری کنم، محصل بودم و درس خواندم و فکری که در سر داشتم بازگشت به افغانستان بود تا ببینم چه می توانم انجام دهم به این دلیل نیامدم که به افغانستان بیایم و وارد پارلمان شوم با هدف این به افغانستان آمدم تا یکسال تجربه کاری کسب کنم و وطن خود را بیشتر بشناسم، جنگ هایی که وطن را خراب کرده است درد من است و من آن را باید بیشتر بشناسم و حال نیز آمده ام و چالش نه تنها پیش روی من بلکه پیش روی تمام ما است و به تاریخ همه ما جوابگو هستیم و باید دست به دست یکدیگر دهیم و امیدوار هستم که مردان نیز در راستای دفاع از حقوق زن بکوشند.

موضوع : اخبار