اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

بر اساس پژوهش و یافته هایِ نهاد بین المللی «گلوبال ویتنس» معدن لاجورد ولایت بدخشان، منبع درآمدِ خوبِ برای گروه طالبان، برخی فرماندهان محلی و نمایندگان مجلس شده است. درآمدِ هنگفت از این رهگذر، سبب شده است که این فرماندهان و نمایندگان مجلس، با طالبان در بدخشان معاملاتِ با هم انجام بدهند. در سال (۲۰۱۴) گروه طالبان حدود یک میلیون دالر و در سال (۲۰۱۵) حدود چهار میلیون دالر در آمد داشته است. از سویی، در معدن لاجورد «کران و منجان» طالبان سهم پنجاه درصدی داشته و علاوه بر این، ایستگاه هایِ بازرسی نیز ایجاد کرده و اخاذی می کنند. بنابراین، بعد از مسایل مرتبط به زرع و قاچاق مواد مخدر، تاراج معادن دومین منبع درآمد برای طالبان شده است.

از سویِ دیگر، یکی از نمایندگان مجلس و یکی از فرماندهان محلی نیز در این زمینه متهم هستند. بر اساس گزارش، این ها، درآمدِ هنگفت از رهگذرِ استخراج و قاچاق معدن داشته و برایِ راندنِ یک دیگر از صحنه، رقابت شدید بین هم دارند و از یک منظر، رقابت و درگیری ها بین این دو، زمینه را برای حضور و فعالیت طالبان فراهم کرده است. در گزارش گفته شده است که فرمانده محلی دارایِ روابط و مناسبات پچیده‌‌ی سیاسی است و توسط برخی از سیاست مداران و نخبگان قدرت‌مند در دولت مرکزی، حمایت می شود.

به هرحال وضعیت منابع ولایت بدخشان به‌گونه‌ی است که نمایندگان مجلس، زورمندان و فرماندهان محلی درآمدِ هنگفت دارند؛ برای راندن رقیب از صحنه، رقابت شدید را شروع کرده و حتی حاضر اند به طالبان باج دهند، درآمد هنگفت برای طالبان است و این گروه در تلاش از دست ندادن بدخشان هستند، و نیز درآمد خوب تاراج، باعث شده که تسلط بر بدخشان به ویژه ولسوالی هایِ دارایِ معدن از جمله اهداف استراتژیک گروه داعش تعیین گردد. اما در این میان، دولت بازنده است. بر اساس گزارش، مشاهده‌ی وضعیت، امیدواری بر این که معادن بدیل کمک های مالی خارجی شده و دولت را سر پا ایستاده کند را تبدیل به نا امیدی می کند. بنابراین، در معادن ولایت بدخشان (ممکن است در همه‌ی ولایت ها) طالبان سهم بزرگ پنجاه درصدی و فرماندهان محلی و نمایندگان مجلس درآمد هنگفت دارند، اما دولت زیان کلان را متحمل شده و می شود.

در کنار دیگر عواملِ چون جمعیت توان‌مند و متخصص که توانایی مدیریت فرایند توسعه را داشته باشد، قدرت نظامی و اطلاعاتی که در برابر حمله های آشکار و پیدایِ نظامی و توطئه های زیر زمینی اطلاعاتی دشمن به صورت جدی واکنش نشان بدهد و ویژگی های جغرافیایی و سرزمینی، منابع طبیعی که در دل زمین وجود دارند، در زمره‌ی منابع قدرت ملی به شمار می روند. کشورهای که دارایِ منابع طبیعی فراوان هستند، بدون تردید که از قدرت عمل لازم در جهت گام برداشتن به سمت توسعه برخوردار هستند و می توانند خدمات آموزشی، صحی و رفاهی را به صورت بهتر نسبت به کشورهای فاقد منابع طبیعی ارائه نمایند. با این وجود، منابع طبیعی تدابیر لازم امنیتی را می طلبد. گروه های قاچاق و مافیایی همواره در صدد هستند، تا منابع را مورد دست‌برد قرار داده و استفاده‌ی لازم کنند. گروه های مافیایی به صورت فراوان در داخل کشور موجود است که جهت پیش برد کار دست به همکاری و تبانی با شبکه های مافیایی بین المللی می زنند. خطرناک‌تر این که شبکه های مافیایی بین المللی به حدی توان‌مند و قدرت‌مند شده اند که در زمره‌ی تهدیدهای جدی در برابر دولت ملی و حاکمیت ملی به شمار می آیند. این شبکه ها افراد نفوذی خویش را در بدنه‌ی دولت ها و در موقعیت ها و پست های مهم می گمارند، تا اجرای برنامه ها را تسهیل کنند.

به هرحال، ذهن هر شهروند کشور، به سمت ضعف دولت هدایت می شود. چرا نخبگان قدرت و حکومت از فساد پیشگان که خود نیز در حکومت محلی سمت حکومتی دارند، حمایت می کنند؟. اگر این سخن درست است، چرا این موضوع پی‌گیری نشده است؟. طوری که در گزارش آمده است، طالبان درآمد هنگفت از این رهگذر دارند، با این وجود چرا طی یک عملیات بزرگ نظامی ریشه های این گروه از همه‌ی ولسوالی های ولایت بدخشان خشکانیده نمی شود؟. گرچه که دولت در جبهه های مختلف درگیر است؛ جبهه‌های مبارزه با فساد، تروریست ها، جرم ها و جنایت های اجتماعی و نا به سامانی های اقتصادی نیاز به پرداختن دارد و دولت بایستی در این زمینه ها فعالیت داشته باشد.

به نظر می رسد که رویکرد نسبتا قاطع دولت در برابر ترویست ها و فساد پیشگان نقطه‌ای امیدی است که می شود بدان دل خوش کرد. پس از فراز و نشیب ها و خوش بینی ها و بدبینی ها، اکنون پندار دولت این شده است که گروه طالبان به مثابه بزرگ ترین جریان تروریستی و تهدیدزا، سربازان حلقه به گوش نهادهای اطلاعاتی منطقه است و با ساز و آهنگ که پخش می شود، می رقصند. این نکته در همه‌ی موضع گیری های دولت به ویژه ریاست جمهوری به چشم می خورد. او هر باری که در مورد دوستان و همکاران صمیمی کشور حرف می زند، یک گذر به سیاست ها و رویکرد کشورهای غیر هم می زند و مداوم این سخن را تکرار می کند که امیدوارم دیگران هم رویکرد دوستان ما را برگزینند. بنابراین، با این وجود و با این پندار، باید به ابزارهای که دشمنان کار می گیرد، نباید ترحم شود و فرصت داده شود. با این که رویکرد دولت در برابر طالبان جدی تر شده است و سربازان ارتش ملی آماده‌ی نبرد بوده اند و خواهند بود، اما، هنوز علایم و نشانه های جدیت و قاطعیت در جبهه های نبرد دیده نمی شود. طبق گفته ها، سربازان هنوز حالت دفاعی در برابر دشمن داشته و اجازه‌ی تهاجم داده نمی شود. حتی در مورد حادثه‌ی کشتار و گروگان گیری در کندز، یکی از سربازان از حقیقت مهم پرده برداشت؛ آنان می دانستند که طالبان می خواهند مسافران را کشته و گروگان گیرند، اما اجازه‌ی پیشگیری از این حادثه داده نمی شود.

از سوی دیگر، بازپرسی و در نهایت محاکمه‌ی مقامات بلند رتبه‌ی دولتیِ دولت کنونی و پیشین، بحث است که اراده‌ی جدی سیاسی می طلبد. فساد پیشگان یا با مقام های بلند رتبه‌ی دولتی رابطه‌ی سیاسی دارند و یا این که مرتبط به احزاب و جریان های سیاسی هستند که قادر به اعمال فشار سیاسی بر دولت هستند. این جریان ها به بهانه های مختلف مثلا به حاشیه راندن و کنار زدن مجاهدان گفتمان های را مطرح می کنند تا با اعمال فشار بر دولت خواسته ها را بقبولانند.

ولی دیر یازود باید این مبارزه آغاز شود. بایستی با شبکه یا شبکه های فساد که از حکومت مرکزی و محلی تشکیل شده و مثل زنجیر با هم بافت خورده اند، مبارزه کرد. در غیر این صورت مبارزه با فساد به معنای چرخیدن رویِ دور باطل خواهد بود.

موضوع : اخبار