مناسبات و روابط دیپلماتیک و رسمی دو کشور افغانستان و روسیه در جایگاه تبادل کالا یا تسلیحات یا شراکت اقتصادی یا حمایت سیاسی از دیرباز حائز اهمیت ویژه ای بوده است؛این بسته به شرایط و جغرافیای استراتژیک طرفین می باشد.

 

رقابت تنگاتنگ و جنگ سرد مسکو و واشنگتن درطول بیش از یک قرن گذشته و در عرصه های مختلف همواره قربانیان و منفعت برندگان زیادی داشته است که بسته به نزدیکی معنوی و جغرافیایی به یک قطب از قطب دیگر بهره کشی کرده یا مورد بهره قرار گرفته است.

 

افغانستان در قلب آسیا و با افترای تروریسم پروری برای سالهای متمادی محل مارش نظامی و رژه سربازان بیش از ۵۷ کشور جهان واقع شد و تتمه آن تاکنون نیز باقی است. پیش از آن برای بیش از یک دهه ارتش سرخ نیز کشور ما را به خاک و خون کشانده بود.

 

روسیه از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ مدام بر طبل انتقاد و اعتراض و هشدار نسبت به پیامدهای حضور نظامی سربازان امریکایی کوبید و از سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ نسبت به وضعیت افغانستان پس از امریکا و امنیت متزلزل در منطقه هشدار داد.

 

با تغییر روند دیپلماسی و نمودار تنش های روسیه و امریکا با حمایت اسراییل به سمت عدم درگیری مستقیم و نوعی مهندسی تشتت ها بدون هزینه برای این دو ابر قدرت شرق و غرب، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ ندایی از مسکو برآمد بدین مضمون: ما نیز برای مقابله با تروریسم در کابل آماده ایم!

 

اشرف غنی و دیگر سران روی کار آمده حکومت وحدت ملی نیز با عدم سفر خود به روسیه و یا عدم قرابت سیاسی و دیپلماتیک نسبت به مواضع مسکو منتظر مانده اند تا ببیند این سبقت های غیرمجاز مسکو واشنگتن از یکدیگر در شاهراه کابل به کجا می انجامد.

پیشنهاد بعدی:  چالش هاي اجتماعي و نابرابري هاي اجتماعي

 

در همین راستا عدم پذیرش رژیم صهیونیستی و غاصب اسراییل از سوی روسیه بعنوان فرمانروای شرق، می تواند اعلام آمادگی سرگی لاوروف برای کمک به محو مواد مخدر و مبارزه با بنیادگرایی افراطی را تیر خلاصی بر قلب نتانیاهو دانست که از مقاصد خود یک گام به عقب رانده می شود.