اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

مردم ولایت قندوز عمده ترین مشکلات خود را نفوذ مجدد مخالفان مسلح، فساد ادارى و بیکارى عنوان کرده و خواستار توجه جدى دولت در این راستا هستند.

 

متاسفانه امسال علاوه بر طالبان که دوباره بر نقاط مختلف این ولایت نفوذ کرده اند، داعشی ها نیز پرچم خود را در قندوز برافراشته اند تا یکبار دیگر برنامه های امنیتی مسوولان این ولایت زیر سوال برود و اشرف غنی شخص لایق تری را به سمت والی قندوز منصوب نماید.

 

ولایت قندوز:

 

قندوز، از جمله ولایات کهن و تاریخى بوده و در شمال شرق افغانستان واقع است. این ولایت در ادوار مختلف تاریخ به نام هایى مانند اپاسکا، کهندژ و قندوز یاد شده است.

 

قندوز از جهتى موقعیت مهم جغرافیایی دارد، که وقتى اسکندرکبیر درسالهای ۳۳۰ قبل از میلاد، در مقابل بیسوس که خویش را پادشاه خوانده بود لشکرکشی میکرد، اپاسکا یعنی قندوز امروزی را پایگاه نظامی خویش قرارداده بود.

 

کهندژ که طی نسل ها و گذشت زمان به قندوز تغییر نام یافته است، در گذشته ها پایتخت تخارستان بود، در روزگار دولت یفتلی ۲۰۰۰ سال قبل، از مهمترین راه تجارتی بود که صفحات جنوب هندوکش را از راه کوهدامن و کوهستان، به صفحات شمال وصل میکرد.

 

در صفحات شمال هندوکوه قندوز، بین تخارستان و باختریان ایستگاه مهمی بود که از آن راه تجارتی سه شاخه شده؛ یکی به طرف بلخ، دیگری به طرف تخارستان و سومی مستقیماً بطرف دریاى آمو میرفت.

 

قندوز، دارای زمین های حاصلخیز، دو دریای بزرگ، یک میدان هوایی و یک بندرتجارتی به نام شیرخان بندر میباشد. این ولایت ۲۷۰ کیلومتر با تاجکستان سرحد داشته و دریاى آمو بین تاجکستان و قندوز قرار گرفته است.

 

نفوس قندوز، حدود یک میلیون تن تخمین زده شده است و با مساحت ۷۶۶۸٫۷ کیلومتر مربع، ازسطح بحر۴۰۵ متر ارتفاع دارد. این ولایت در ۳۶,۲۲ درجه، ۵۸,۱۲ دقیقه و۳۰ ثانیه عرض البلد شمالی ودر ۶۸,۶ درجه، ۵۲,۵ دقیقه و۱۶ ثانیه طول البلد شرقی واقع است.

قندوز در زبان ازبکی، روز معنی میدهد و در زبان دری قلعه کهنه میباشد.

 

این ولایت، درحدود۳۳۷ کیلومتری شمال شهرکابل موقعیت دارد. این ولایت در جنوب دریای آمو واقع بوده که در شرق آن ولایت تخار، در جنوب آن ولایت بغلان و در غرب آن ولایت سمنگان واقع است.

 

قندوز، در بهار آب و هواى گوارا؛ اما در تابستان گرماى شدید و در زمستان سرماى خشک دارد. ولى آب و هوا در تابستان، در برخى ولسوالى هایى که داراى درختان و جنگلات است، نسبتاً خوب مى باشد.

 

ولسوالى ها:

 

مرکز قندوز به نام شهر قندوز یاد مى شود و شش ولسوالى دارد که شامل، امام صاحب، دشت ارچی، قلعه زال، چهاردره، علی آباد و خان آباد است.

باشندگان آنرا اقوام تاجک، پشتون، ازبیک، هزاره، ایماق، بلوچ، ترکمن و کوچی ها تشکیل میدهد. در این ولایت هندو و سیک نیزمسکن گزین هستند که ازاین رو، قندوز را به نام افغانستان کوچک نیز مى نامند.

 

آب بندها:

 

درقندوز، پنج بند بزرگ براى منابع آبى وجود دارد؛ اما همه ساله بخشهایى از آن، به اثر آبخیزى وسیلاب موسمى تخریب میشود.

 

این بندها شامل بندبرق خان آباد، بند نهرنقى، بند ایرگنک، بند شاهروان ارچى و بندآب ملاکریم بوده، که تلاشها براى بازسازى این بندها ازسوى حوزه دریاى آمو، درحوزه شمالشرق آغاز شده است.

 

فرهنگ:

 

به منظور رشد فرهنگ و کلتورمردم قندوز، ازسوى ریاست اطلاعات وفرهنگ، تلاشهایى صورت گرفته است. این ولایت ده هاشاعر و نویسنده و قلم به دست چون: عبدالخالق شادان، محمدصابریوسفى، احمدالله داغ، گلرحیم نیازمند، ولى محمدسایل، نور رحیم عاطف، مجیدپردیس، غلام حیدرحیدر، محمدناصرشیرزى، سیدمحمدنعیم عسکر، قاضى یحیى، نورالعین نوین، سالم بختیار، استاد داکترنجیب که دردایره المعارف ۷۴ صفحه را در اکادمى علوم افغانستان به رشته تحریردرآورده است، سبحان قُل نامول، محمداسماعیل ملزم، عطاوالرحمن بابر، پشتون رحمانى وغیره را در دامان خویش پرورانده است.

درقندوز؛ حدود ۶۰ نهاد مدنى، انجمن ها و بسترهاى ادبى وجود دارند که از جمله آن میتوان از پسرلى، پردیس، جهان نما، میدیوتیک، روزنه صلح، مشارکت جوانان خان آباد نام بُرد.

 

این انجمن ها گاهگاهى جلساتى دارند و یا هم راه را براى چاپ آثار شعرا و نویسندگان نو فراهم میسازند؛ اما اخیراً چند محفل مشاعره و نشست هاى فرهنگى، از سوى ریاست اطلاعات و فرهنگ باهمکارى قلم به دستان، شعرا و نویسندگان دایر گردیده و این روند، اکنون نیز جریان دارد.

 

همه ساله در این ولایت محفل مشاعره به نام ریدى گل دایر میشود و شعرا از مناطق مختلف کشور به هدف تبادل نظر و فرهنگ و تحکیم روابط، گردهم مى آیند و شعرهاى خودرا مى سرایند.

 

با ایجاد فصل جدید (دوره حاکمیت رییس جمهورکرزى)، جوانان نیز به مطالعه رو آورده اند. درقندوز علاوه بر کتابخانه عامه ریاست اطلاعات و فرهنگ، برخى کتابخانه ها در مکاتب، مکانهاى تحصیلى و دکان هاى شهر نیز وجود دارد که مردم میتوانند از آنها، کتاب براى مطالعه بگیرند.

 

تعداد زیادى از کورس ها به ویژه کورس هاى خطاطى، سواد آموزى و مضامین دیگر وجود دارد، که صدها شاگرد اکنون در آن آموزش مى بینند. کورس هاى انگلیسى نیز در چند سال اخیر در این ولایت فعال گردیده است.

 

با آنکه مردم، با به میان آمدن سامان آلات موسیقى مدرن و جدید؛ از موسیقى محلى تاحدى فاصله گرفته اند؛ اما موسیقى محلى هنوزهم در قندوز جاى خاص خود را دارد. سروده هاى فیروز قندوزى محلى خوان این ولایت شهرت دارد. در کنار آن، موسیقى رپ (غربى) را بیژن قندوزى که از سالهاى متمادى در خارج از کشور به سر مى برد، نیز در کشور رایج ساخته است.

 

موزیم:

 

ریاست اطلاعات وفرهنگ قندوز درچوکات خود، موزیم براى حفظ ونگهداشت آثار و آبدات تاریخى ندارد و روى همین ملحوظ، آثار تاریخى که به دست مى آید، براى نگهدارى به موزیم ملى مرکز(کابل) فرستاده میشود؛ اخیراً سه اثر تاریخی به دست آمده از این ولایت، به موزیم ملی تحویل گردید.

دو اثر آن، سرهای مجسمه بوده که از گل و گچ ساخته شده و مربوط قرن های چهار و پنجم میلادی و آثار هنرى دوره هنری یونان باخترى میباشد. و اثر دیگر، یک مجسمه کوچک مربوط به قبل از میلاد بوده که از سنگ شست ساخته شده و متعلق به دوره یونان باختری میشود و به قول باستان شناسان، این اثر به نام الهه باران یاد میگردد. بعد از اعزام هیات باستانشناسى از مرکز، این آثار تثبیت شده و توسط قطعه ۰۱۲ پولیس به مرکز منتقل گردیدند.

 

آبدات تاریخى:

 

اینکه فردوسی طوسی درشاهنامه، پنج مورد از قندوز یاد کرده، دلیلی برسابقه تاریخی این شهر شده میتواند.

 

شهرتاریخی قندوز در ادوار مختلف تاریخ، به حصه هایی از این حدود وسیع نقل مکان نموده و چندین بار خراب شده است؛ این شهر در قرن هفتم هجری، یکبار دیگر آباد و مرکز تخارستان قرار گرفته و بار دیگر ویران گردیده است.

 

از اوراق تاریخ برمی آید که چندین خاندان از قبیل سواران بخدی، خاندان قندوز، رایت های گلگون و پهلوانان رویین تن، دراین شهر تاریخی حکومت کرده اند.

هیوان تسنگ زایر چینایى، قندوز را به شکل هویچ HOWACH ثبت کرده و به قول او صدها روحانی بودایی درآنجا سکونت داشتند. وى از ١٠ معبد بودایی دراین شهر نیز نام برده است.

 

درعهد اسکندر مقدونی و بعداز آن، تا آخرین سلاله آنها مناطق قندوز یا (اپاسکا) جزئى از مناطق باختربوده، مرکز مهم و تقاطع راه ابریشم میان دامنه های پارا پامیزد و بلخ، مقر فرماندهی اتیوتیدموس به شمار میرفت.

 

۱۹ ساحه تاریخى در قندوز ثبت شده است، که شامل بالاحصارکوچک و بزرگ، کله مناره، تپه چهل دختران، مسجدحاجی شهید، مسجدساقی بای، زیارت خواجه مشهد، روضه امام صاحب، قلعه مهرنگار امام صاحب، تپه متصل دوره قندوز، تپه جرگذر، گل تپه، زیارت حضرت سلطان بابا، تپه ژوبین در ولسوالی علی آباد، تپه مرچ، مگس تپه، کهنه قلعه خان آباد، قلعه زال وغیره مى باشد.

 

کهنه قلعه یا بالاحصار قندوز: نظر به تاریخ طبری، بالاحصار سه هزار و پنجصد سال قبل، ذریعه یکی از پادشاهان فارسی که منوچهر از نبیره فریدون بوده، آباد شد. این قلعه دارای چهار دروازه، دو حصار بزرگ و کوچک و عمارات بوده و دربین یک خندق عظیم آب قرار دارد، که با دیوار احاطه شده است.

 

بالاحصار قندوز، با ۱۷۴ جریب زمین مساحت، درسه کیلومتری شمال شهر موقعــیت داشته و سجل شده میباشد. روایات مختلف در زمینه وجود دارد. در زمان پادشاهی سلطان حسـین بایقرا بالاحصار قندوز، توسط والی آن امیر خسرو شاه، مجدداً اعمار شد و به حیث مرکز تخارستان تعیین گردید.

 

بالاحصـار قندوز، در زمان امیر شیرعلی وامیر عبـدالرحمان مرکز میران ازبکی اداره میشد و درآنجا سلـطان مرادخان، امیر اطالغ بیـگ و امیر شاه مرادخان حکومـت کردنـد. تازمان سلطنت غازی امیرامان الله خان حکومت میران دوام داشت و بعداً سقوط کرد و قندوز، به حیث حاکم نشینی تبدیل شـد ومرکز آن به خان آباد انتقا ل یافت.

 

در زمان کی خسرو پادشاه آریانا، “بلخ” امروزی چندین خاندان دیگر مانند “رعیتهای گلـگون سواران بخدی، خاندان قندوزی روین تــنان، شاه مقاتل قندوزی و خاندان خزان یاغزان دربالاحصار حکومت کردند و درقرن هفتم هجری قمری، توسط عساکر چنگیز آتش زده شد.

 

ساحه باستانی کله مناره: این ساحه در نیم کیلومتری غرب بالاحصارعقب مارکــیت میوه قرار دارد که در وسط آن، سرکى ازجنوب به شمال احداث شده درغرب آن قبرستان دوره اسلامی و زمین های زراعتی، از طرف شرق به مارکیت میوه، از شمال به سرک و از جنوب به منازل مسکونی وصل میباشد.

 

تپه وزیارت چهل دختران: این زیارت در یک کیلومتری جنوبغرب کله مناره موقعیت دارد. از طرف شمال به زمینهای زراعتی و منازل رهایشی، از جنوب و از شرق نیز به منازل مسکونی و از غرب به قلارتپه محاط است. آبده مذ کور نظر به هدایت و گزارش هیات باستانشناسی، ارزش فرهنگی دارد که باید حفظ ونگهداری شود.

 

تپه زیر دوره یا میدان بزکشی: این تپه، از ادوار مختلف تاریخی باقی مانده و در پنج کیلومتری جنوبشرق ولا یت قندوز واقع است که در وسط آن، میدان بزکشی قرار دارد. سلسله این تپه ها تاولـسوالی خان آباد و دشت کندهاری امــتداد یافته است. در تپه های یادشـــده، خشـت های ۴۰×۴۰×۱۰ سا نتی متر از دوره کوشانی به ملا حظه میرسد.

 

تپه ژوبین علی آباد: این ساحه تاریخى، تقریباً در ۳۰ کیلومتری جنوبغرب مرکز قندوز و دریای بغلان قرار داشته و ازآنجا پارچه های سفالی دوره های اسلامی چون تیموری، غزنوی و قبل از اسلام یعنی دوره کوشانی ها به دست آمده است.

 

کهنه قلعه خان آباد: این قلعه تاریخى در فاصله تقریباً پنج کیلومتری شمالشرق ولسوالی موقعیت دارد و حدود سه جریب زمین را احتوا میکند. کهنه قلعه، دوره های مختلف تاریخی و فرهنگی را در سینه خود داشته و از جمله نابترین ساحه تاریخی در سطح قندوز تثبیت شده است و متعلق به دوره باختری میباشد.

تپه جرگذر، گل تپه، تپه مرچ ومگس تپه نیز از ساحات باستانى قندوز بوده؛ اما درمورد قدامت آن معلوماتى در دست نیست. تپه های متعدد تاریخی در ولسوالی چهار دره نیز موقعیت دارد که بنابر ملاحظا ت امنیتی، تا هنوز در ثبت آن از سوى ریاست اطلاعات و فرهنگ اقدام نشده است.

 

قلعه زال و تپه های تاریخی آن درحدود ۴۵ کیلومترى جنوبغرب ولسوالی امام صاحب موقعیت دارد و تا حال مدیریت آبدات، موفق به دریافت معلومات مزید در مورد آن نگردیده است.

 

بالاحصار و کهنه قلعه ولسوالی امام صاحب؛ در پنجصد متری مرکز ولسوالى واقع است، که زمانه سکندریه و یا باختری را بازگو میکند.

 

ساحه رباط نیز در نیم کیلومتری بالاحصار امام صاحب موقعیت دارد، که حدود پنج جریب زمین را احتوا میکند. در اطراف آن منازل رهایشی قراردارد و حتی خود رباط نیز در معرض خطر جدی از ناحیه تصرف اشخاص و افراد نامعلوم، جهت نمرات رهایشی میباشد.

 

روضه و مسجد امام صاحب: نظر به تاریخ زبان ترکی، نام سابقه امام صاحــب (ارهنگ) یا گنج درسینه خاک میباشد. براساس سروی هیئت فنی ریاست

آبدات تاریخی، روضه حضرت امام صاحب بیش از٢٩ جریب را احتوا میکند.

 

جهنده حضرت امام صاحب، همه ساله با شرکت هزاران تن به شمول فرهنگیان، مقامات دولتى و مردم از نقاط مختلف کشور، با شور و هلهله برافراشته میشود.

 

در مورد تاریخچه این زیارت گفته شده است: زمانیکه اسلام تازه به افغانستان آمد و مسلمانان با حکومت آن زمان دربلخ جهاد میکردند؛ حضرت یحیی سرلشکر مسلمانان شهید شد.

 

سپس مسلمانان تصمیم گرفتند که سرامام را که ازتنش درجنگ جدا شده بود، غرض دفن کردن به بغداد ببرند؛ اما شخصی که میخواست آنرا به بغداد ببرد، درهمین منطقه (ولسوالی حضرت امام صاحب) توسط دشمنان به قتل رسید. بعداً که مسلمانان آمدند؛ سرحضرت یحیی و جسد شخص شهید را درهمینجا دفن کردند که بعد از آن همه ساله، همین مراسم صورت میگیرد.

 

روایت دیگری هم وجود دارد: زمانیکه سرحضرت امام حسین علیه السلام نواسه حضرت محمد صل الله علیه و آله درکربلاى عراق ازتنش جدا شد؛ غرض دفن کردن، به همین منطقه آورده شده است؛ اما این روایت قوی نمیباشد.

 

مسجد حاجی شهید، ساقی بایی، زیارت و مسجد خواجه مشهد و مسجد جامع تخارستان نیز از جمله ساحات تاریخى و مذهبى قندوز محسوب میگردد.

مشاهیر:

ولایت باستانى قندوز؛ از گذشته هاى دور تاکنون، شخصیت هاى مهم و مشهور اجتماعى و رجال برجسته علمى و سیاسى را در خود پرورش داده و خاستگاه علم و هنر و ادب بوده است.

 

هرچند که نام بردن و یادکردن همه مشاهیر، در این مجال نمى گنجد؛ اما مشت نمونه خروار، میتوان از شخصیت هاى مشهورى همچون غلام سرور ناشرخان، وکیل عبدالرسول، شیرخان، که بندرتجارتى به نام وى مسمى است، عرض بیگى، سالم بختیار، عارف خان، فقیرزاده، میرزامحمد ناصرى، امیرمحمد شهید، سیدجان شهید، و… نام برد.

 

صنعت:

 

در ولایت قندوز؛ در پهلوى کلالى و پوستین دوزى؛ مسگرى، زرگرى، پشمینه بافى و خامکدوزى، از صنایعى است که یکتعداد مردم در آن اشتغال دارند. درکنار آن ساختن بوت، دف و دایره، ظروف گلى، کاغذتشناب، دستمال کاغذى و تولید برنج، فابریکه آهن، سمنت، یخ سازى، تولید کودکیمیاوى و تولیدآرد نیز از صنایع این ولایت محسوب میشود.

 

گلیم، دستکش، جاکت، لیف، دستمال، چادر، لباس، شال سر، کلاه، پیراهن هاى مردانه و زنانه که توسط زنان بافته میشود، نه تنها در خانواده ها مورد استفاده قرار میگیرد، بلکه به خارج از ولایت وحتى خارج از کشور نیز صادر میشود. هرچند هنوز بازار مناسب خارجى براى این صنایع دستى ایجاد نشده؛ اما در بازارهاى منطقه، از رونق فراوان برخوردار است.

 

پوستین دوزى نیز یکى از صنایع مشهور قندوز است، که توسط افراد مخصوص مسلکى از پوست هاى مواشى و حیوانات دیگر که داراى پشم ثابت باشد دوخته میشود؛ این لباس به خاطرى که گرم است، در فصل زمستان مورد استفاده مردم قرار میگیرد.

 

مسگران این ولایت نیز از شهرت خوب برخورداراند؛ مسگران و آهنگران، هم اکنون وسایل نجارى و سامان آلات دیگر مانند بیل، کلند، تیشه، رنده، مارتول، جبل، دیگ، کاسه، آفتابه، لگن و… میسازند و وضعیت قبلى خود را حفظ کرده؛ اماصنعت مسگرى درسالهاى پسین، به دلیل عدم توجه دولت، با رکود مواجه شده است.

 

با این وجود، وضعیت صنایع دستى که در گذشته، آهسته آهسته کمرنگ شده و ارزش خود را از دست داده بود؛ در دو سال اخیر، تا حدى مورد توجه قرار گرفته و اکنون خانم ها در شهر قندوز مصروف کار صنایع دستى بوده که آنرا به بازار عرضه مى نمایند.

 

چندین فابریکه مانند فابریکات پنبه، صابون و روغن سپین زر، فابریکه پروسس لبنیات، فابریکه پروسس برنج، آرد ترمیده، جوس میوه و فابریکه بادنجان رومی و صنعت حکاکی و دست دوزی و غیره نیز در قندوز موجود بود؛ که از این میان، صرف فابریکه لبنیات، آرد ترمیده، بادنجان رومى، و دست دوزى فعالیت دارند؛ اما متباقى باگذشت هرسال بنا برعوامل اقتصادى با رکود مواجه شده اند.

 

فابریکه تصدى سپین زر، در زمان سردار محمدداوود اعمار شده بود؛ درآن آوان سالهاى ١٣۵٠ هجرى شمسى تا ١٣۵٧ فعالیت داشت و کنجاره، روغن، صابون، ظروف چینى تولید میکرد، تولید تکه را با فابریکه نساجى گلبهار نیز قرارداد نموده بود و حدود ٢٧٠٠ کارگر داشت.

 

اما این فابریکه، بعد از تنش ها وجنگهایى سال ١٣٧٠ باگذشت هرروز، با رکود مواجه شد و درحال حاضر، درآن حدود ٣٠٠ کارگرمصروف کاربوده و تنها این فابریکه؛ روغن، کنجاره پوستک، و صابون تولید میکند و پنبه را بسته بندى مینماید و این تولیدات، به داخل و خارج ازکشور صادر میشود.

 

فابریکه تصدى سپین زر، ازسال ١٣٨١ و سقوط حکومت طالبان، توسط کمپنى فرانسوى نپکود به قرارداد گرفته شده، که تاحال تحت اثراین کمپنى فعالیت دارد.

موجودیت شیرخان بندر نیز بر اهمیت اقتصادى قندوز دلالت میکند. این ولایت از طریق پل دریاى آمو به تاجکستان و آسیای میانه وصل است. شیرخان بندر، یکی از بنادر مهم کشور بوده و در ولسوالی امام صاحب، در جوار سرحد تاجکستان موقعیت دارد.

 

درحال حاضر، شاهراه شیرخان بندر- بغلان، از جمله شاهراه امن کشور به شمار میرود که علاوه برنقش تاثیرگذار برای تقویت تجارت ازاین بندر و بلندبردن عوایدملی، راه امن و خوب برای انتقال محموله های اکمالاتی ناتو در افغانستان نیز شمرده میشود.

 

از جانب افغانستان؛ میوه تازه، سمنت، قالین و سایر صنایع دستی به تاجکستان صادر میگردد و از آنطرف مواد نفتى، ساختمانی، صنایع دستی و مواد خوراکه وارد میگردد.

 

شیرخان بندر، ازطریق پل بزرگ که حدود ۶٧٢ متر طول و ١١ متر عرض دارد، با تاجکستان وصل شده است.

 

این پل، به مصرف حدود ٣٨ میلیون دالر کمک امریکا و ناروى توسط رؤساى جمهور افغانستان و تاجکستان، بر فراز دریاى آمو(پُل دوستى) در ماه عقرب سال١٣٨۶ رسماً افتتاح شد.

 

زراعت:

 

قندوز، یک ولایت زراعتى بوده و بیشتر مردم آن، به زراعت و مالدارى اشتغال دارند؛ این ولایت داراى جنگلات انبوه نیز است.

پسته، بادام و خربوزه به خصوص خربوزه عسقلانى و امام صاحب (مشهور به قندک)، از شهرت به سزایى برخورداراست که به کابل و سایر ولایات و خارج از کشور نیز صادر میگردد و دهاقین، عواید خوبى از این درک به دست مى آورند.

 

در قندوز، بیش از٢٨٢ هزار هکتار زمین قابل زرع وجود دارد که از جمله، اضافه از ٢٣٣ هزار آن آبى و بقیه به شکل للمى کشت میشود. فعلاً اضافه از٢٣٠ هزار هکتار زمین آبى و ۴٨هزار هکتار زمین للمى، تحت کشت قرار دارد.

٨٨ درصد این ولایت را، اراضى هموار و١٢ درصد را کوهستانی و نیمه کوهستانی تشکیل داده است.

 

پیداوار عمده زراعتی این ولایت، در قدم اول گندم و برنج(شالى) بوده و سایر غله جات، حبوبات، میوه ها و سبزى ها نیز در این ولایت به پیمانه وسیع کشت میشود. گندم و برنج قندوز شهرت دارد و علاوه بر مصارف داخلی به دیگر ولایات نیز صادر میشود. زمانى قندوز بخاطر محصولات گندم، به نام کندوى افغانستان شهرت داشت.

 

ساحه کشت گندم در سال ١٣٩٠بیش از ١۶٠ هزار هکتار و مجموع حاصل آن، اضافه از ۴١٨ هزار تُن تخمین گردیده بود؛ اما ساحه کشت گندم در سال ١٣٩١ به بیش از ١۶٨ هزار هکتار تخمین گردیده که افزایش را نسبت به سال گذشته آن نشان میدهد.

 

در سـال جاری١٣٩٢ نسبت مساعد بودن شرایط جوی، اقلیم مناسب، بارندگی به موقع و توزیع تخم بذرى اصلاح شده گندم، توقع میرود که میزان سطـح حاصلات (١۵ الی ٢٠) درصد افزایش یابد که این امر، سبب تقویه اقتصاد دهاقین خواهد شد.

 

ورزش:

 

ورزش بخصوص بازى بزکشى درقندوز، از گذشته رواج داشته است. بازى هاى عنعنوى دیگر مانند: غرسى، توپ دنده، کشتى (پهلوانى)، سنگ اندازى، توپ زدن وغیره رواج دارد؛ اما غرسى و توپ دنده کمرنگ شده است.

 

درکنارآن؛ بازى هاى جدید والیبال، فوتبال، پینگ پانگ، باسکتبال، کرکت، تکواندو، جودو، کورش، پرورش اندام، شطرنج، و سامبو، رشد قابل ملاحظه نموده که روزمره جوانان مصروف آن هستند.

 

اکنون ۱۸ فدراسیون ورزشى، درقندوز فعال است که هزاران بازیکن زن و مرد، در آنها مصروف ورزش هستند.

موضوع : اخبار