اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

این خوش بینی را نه تنها در آرزوی مردم می توان شاهد بود بلکه در اظهارات مقام های رسمی کشور از جمله وزارت خارجه نیز می توان یافت. اما تجربه سال های گذشته نشان داده است که چنین امیدواری های با توجه به پیچیدگی قضیه و تعدد عناصر ذی دخل می تواند شکننده هم باشد.

سرانجام چهارمین نشست گروه هماهنگی چهارجانبه افغانستان، پاکستان، ایالات متحده امریکا و چین پیرامون روند صلح افغانستان که روز سه شنبه در کابل برگزار شده بود، با نشر اعلامیه ای مشترک پایان یافت. در اعلامیه ای که از سوی وزارت خارجه کشور به نشر رسیده است گفته شده است که کشورهای عضو گروه هماهنگی چهارجانبه، ‌گروه ‎‌ طالبان و همه گروه ‎های دیگر مثل حزب اسلامی حکمتیار را دعوت می ‎کنند تا از طریق نماینده ‎های با‌صلاحیت خویش در اولین دور گفت ‎وگوهای مستقیم و رودر روی صلح با دولت افغانستان شرکت کنند. در این اعلامیه آمده است که انتظار می ‎رود، این نشست رودر روی طرف های صلح در هفته اول ماه مارچ سال جاری میلادی برگزار شود. براساس خبر این اعلامیه محل نشست رودر روی آینده در پاکستان خواهد بود.

هم چنین در آخرین نشست گروه هماهنگی چهارجانبه توافق شده است که تلاش ‎های ‎ همه جانبه اعضای این گروه به‌مثابه بخشی از تعهدات مشترک ‎آنان برای پیشرفت روند صلح افغانستان ادامه یابد. در همین ‎حال صلاح ‎الدین ربانی، وزیر امور خارجه کشور گفته است که ‌حکومت، به کار گروه چهارجانبه براى حمایت از تلاش ‎هاى صلح اهمیت زیاد قایل است و در ادامه این مسیر و پیشرفت کارهایى که تاکنون انجام یافته، منتظر برداشتن گام ‎هاى عملى، قاطع، روشن و به‌موقع در جهت تأمین تحقق تعهدات مشترک، مطابق نقشه راه می ‎باشد.

حقیقت امر آنست که در ادامه تلاش هایی که برای تامین صلح و برقراری ثبات در کشور که از چند سال بدین سوی جریان داشته است نشر چنین خبری یعنی تعیین تاریخ دقیق گفت‌وگوهای مستقیم صلح میان دولت افغانستان با طالبان و مخالفین، خبر خوشایندی برای مردم رنج دیده افغانستان است. این که طرف های درگیر پس از سال‌ها جنگ و بدبختی با پذیرش و اعلام نشست رودرروی صلح از سوی چهار کشور با هم درباره صلح به گفتگو و مذاکره بپردازند یک اقدام بسیار مهم و تعیین کننده تلقی می گردد. از آنجای که مردم ما نه تنها در پانزده سال اخیر بلکه پیش از آن نیز در مدت بیش از سی سال مصیبت جنگ و بی خانمانی و آوارگی را در داخل و خارج کشور بدوش کشیده و از بابت آن همواره عزادار عزیزان خود بوده و لحظه ای آسایش نداشته اند، نتیجه بخش بودن تلاش ها برای صلح پایدار و عادلانه و ختم درگیرهای مسلحانه از آرزوی دیرین مردم افغانستان بشمار می رود. بدین جهت دولت به مثابه یک طرف قضیه هرچند بارها از گروه‌های مخالف دعوت به مذاکره کرده و خواهان پایان جنگ در کشور شده است اما به دلیل موانع و چالش های متعدد و گوناگون داخلی وخارجی این امر تحقق نیافته است. به همین جهت بسیاری از تلاش ها برای گفتگو و مذاکره برای صلح تاکنون موفقیت آمیز نبوده است. اما حالا با مشخص شدن تاریخ گفت‌وگوهای صلح این امیدواری بوجود آمده است که تلاش های صلح بخاطر اجماع کشور های مهم ذی دخل در قضیه افغانستان به نتیجه برسد.

این خوش بینی را نه تنها در آرزوی مردم می توان شاهد بود بلکه در اظهارات مقام های رسمی کشور از جمله وزارت خارجه نیز می توان یافت. اما تجربه سال های گذشته نشان داده است که چنین امیدواری های با توجه به پیچیدگی قضیه و تعدد عناصر ذی دخل می تواند شکننده هم باشد. بدین جهت تردید های چندی در این ارتباط مطرح می باشد. نخست این که هرچند گروه هماهنگی چهارجانبه تاریخ گفت‌وگوی های رودرروی صلح را اعلام داشته است، اما نباید فراموش کرد که فقط تاریخ آن اعلام گردیده است ولی باید پرسید که آیا در این مورد گروه‌های طالبان و دیگر مخالفین مسلح هم چنین اعلامی را پذیرفته اند و اساسا حاضر به مذاکره و گفتگو خواهند شد؟ تا کنون هیچ یک از طرف های دیگر به جز از حکومت افغانستان مواضع و دیدگاه خود را اعلام نداشته اند. هم چنین جزئیات نشست آینده که قرار است میان طرف های قضیه برگزار شود هنوز اعلام نگردیده است. زیرا جزئیات قضیه می تواند در چگونگی شکل گیری گفتگوی آینده بسیار تعیین کننده باشد. این تردیدها درحالی قوت می گیرد که قرار بود تا در چهارمین نشستِ چهارجانبه نمایند‌گانی از گروه طالبان نیز حضور داشته باشند، ولی این نشست بدون حضور نمایند‌گانِ طالبان برگزار گردید. با وجود این که شرکت‌کنند‌گان نشستِ چهارجانبه بدین باورهستند که نقشه راه گفت‌وگوهای صلح، به عنوان برآیندِ این نشست‌ها، به‌دست آمده و یک گام موثر در برگزاری گفت‌وگوهای صلح برداشته شده است اما بسیاری از آگاهان سیاسی این نقشه راه گفت‌گوهای صلح را فاقد اعتبارِ حقوقی و سیاسی می‌دانند و بدین باور هستند که تجربه گذشته نشان داده است که توافق‌های از این دست پیامدهای واقعی را به دنبال نداشته‌است. مسئله دیگر همانطور که قبلا گفته شد نگرانی عمده درباره نتیجه بخش بودن این گفتگو ها چگونگی موضع گیری گروه های طالبان به عنوان اصلی‌ترین طرف های دولت می باشد. گروه های طالبان تاکنون نه تنها ظاهراً آماد‌گیِ خود را برای گفت‌وگوهای صلح نشان نداده‌اند بلکه در مواردی مخالفت خود را با چنین رویکرد های بروز داده اند هنوز مدعی هستند که تا زمانی که نیروهای خارجی در افغانستان حضور داشته باشد آنان برای مذاکره و گفتگو آمادگی ندارند. برخی از رسانه ها و تحلیل گران کشور مدعی هستند که طالبان حتا خواهانِ گفت‌وگوهای مستقیمِ صلح با نمایند‌گان دولت افغانستان نیستند و می‌گویند در برخی مسایل مهم، فقط با امریکا به عنوان شریک و متحد استراتژیکِ افغانستان وارد گفت‌وگو می‌شوند. بر اساس برخی اطلاعاتِ درز کرده به بیرون، طالبان همچنین خواهانِ واگذاری برخی ولایت‌های افغانستان به افراد این گروه شده‌اند. این موضوع اگر واقعاً صحت داشته باشد، می‌تواند به عنوان خطرِ جدی برای منافع و حاکمیت ملیِ افغانستان مطرح شود. نکته دیگر که نشان از عدم موافقت گروه های طالبان دارد ادامه جنگ از سوی این گروه در بخش‌های مهمی از کشور با نیروهای دولتِ و ناتو می باشد و گمان نمی‌رود که در این موضع، تغییر جدی رونما شده باشد. مسئله دیگر تعدد گروه های طالبان است. واقعیت آنست که اکنون حکومت با یک گروه واحد بنام طالبان روبرو نمی باشد. بلکه طالبان خود به چندین گروه خورد و بزرگ تبدیل شده اند که حتا در میان خود نیز توافق نداشته و بلکه در جنگ و رویارویی کامل و جدی قرار گرفته اند. حال حکومت با کدام اعتماد و با کدام یک از گروه های طالبان باید مذاکره نماید؟ اعضای گروه چهارجانبه آیا قادر خواهند شد که همه گروه های طالبان را بر سرمیز گفتگو حاضر نمایند؟ آیا مذاکره نمودن با یکی از گروه های طالبان مسئله ثبات و موفقیت آمیز بودن روند گفتگو را در آینده تضمین خواهد کرد؟ در ادامه وضعیت و موضع سایر گروه های مخالف چه خواهد شد؟ آیا تضمینی وجود ندارد که حامیان بیرونی آنان در فردای پس از توافق با طالبان ، از آن دسته گروه های مخالف مسلح که در مذاکره حضور نداشته و یا موافقت نداشته اند بر علیه حکومت افغانستان استفاده ننمایند؟ و…

سخن نهایی این که در مرحله اول صلح یک ضرورت حیاتی و تعیین کننده برای افغانستان و مردم آن شمرده می شود که با بعنوان یک خواست انسانی و ملی دنبال شود. دوم این که باید تصریح کرد که دست یابی به صلح نیز زمانی ارزش دارد که باعث تقویت دستاوردهای سال‌های گذشته شود و نه این‌که دستاوردهای پانزده ساله را به معامله گذاشته و نادیده گرفته شود. مسئله ای که بنابه دلایلی مختلف تا هنوز متأسفانه مشخص نیست که در گفتگو های صورت گرفته تا چه اندازه برآن تاکید گردیده و یا مصئونیت لازم و حساسیت درخور توجه را نسبت به آن الزام داشته اند. اما در نهایت انتظار برده می شود که دولت مردان افغانستان این حق مسلم و خواست ملی را دست کم نگیرند و با قاطعیت در مسیر صلحی گام بگذارند که تامین کننده و حفاظت کننده خواست و ارزش های اساسی و انسانی و ملی جامعه ما باشد. و نیز موجب تقویت و تحکیم پایه های نظام سیاسی کشور.

موضوع : اخبار