قریب به یقین، تاکنون بسیاری از نخبگان سیاسی و دست اندرکاران حکومتی به این نتیجه و رهیافت قطعی رسیده اند که آنچه افغانستان را در دام فقر و بی ثباتی و ناامنی گرفتار آورده است نه زمینه سازی برای آن و نه کمبود امکانات انسانی و طبیعی بلکه خودکامگی و فساد بوده است.

 

به تعبیر دیگر همین خودکامگی و فساد نیز معلول پدیده هایی چون تفرقه و چنددستگی مسوولان با یکدیگر، مردم و مسوولان و مردم با یکدیگر است که منجر به کنش های آنی و احساساتی و غیر واقع بینانه و غیر مسوولانه در حکومتداری و جامعه شده است.

 

با این تفاسیر، کمبود پول و ثروت و نقدینگی و کاهش نرخ ارز و اینها چندان که باید و شاید تاثیر چندانی بر چنین تجمع ثروت در دست یک دهم درصد جامعه متشکل از زورمندان و متنفذان و تکثر فقر و بیکاری و اعتیاد در اکثریت غالب جامعه متشکل از مردم ملکی نبوده است بلکه…

 

بلکه ریخت و پاش های نابجا، تصورغلط خورد و بردن دیگران و عقب نماندن از قافله، شراکت دزد و کاروان و نیز بی برکت بودن کمک های خارجی در انکشافات و عمران و آبادانی داخلی منجر به فساد اداری و اخلاقی و چور و چپاول بعضی مسوولان شده است.

 

از این رو، نمی توان عرض اندام مستقیم و مداخله شخصی اشرف غنی در سروسامان دادن به اوضاع اقتصادی و دخل و خرج های ریز و درشت و خرد و کلان را یک گام مثبت و دوام دار تلقی کرد چه اگر افراد متعهد و دلسوز و کاردان اطراف وی را گرفته بودند میزان امیدواری به تحولات و اصلاحات بیشتر می بود.

پیشنهاد بعدی:  غرب به دنبال اجرای برنامه های ضد اسلامی

 

پس از کمک های میلیون دالری مجامع جهانی به افغانستان و حیف و میل آنان که رییس جمهور حکومت وحدت ملی شخصا اقدام به مداخله در امور مالیه کرد؛ اینک خبر دیگری مبنی بر کمک ۳۰۰ میلیون دالری استرالیا از سخنان وزیرخارجه این کشور با عبدالله به گوش می رسد که بیم و امید توامانی دارد.

 

از یکسو هنوز گمرکات، مالیات و عوارض واردات و صادرات و وضع مقرارت مالی تاکنون به نقطه نظری که می بایست نرسیده است و دست گدایی حکومت همچنان بسمت غرب و شرق دراز است و از سوی دیگر جیب های گشاد و سوراخ خزانه منتظر واریز دالرها و ین ها و ریال ها و … انتقال به دهان های فراخ و فرصت طلب …

موضوع : اخبار