ایتلاف امریکا و بیش از ۶۰ کشور غربی متحد و مزدورش، ایتلاف ایران و روسیه و اینک ایتلاف عربستان و پاکستان و کشورهای همپیمان ایشان در تولید و تطمیع و تحریک تروریسم تا ممانعت از گرفتار شدن در این آتش خود افروخته؛ کدامیک نتیجه بخش بوده است؟

 

آیا همپیمانی و اتحاد تهران و مسکو در درجه اول برای دور نگهداشتن مرزهای شان از داعش و در درجه دوم تضعیف داعش در کشورهای درگیر با فرستادن سلاح و مهمات و نیروهای کمکی به لبنان، عراق و سوریه چه میزان نتیجه ملموس و محسوس در منطقه داشته است؟

 

مگر نه اینکه راهیابی این دو کشور شرقی در بحران جنگ داخلی و بنیادگرایی افراطی نو ظهور داعش در دمشق و بغداد و منطقه ی شیعه نشین لبنان، عزم رقبای غربی ایشان را برای مداخله در جنگ منطقه ای جزم تر کرد؟

مگر نه اینکه عربستان و قطر و ترکیه به جمع مزدوران سرسپرده ی امریکایی پیوستند تا پاسخ دندان شکنی به تهران و مسکو بدهند؟

 

امریکا نیز در اقدامی کاملا غیرمسوولانه و فرمالیته، ایتلافی عظیم از اعضای ناتو و برخی کشورهای مزدور منطقه ای تشکیل داد تا توجیهی بر مداخله نظامی خود در جنگ داخلی فعلی سوریه و عراق و بعدها افغانستان بیابد اما ناکام تر از ایتلاف شرقی بر جای ماند.

 

در واقع این اتحادها و همپیمانی های یک شبه و آنی که صرفا برای پوشش گذاشتن بر مداخلات نظامی بر جنگ تمام عیار درون دمشق و بغداد بوده است؛ نه تنها داعش را متوقف نکرد که هیزمی بر آتش گداخته ی آن شد و دوامش را تا مدتها تضمین کرد.

پیشنهاد بعدی:  از حکومت ائتلافی تا حکومت موقت؛ حکومت وحدت ملی برتری دارد!

 

در همین راستا، عربستان که از دیرباز مورد اتهام مسجل شده برای حمایت تمام عیار از داعش و دیگر گروهک های تروریستی بوده است در اقدامی مضحک ایتلافی خود خوانده با اشتراک عموما کشورهای عربی خود فروخته و بعضا کشورهای زیر تیغ همچون پاکستان براه می اندازد!

 

انتقادات بیشماری که بر اعضا و کشور مبدأ این ایتلاف وارد شده است گویای همه چیز است و حرف ناگفته ای در این خصوص که “مادر تروریسم نقاب مبارزه علیه تروریسم زده است” باقی نمی گذارد اما منافع بیشمار داعش از این همهمه های سیاسی رسانه ای ایتلاف های آنی و بیهوده جای بسی تامل دارد.