اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

دومین نشست چهارجانبه صلح در کابل برگزار شد. آمریکا و چین، پاکستان و افغانستان در این نشست حضور داشتند. آیا انتظارات از این نشست برآورده شد؟ آیا می توانیم امیدی برای نتیجه دادن این نشست ها داشته باشیم؟

 

شیوای شرق، فعال جامعه مدنی در برنامه «نگرش» گفت: تلاش برای صلح و رفتن به سوی آشتی ملی یکی از پروسه های اساسی دولت هایی است که می خواهند ثبات سیاسی خود را داشته باشند. برای صلح، همه شهروندان افغانستان اتفاق نظر دارند و همه نظرشان این است که بتوانند جامعه ای امن داشته باشیم ولی اساساً هنگامی که تمام تلاشهای دوران حکومت کرزی و حکومت وحدت ملی را از دریچه صلح طلبی مورد ارزیابی قرار می دهیم، به یک نتیجه دست می یابیم که صلح یک نگرش است. یعنی ما باید ریشه شناسی تفکر طرفین را مورد منظر قرار دهیم. حکومت افغانستان از دوران حامدکرزی شورای عالی صلح را ایجاد کرد که به نام برقراری صلح میلیونها دالر مصرف شد اما چون حکومت اراده ای برای صلح نداشت، این ریشه شناسی وجود نداشت و اقدامی هم برای آن انجام نشد، به نتیجه ای نرسیدیم.

 

وی در خصوص شرایط افغانستان برای صلح اظهار کرد: نبود راهبرد اساسی برای صلح، در این دوره نیز، سبب می شود که تمام فرصت های بزرگ بین المللی شکل بگیرد اما به نتیجه ای نرسیده و از بین برود. در کشورهای پس از منازعه که تجربه صلح طلبی دارند، اجماع سیاسی و اجماع ملی شکل می گیرد، اعتماد ملی و اعتماد سیاسی در ساختار جامعه و قدرت به گونه ای می شود که یک نگرش و یک گفتمان واحد را به عنوان گزینه ای برای رفتن به طرف صلح مطرح می شود. افغانستان ابتدا دراین سیزده سال، توسعه سیاسی را طی نکرده است و ما احزاب سیاسی فعالی نداریم.

 

این فعال مدنی، در خصوص مسیر صلح در افغانستان بیان داشت: مدتی است ما صلح طلب هستیم و نشست چهارجانبه هم در کابل برگزار می شود. هیچ جریان سیاسی فعال و رسمی از حکومت افغانستان موضع رسمی خود را اعلام نمی کند. یعنی حکومت ما مانند حکومت دوره کرزی، به دلیل نداشتن خطوط مشخص، دوباره مسیری را طی می کند که ما با آن مسیر در سالهای گذشته به نتیجه ای نرسیدیم. حکومت باید در دو محور تلاش های صلح طلبی را انجام دهد. اول، اینکه گزینه هایی مثل برگزاری کنفرانس ها یا اجماع بزرگ منطقه ای را برای کشاندن قدرت های موثر مانند هند و روسیه و ایران داشته باشد. متن صلح طلبی را که در تنش کلان نظامی، استخباراتی و سیاسی میان پاکستان وکابل است رابه یک اجماع منطقه ای تبدیل کند. گزینه دوم گفتگو برای پایان دادن تنش تاریخی میان پاکستان و کابل است.

 

شیوای شرق ادامه داد: حکومت افغانستان به عنوان یک حکومت جهان سومی اگر واقعا اراده لازم سیاسی و یک اجماع بزرگ منطقه ای و ملی داخلی خودش را خلق کند، می تواند از چنین نشست هایی در امر کند کردن بحران در افغانستان سود ببرد.

 

وی اراده ای ضعیف برای کنترل ناامنی در کشور می بینید و می گوید: یکی از کاستی های حکومت وحدت ملی این است که از مجرای سازمان ملل، یعنی در مجرای نمایندگی خودش در این سازمان، گزینه رسیدن به صلح و گفتگوی سازنده را با طرفین درگیر مطرح نکرده است. به طور مثال اشرف غنی مطرح می کند که ما حریف را می شناسیم، دشمن را می شناسیم و به صلح نیاز داریم، ولی هیچگاهی از آدرس حکومت وحدت ملی، یک پرونده، برای کسانی که امنیت و ثبات افغانستان را بر هم می زنند، مطرح نشد. این خود می رساند که ما در واقع اقتدار جهانی را برای رسیدن به یک صلح از مجراهای بزرگ از دست دادیم.

 

شیوای شرق، در پایان گفت: سیاستمدران ارشد که در راس قرار دارند، تصمیم گیرنده هستند وباید براساس دیپلماسی واقع گرا، واقعیتهای تاریخی جامعه افغانستان را مد نظر بگیرند. مشکل اساسی افغانستان این است که سیاست خارجی پویا دکترین سیاست گذاری و سیاست ورزی معاصر ندارد.

موضوع : اخبار