اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

مسعود، عدم وجود هماهنگی میان اعضای حکومت و دو تیم را از عوامل به بن بست رسیدن حکومت می داند و افزود: اعضای درون حکومت نمی توانند این بن بست را از درون باز کنند.

صلح و جنگ دو موضوع جنجالی هستند که سرخط همه رسانه های افغانستان و حتی دیگر کشورها است. با وجود تلاش ها برای رسیدن به صلح و آمادگی های فراوان برای عملیات های جنگی، چرا نه صلح به نتیجه می رسد و نه جنگ؟

 

احمدولی مسعود، رییس بنیاد احمدشاه مسعود گفت: قبلا برای پروسه صلح تلاشهایی صورت گرفته است. حتی قبل از این و در دوره مقاومت، نیزتلاش هایی برای صلح انجام گرفته است. تاوقتی که حکومت مجاهدین بر سر کار بود، احمدشاه مسعود، خود به تنهایی به میدان وردک رفت و با طالبان صحبت نمود.

 

وی، راه رسیدن به صلح را برنامه مدون ملی می داند و می گوید: حالا که صحبت های صلح در جریان است باید از راه آن وارد شد. راه آن هم صحبت از موضع قدرت است. متاسفانه شورای عالی صلح ما هیچ برنامه ای برای آن ندارد. تا به حال هیچ کس، برنامه ای از این شورا ندیده است. وقتی برای صلح برنامه ای ملی نداشته باشیم که ابتدا با ملت به توافق برسیم و بعد از آدرس ملت، یک پروسه ملی را به جریان بیاندازیم به صلح نخواهیم رسید.

 

مسعود، عدم وجود هماهنگی میان اعضای حکومت و دو تیم را از عوامل به بن بست رسیدن حکومت می داند و افزود: اعضای درون حکومت نمی توانند این بن بست را از درون باز کنند. آنها نمی توانند در بین خود یک دیدگاه و استراتژی واحد داشته باشند. جنرال دوستم که عضو ارشد حکومت است در مسایل کشور، یک موضع دارد، دستگاه رییس اجرایی، موضع جداگانه دارد، نماینده ارشد رییس جمهور حرفی متفاوت از همه اینها می زند. حکومت برای صلح برنامه ندارد.

 

رییس بنیاد احمدشاه مسعود ، معتقد است حکومت قبلی و فعلی اراده ای برای صلح نداشته و ندارد و بیان داشت: ما سیزده سال قبل برنامه ای به نام «آجندای ملی» داشتیم. حتی در آن زمان به حکومت وقت پیشنهاد کردیم که این برنامه پنج مرحله دارد و اگر اجرا شود صلح را تامین خواهد کرد. اول، اینکه یک گفتمان بین الافغانی شروع کنیم. دو، استراتژی واحد داشته باشیم. سوم، بین خود اعتماد سازی کنیم. چهارم، یک دولت ملی واقعی ایجاد کنیم. پنجم، ساختار را تغییر دهیم تا بتوانیم به صلح پایدار برسیم. سیزده سال قبل حکومت این موضوع را قبول نکرد و خواست زیر عنوان صلح، موضع خود راتحکیم بخشد و از طالبان به عنوان اهرم فشار استفاده کند. امروز هم مساله هیچ فرقی نکرده است و همانگونه است. رهبران راهکارهای واقعی صل را به مرحله اجرا نمی گذارند و از مساله صلح به نفع شخصی خود سود می برند.

 

مسعود، در خصوص گفته مقام های آمریکایی مبنی بر اینکه افغانستان دچار فروپاشی سیاسی خواهد شد، گفت: ما در واقع دولتی واحد، یک دست و همسو نداریم. وقتی مقام های ارشد دولت هرکدام یک حرف جداگانه می زنند و حتی تفسیری متفاوت از صلح دارند در واقع زمینه ای برای فروپاشی مملکت به وجود می آورند. همینکه نمی توانند توافقنامه را در مدت هفده ماه جامعه عمل بپوشانند و فقط هفت ماه از مدت اجرایی شدن توافقنامه مانده است یک نوع فروپاشی سیاسی به وجود آورده اند. اگر هفت ماه دیگر نتوانند انتخابات رابرگزار کنند، دچار فروپاشی سیاسی شده ایم. اگر هفت ماه دیگر، اساس مشروعیت آنها از بین رود فروپاشی سیاسی است. وقتی اعضای حکومت نمی توانند در چارچوب دولت خود، به یک تفاهم برسند، مطمیناً هم نمی توانند به اقتصاد، امنیت، صلح و روابط خارجی برسند.

 

وی، در خصوص وظیفه جوانان در کشور و در ارتباط با صلح در کشور اظهار کرد: جوانان افغانستان، با درک و آگاهی که دارند، منافع خود را منافع افغانستان در نظر بگیرند. دیوارهای قومی، سمتی و مذهبی را بشکنند، به یک وحدت برسند. به یاد داشته باشیم که اکثر رهبرانی که ما امروز داریم، به نام قوم، نان قوم را می خورند. آنها نه به خاطر جوانان، نه به خاطر پشتون، نه تاجیک، نه به خاطر هزاره و نه به خاطر ازبک بلکه به خاطر خود کار می کنند. به نام قوم، نان قوم می خورند. جوانان باید از این موضوع درس عبرت بزرگی بگیرند که با این کارها در مدت چهارده سال در این کشور چه گذشت. چه کسانی بازی های سیاسی کردند و کشور چرا به این بحران رفته است. با این عبرت گیری جوانان می توانند آگاهی بین خود را افزایش دهند، دیوارهای قومی را بشکنند، با تمام فهمی که دارند فریب شعارهای قوم گرایانه برخی سیاستمداران را نخورند و به شکاف های قومی بها ندهند و به آن دامن نزنند. این کار باعث تغییر در دیدگاه می شود و جوانان بااین کار می توانند بانی صلح در افغانستان شوند.

 

مسعود، زمینه های به وجود آمدن صلح را چنین برشمرد: داشتن یک دولت ملی مقتدر که متاسفانه آن را نداریم، تفاهم ملی مردم افغانستان، برنامه مدون که در واقع تمام ابعاد و عوامل جنگ را مد نظر گرفته باشد و از همه مهمتر در ابتدای کار، تغییر در خودمان در دیدگاهمان، در اراده سیاسی مان، در فرهنگ و گفتمانمان و فرهنگ سیاسی مان. اگر این تغییر نباشد و زمامداران ما صلح را فقط برای اینکه قدرت شان حفظ شود، دنبال کنند هیچ صلحی به کشور نخواهد آمد.

موضوع : اخبار