اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ خونین‏ترین سال ها در طول یک و نیم دهه مبارزه با تروریسم و دهشت افکنی برای نیروهای امنیتی و مردم افغانستان بوده است. در سال ۲۰۱۴، نیروهای امنیتی افغانستان مسئولیت تأمین امنیت افغانستان را از نیروهای بین المللی به عهده گرفت. با وجود دشواری ها و خونین بودن سال های مذکور اما، در دو سال گذشته، نیروهای امنیتی کشور توانست بخش زیادی از خاک کشور را از تصرف و کنترل نیروهای تروریستی و شورشی حفظ نماید. اکنون مسئله سال پیش رو است. آیا سال ۲۰۱۶ همانند دو سال گذشته سال خونین خواهد بود و یا اینکه روند صلح منجر به بهبود وضعیت می شود؟ اگر گفتگوهای صلح منجر به آتش بس نشود آیا حکومت افغانستان و نیروهای امنیتی کشور می تواند همانند دو سال گذشته در برابر حملات دهشت افکنان و تروریستان مقاومت نمایند؟ نوشتار کنونی را با توجه به سخنان جدید ژنرال جان کمبل، فرمانده کل نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان در ارتباط با وضعیت امنیتی سال ۲۰۱۶ و گفتگوی صلح به بررسی می گیرم.

ژنرال جان کمبل، فرمانده کل نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان گفته است که اگر در دو ماه باقی مانده سال خورشیدی، کاری در زمینه صلح نشود، سال ۲۰۱۶ همانند سال ۲۰۱۵ خونین خواهد بود. او همچنین گفته است که رهبران دو کشور افغانستان و پاکستان عجله و تلاش دارد که در این مدت کاری انجام دهد.زیرا، با رسیدن فصل گرما و آغاز حملات بهاری گروه طالبان سال پیش رو همانند سال گذشته خونین خواهد بود.

دو دور گفتگو میان چهار کشور افغانستان، پاکستان، ایالات متحده آمریکا و چین به منظور تعیین نقشه راه صلح برگزار شده است و بناست که دور سوم گفتگو میان این چهار کشور به زودی برگزار شود.با وجود آن اما، دست یابی به صلح و کشاندن گروه های مخالف مسلح دولت به میز مذاکره مبهم و گنگ است. گروه طالبان، عملا به دو شاخه تقسیم شده است. جریان اصلی آن به رهبری ملا محمد اختر منصور تا هنوز واکنش نسبت به گفتگوی صلح نشان نداده است. با این حال، جریان تحت رهبری او پیش شرط های برای گفتگوی صلح به میان آورده است. خروج نیروهای بین المللی از افغانستان، اسلامی شدن قانون اساسی و نظام سیاسی از مهمترین پیش شرط های این جریان است.اگر پیش شرط های مذکور را معیار قرار دهیم به نظر می رسد که این جریان نیز علاقمند به گفتگوی صلح با حکومت افغانستان نیست.اگر چه جریان اصلی گروه طالبان پیش شرط های برای گفتگوی صلح ارائه نموده است اما در درون این جریان افراد میانه رو وجود دارد که شدیدا علاقمند به گفتگو و مذاکره و سهم گرفتن در حکومت کنونی است. با این حال، این جریان ضعیف است. در سال های گذشته، هر بار که افراد میانه رو از درون گروه طالبان صدای صلح و گفتگو را بلند نموده است یا به قتل رسیده است و یا اینکه سر به نیست شده است. این می رساند که یک جریان ضعیف در درون گروه طالبان برای گفتگوی صلح تلاش می کند اما، اکثریت آن ها حاضر به گفتگو و مصالحه نیست.

پیشنهاد بعدی:  افغانستان بین روس و آمریکا تقسیم خواهد شد؟

شاخه دیگر گروه طالبان به رهبری ملا رسول اما، شاخه تندرو آن است که اکنون وفاداری خود را به گروه داعش اعلان نموده است.امیدی برای گفتگو و مصالحه با این گروه وجود ندارد.بنابراین، جریان اصلی گروه طالبان با تعیین پیش شرط ها روند گفتگو و مصالحه را مختل می کند و شاخه تندرو آن همچنان به طبل خشونت می کوبد. از این جهت، امیدی برای دست یابی به صلح وجود ندارد.

نقش کشور های درگیری در مسئله افغانستان اما دارای اهمیت می باشد. ایالات متحده آمریکا به عنوان کشوری که سال ها از حکومت مرکزی افغانستان حمایت نموده است و گروه های شورشی را سرکوب نموده است، نقش مهم و اساسی در روند گفتگوی صلح می تواند بازی نماید. اما، بیانیه‏ای که از وزارت دفاع این کشور در مورد گروه طالبان صادر شده است نشان از نگاه منفی آن ها نسبت به گروه طالبان است. در بیانیه آن ها آمده است: «طالبان هیچ برنامه‌ای برای توسعه افغانستان ندارند. آنها آمده‌اند که شما را بکُشند. آنها ضد زن هستند. آنها با آموزش مخالفند. با آزادی مطبوعات مخالفند. آنها با پیشرفت ملت افغانستان مخالفند.»این سخنان را یک نهاد رسمی ایالات متحده آمریکا ابراز داشته است. بنابراین، کنش کلامی جدی است که می توان آن را دیدگاه اصلی ایالات متحده آمریکا نسبت به گروه طالبان دانست. از این سخنان چنین به نظر می رسد که ایالات متحده آمریکا نسبت به روند صلح چندان امیدوار نیست.

با وجود اظهارات بالا در قبال گروه طالبان از سوی وزارت دفاع آمریکا اما، آن ها به نقش پاکستان چشم امید بسته است. ژنرال جان کمبل گفته است که رهبران پاکستان و افغانستان عجله و تلاش دارد که گفتگوی صلح تا دو ماه آینده به نتیجه برسد.بنابراین، ایالات متحده آمریکا هیچ نفوذی بر گروه طالبان به منظور کشاندن آن ها بر میز مذاکره ندارد. آن ها تنها به نفوذ پاکستان بر گروه طالبان چشم دوخته است. اگر پاکستان از نفوذ خود بر گروه طالبان برای کشاندن آن ها به روند صلح استفاده نکند، ایالات متحده آمریکا هیچ کاری جز مبارزه مسلحانه با گروه طالبان انجام داده نمی تواند.

پیشنهاد بعدی:  افغانستان در آتش جنگ و رهبران مشغول کشمکش

پاکستان اما، در صورتی از نفوذ خود بر گروه طالبان استفاده می کند که به خواسته های خود دست یابد. خواست های آن ها اما، کلان و خارج از توان رهبران سیاسی حکومت وحدت ملی است. تنها یکی دو مورد در توان رهبران حکومت وحدت ملی است. برآورده شدن خواست های پاکستان هم نیازمند به زمان بیشتر است و هم خارج از توان حکومت افغانستان. به عنوان مثال؛ پذیرش خط دیورند از نمونه های است که رهبران حکومت وحدت ملی هیچ کاری انجام داده نمی تواند. زیرا، حول این مسئله ادبیات در افغانستان شکل گرفته است که بر مبنای آن ادبیات هر کس خط دیورند را به رسمیت بشناسد، خائن ملی پنداشته می شود. از این جهت، پذیرش خط دیورند از سوی هر یک از رهبران حکومت وحدت ملی یک نوع خودکشی سیاسی است.‏ بنابراین، پاکستان در صورتی نقش مثبت بازی خواهد کرد که به خواست های مهم خود دست یابد.

ثبات در افغانستان و پاکستان اگر چه به سود چین است و چین از تمام ابزار های ممکن برای فشار بر پاکستان استفاده می کند اما تنها فشار های چین پاسخگو نیست. بنابراین، برای اینکه سال ۲۰۱۶ همانند دو سال گذشته برای مردم و نیروهای امنیتی کشور خونین و پر تنش نباشد، ما جدا از تلاش ها در راستای دست یابی به صلح از مجرای گفتگو و مذاکره باید آمادگی سرکوب گروه طالبان را با روش های سخت افزاری نیز داشته باشیم. تا دو ماه آینده باید تلاش گردد که نیروهای هوایی کشور تقویت گردد و آن ها بتواند از تجهیزات جدید کمک شده استفاده بتواند. نیروهای زمینی با تاکتیک های بیشتر آشنا گردد و در ضمن اراده سیاسی برای سرکوب گروه طالبان در میان رهبران سیاسی شکل گیرد. در غیر آن سال پیش رو، همچنان سال خونین خواهد بود.

پیشنهاد بعدی:  نظام سیاسی افغانستان ناکارامد است!