اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

اگر غنی و عبدالله مسرور از دریافت کمک ها به کشور بازگشتند باید بدانند که چنین ارقامی، چک سفید نیست که به جیب خود و اطرافیانشان برود…

نشست دو روزه بروکسل با تعهد کشورهای تمویل کننده برای کمک ۱۵ میلیارد دالر تا سال ۲۰۲۰ به پایان رسید.

دولتمردان وحدت ملی در آستانه نشست بروکسل، پرکارترین روزهای کاری خود را برای انجام تعهدات در حالی سپری کردند که تنها موفق به امضای توافقنامه صلح با حکمتیار شدند و در مقابل طالبان قندوز را خاک و خون کشیدند.

دریافت چنین کمک های برای حکومت وحدت ملی بسیار حیاتی بوده و هست، از آن جهت که این دولت پس از دو سال همچنان که با چالش های بسیاری روبه روست در امنیت نیز با شکست مواجه می شود.

در این میان، وحشت حکومت از کاهش کمک ها، گریبان گیر مهاجران شد، وزیر خارجه و مالیه با صراحت اعلام کرده اند که اگر خواستار بازگشت مهاجران افغانستانی از دیگر کشورهای نباشیم، کمک ها را از دست می دهیم.

این اقدام دولت موج گسترده ای از اعتراض های هزاران مهاجری را برانگیخت که با خطرات بسیار رنج سفر به کشورهای اروپایی را به جان خریدند و برخی اعتراضات خود را همزمان با نشست بروکسل نشان دادند.

در میان کشورهای کمک کننده، پاکستان متعهد شده است که ۵۰۰ میلیون دالر و سه هزار بورسیه تحصیلی طی چهارسال به افغانستان اختصاص دهد، کشوری که تهدید جدی و دلیلی بر ناامنی های افغانستان است و ناکارآمدترین سیاست خارجی دولت وحدت ملی مربوط به این کشور می باشد که تمامی سرمایه های سیاسی غنی در این راه هدر رفت.

کمک های اعلام شده تاکنون در چهار سال آینده:
آلمان ۱٫۷ میلیارد دالر برای مبارزه با فساد و مشروط به بازگرداندن مهاجران
انگلیس یک میلیارد دالر
هند یک ملیارد دالر
جاپان ۵۰۰ میلیون دالر برای کمک به پناهندگان و بیجاشدگان داخلی و ۴۰۰ میلیون دالر دیگر برای توسعه
ترکیه ۶۰۰ میلیون دالر
عربستان ۱۰۰ میلیون دالر
ناروی سالانه ۸۷ میلیون دالر مشروط به اصلاحات سیاسی و انتخاباتی

به گزارش اداره بازرسی ویژه افغانستان (سیگار) نزدیک به ۷۰ درصد کمک های امریکا از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۶ برای امنیت افغانستان مصرف شده است و پس از آن در بخش امور حکومت داری و مبارزه با مواد مخدر.

با وجود چنین کمک های هنگفتی، بیشترین مناطق افغانستان در ناامنی به سر می برد و نمونه آن قندوزی است که در ورطه سقوط و بحران انسانی قرار دارد، سیستم حکومتی که در فساد گسترده غلت می زند و مواد مخدر به بزرگترین تجارت و تامین کننده جنگ بدل شده است.

هر چند که حکومت های گذشته و اکنون افغانستان با کمک های بین المللی به حیات خود ادامه می دهند، به همان میزان، این کمک ها خطر بزرگی برای ثبات و امنیت هستند زیرا اگر تنها یک درصد از این کمک ها بر اساس واقعیت در امر امنیت هزینه می شد اکنون نه تنها جنگی نبود بلکه شاهد حضور طالبان نیز نبودیم.

قابل تامل ترین سندی که به امضای افغانستان و اتحادیه اروپا رسید “برگرداندن مهاجران افغانستانی است که درخواست پناهندگی شان رد می شود”، در حالی که کشور در آتش ناامنی می سوزد، ولایت ها یکی پس از دیگری در دسیسه مقامات به طالبان واگذار می شود، روزانه هزاران تن در کشور بی جا می شوند و در مقابل، دولت هیچ برنامه ای برای پذیرش مهاجران ندارد جز معامله و دریافت کمک های بیشتر.

اگر غنی و عبدالله مسرور از دریافت کمک ها به کشور بازگشتند باید بدانند که چنین ارقامی، چک سفید نیست که به جیب خود و اطرافیانشان برود و کشور روز به روز در فساد غرق شود بلکه این کمک ها در قبال تعهداتی است که باید عمل شود و تا ابد نمی توانند به مانند گدایان به هر دری رفت!

موضوع : اخبار