اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

کشور ما افغانستان در 100سال اخیر بارها مورد تجاوز کشورهای خارجی قرار گرفته و مرتبا بین غرب و شرق دست به دست شده است و بعد از یازده سپتامبر و حمله امریکا، کشورهای مختلفی از جمله کشورهای قدرتمند خواهان حضور فعال در افغانستان هستند که یکی از این کشورها در سالیان پیش شوروی سابق بود و اکنون روسیه به عنوان میراث دار شوروی سابق.

علل حمله شوروی به افغانستان

اولین کشوری که استقلال کشور افغانستان را به رسمیت شناخت، اتحاد جماهیر شوروی بود. در دوران سلطنت امان‌الله‌شاه کمک‌های همه جانبه زیادی قبل از انقلاب روسیه از سوی شوروری به کشور ما شد.

در این ایام شوروی همواره در صدد تقویت نظامی و مالی افغانستان برای مقابلع با انگلستان بود و برای اطمینان خاطر از امنیت افغانستان، در دسامبر 1978(پیش از شروع جنگ)، معاهده‌ای امضاء کردند که بر اساس آن دولت کمونیست شوروی جهت پشتیبانی نظامی کمونیست افغانستان، به او اجازه می‌دهد که در صورت نیاز اقدام نظامی انجام دهد. این معاهده باعث شد تا افغانستان در اکثریت امور اعم از نظامی، تجاری، فنی و غیره به شوروی وابستگی داشته باشد.

با پیروزی کودتای نظامی هفت ثور 1357 توسط حزب دموکراتیک خلق کمونیست افغانستان، رهبران شوروی اطمینان یافتند که این حزب اگر دولت را بدست گیرد می‌تواند حافظ منافع شوروی باشد.

لیونید برژنف، رهبر شوروی سابق که فرصت را غنیمت می‌شمرد، به بهانه‌های مختلفی اقدام به لشکرکشی به افغانستان کرد که بعضی از آنان عبارتند از:

– درخواست‌های متوالی حکومت کابل(حزب دموکراتیک خلق) از شوروی برای ارسال نیروی نظامی به افغانستان

– کمک به مردم و ملت افغانستان برای رهایی از ظلم و ستم‌های حفیظ‌ الله امین، دولت شوروی معتقد بود که رهایی مردم از ظلم، جور، ستم و فساد کمونسیت را از خطر سقوط نجات می‌دهد.

– نجات رژیم کمونیستی: روس‌ها در سال‌های متمادی با طرح توطئه‌ها و نقشه‌های فراوان، سعی در ایجاد حکومتی داشتند که تامین کننده منافع آنان در منطقه باشد و از طرفی جلوی نفوذ مخالفان آنان را بگیرد؛ از این‎رو آنان پس از تلاش‌های فراوان، با حمایت از کودتای هفت ثور 1357 توانستند، به اندکی از خواسته‌های خود در افغانستان دست یابند. حفظ نظام کمونیستی و نجات آن از سقوط در کام انقلاب‌های مردمی از مهم‎ترین اهداف سیاسی-استراتژیکی شوروی بود.

– دلیل دیگری که روس‌‌ها به آن اشاره نکرده‌اند اما در خاطرات گورباچف ذکر شده و یکی از نویسندگان کنجکاو امریکایی نیز بر آن صحه می‌گذارد عبارت است از دستیابی شوروی به آبهای گرم خلیج فارس (بر طبق آنچه پترکبیر وصیت کرده بود)، و به تبع آن قبضه کردن حوزه‌های نفتی خلیج فارس و ایجاد پایگاه نظامی در آن.

اسناد و مدارک نشان می‌دهد که شوروی از سوی دیگر با تحریک کشورهایی نظیر آمریکا اقدام به حمله نظامی می‌کند و الا زمانیکه حفیظ الله امین بارها درخواست کمک نظامی می‌کند شوروری عجله‌ای در جواب دادن به آنها نداشته لکن زمانیکه حمایت آمریکا از مجاهدین مخالف کمونیست افغانستانی را می‌بیند حضور خود را در افغانستان لازم و ضروری می‌داند.

بنابراین «ارتش سرخ» شوروری در 31 اکتبر 1979 تحت رهبری لیونید برژنف با هیات نظامی بزرگی وارد افغانستان شد. در این زمان حفیظ‌ الله امین که امید یاری ازسوی شوروی داشت اوضاع را نابسامان دید و به دفتر ریاست جمهوری کاخ تاج بیگ متواری شد. پیشرفت نیروهای نظامی شوروی که عده‌ای از آنان نیز یونیفرم نظامی افغانی بر تن داشتند باعث اشغال مراکز دولتی و ساختمان رادیو گردید. با این حال حضور نیروهای شوروی تاثیری بر آرامش کشور نگذاشت. در داخل تشدید احساسات ملی گرایانه باعث تشدید ناآرامی‌ها می‌شد. اشغال افغانستان توسط شوروی 9 سال و یک ماه و نوزده روز به طول انجامید که با اعتراض مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز همراه بود.

سرانجام در روز 15 آوریل سال 1988 براساس توافق های ژنو که میان شوروی، آمریکا، افغانستان و پاکستان امضا شد، اشغال افغانستان توسط شوروی خاتمه یافت. نیروهای شوروی در روز 15 فوریه سال 1989 میلادی از خاک افغانستان عقب نشینی کردند.

به این ترتیب ، در روز 27 دسامبر سال 1979 میلادی نیروهای ارتش شوروی به خاک افغانستان حمله کردند. در افغانستان طی مدت زمان سال ۱۹۷۹ تا سال ۱۹۸۹، ۱۴۴۵۳ نفر نظامی شوروی کشته شده، که از جمله ۹۵۱۱ نفر در نبردها، ۲۳۸۶ نفر به اثر جراحات و دیگران یا خودکشی کرده و یا به اثر بیماری‌ها از بین رفته‌اند. در طول جنگ در افغانستان به تعداد ۴۱۷ نظامی شوروی مفقودالاثر و یا اسیر گردیده‌اند. ۱۱۹ سرباز و افسر شوروی از اسارت آزاد شده‌اند، و ۲۲ نفر در کشورهای دیگر مسکن گزین شده اند.

در نتیجه این مداخله، که به میلیون ها هموطن ما مصایب بی شماری وارد آورد، اساس و زیربناهای افغانستان ویران گردید که هنوز که هنوز است آثار آن قابل مشاهده است.

اما باید دید که سیاست خارجی دولت وحدت ملی به ریاست جناب اشرف غنی در قبال روسیه به عنوان میراث دار شوروی سابق چه خواهد بود؟ آیا از روسای جمهوری پیشین پیروی می کند یا مانند کرزی غرب را بر شرق ترجیح می دهد؟

موضوع : اخبار