اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

امروز نتیجه حضور جامعه بین المللی در افغانستان و کمک های آن، پروژه های ناقص و ناتمام و ادارات فاسد و ناکارایی است که به جز از بین بردن سرمایه های اندک ملی و هدر دادن کمک های بین المللی، هیچ روزنه امیدی به سوی آینده نمی گشایند و به هیچ یک از ضرورت های اساسی ملی پاسخ درخور داده نمی توانند.

 

نظام جدید سیاسی در افغانستان به کمک و حمایت جامعه جهانی به وجود آمده و با حمایت آنها سرپا نگهداشته شده است. با حضور نظامی بیش از چهل کشور جهان در افغانستان از یک طرف امنیت به صورت نسبی تأمین گردید و از سوی دیگر مسأله بازسازی و تأسیس نهادهای قانونی درکشور روی دست گرفته شد.

در زمان جنگ های داخلی تمام زیربناهای اقتصادی و ساختارهای سیاسی، امنیتی و اداری ما از بین رفت و از اینرو جامعه جهانی هزینه های بازسازی، امنیتی و دولتداری در افغانستان را متقبل شد و از این بابت میلیاردها دالر را طی پانزده سال گذشته به افغانستان کمک کردند.

متأسفانه این کمک ها در نتیجه فقدان برنامه ریزی و نظارت دقیق، اغلب در گرداب فساد از بین رفت و برای مردم افغانستان دستاوردهای مهم و دراز مدتی به همراه نداشت. حکومت و جامعه جهانی تنها در زمینه تآسیس نهادهای اداری، سیاسی، امنیتی و قضایی مؤفق عمل کردند و این نهادها به موقع تشکیل شد و انتخابات برای نخستین بار درافغانستان برگزار گردید؛ اما در عرصه های امنیتی و بازسازی، کمتر به مسایل زیربنایی توجه صورت گرفت و اکثر فرصت ها و کمک ها در پروژه های مصرفی و غیر ضروری به هدر داده شد. علاوه بر آن عدم توجه به نحوه مصرف کمک ها، پدیده فساد را در کشور تقویت کرد و در تمام ادارات و نهادهای دولتی و خصوصی آن را گسترش داد.

امروز نتیجه حضور جامعه بین المللی در افغانستان و کمک های آن، پروژه های ناقص و ناتمام و ادارات فاسد و ناکارایی است که به جز از بین بردن سرمایه های اندک ملی و هدر دادن کمک های بین المللی، هیچ روزنه امیدی به سوی آینده نمی گشایند و به هیچ یک از ضرورت های اساسی ملی پاسخ درخور داده نمی توانند.

در سال های اول قرار بود که با این کمک ها کم کم افغانستان از نظر سیاسی، امنیتی و اقتصادی روی پای خود بایستد و به خود کفایی برسد، اما پس از پانزده سال نه تنها چنین اتفاقی نیفتاد که افغانستان به کمک های خارجی نیازمندتر گردید. امروزه افغانستان نه تنها قادربه تأمین بودجه انکشافی خود نیست که بخشی از بودجه عادی آن نیز از سوی جامعه بین المللی تأمین می شود. حکومت مجبوراست برای تأمین نیازمندی های امنیتی، اقتصادی و اداری خود، حمایت جامعه جهانی وبخصوص سازمان ناتو را به صورت دوامدار با خود داشته باشد.

جنگ دراز مدت و بدون استراتژی و اهداف مشخص، فساد فراگیر و حکومتداری ضعیف و ناکارآمد، سبب شده است که بسیاری از کشورها با بی میلی نسبت به قضایای افغانستان برخورد کنند. همین دلسردی و ناامیدی باعث شده تا حجم کمک های بین المللی به میزان زیادی کاهش پیدا کند.

در کنفرانس توکیو جامعه جهانی به شرطی دوام کمک ها را تعهد کرد که حکومت افغانستان در زمینه مبارزه بافساد و تقویت حکومتداری و ترویج ارزش های دموکراسی تلاش های بیشتری به خرج دهد. بااین که حکومت افغانستان پایبندی خود را در مبارزه بافساد و اصلاحات در حکومت و تقویت ارزش های دموکراتیک اعلام کرده و به آنها متعهد شده است؛ اما با گذشت چندین سال هیچ گام عملی و مثبت در آن راستا از سوی حکومت افغانستان برداشته نشده است.

حال افغانستان با دشواری های بی سابقه امنیتی، فقر اقتصادی، افزایش بیکاری و کاهش سطح مشروعیت سیاسی روبرو می باشد. این دشواری ها در سال گذشته صدها هزار نفر را مجبور به ترک کشور کرد و مشکل دیگری بر انبوهی از مشکلات کشورافزود. به این خاطر افغانستان همچنان به حمایت های مادی و معنوی کشورهای خارجی و به ویژه اعضای سازمان ناتو نیازمند است. نشست اعضای ناتو در ورسای که در ماه جولای امسال برگزار می شود، فرصتی است برای حکومت افغانستان تا با ارایه برنامه های مؤثر و تمرکز بر مشکلات امنیتی و اقتصادی، توجه و اعتماد کشورهای کمک کننده را جلب و تعهدات تازه جامعه بین المللی را در مورد بازسازی و بهبود وضعیت اقتصادی و حمایت از نیروهای ملی، دفاعی و امنیتی کشور به دست آورد.