اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

در این نوشتار راهکارهایی که قانون اساسی افغانستان به عنوان مولفه های اصلی وحدت بخشی میان ساکنین و اقوام مختلف در نظر گرفته است، را بر می شماریم…

وحدت ملی عبارت است از: اتحاد و همبستگی تمام اقوام ساکن دریک کشور با داشتن هویت واحد ملی. به این معنا که تمام افراد کشور با در نظر داشت هویت قومی، دینی و مذهبی دارای هویت ملی واحد بوده و ملت کشور را تشکیل می دهند.

قانون اساسی افغانستان راهکارهای چندی را به عنوان مولفه های اصلی وحدت بخشی میان ساکنین و اقوام مختلف افغانستان در نظر گرفته است:

– برابری: تبعیض از ریشه های اصلی خشونت و نزاع های تاریخی است. به علاوه اینکه، تبعیض برخلاف منطق و عقلانیت و ضد ارزش است. درافغانستان تبعیض تاریخ فاجعه بار وطولانی دارد و حکایت‏های تلخی از این ناحیه بر افغانستان روا داشته شده است.  قانون اساسی فعلی به این مهم توجه کرده و تمام اتباع افغانستان را دارای حقوق یکسان و برابر اعلان می کند.

بدون تردید، رعایت و عملی کردن این اصل بسیار مهم و اساسی است؛ چرا که منع تبعیض و برابر دانستن زن و مرد، نژاد ها و طیف‏های مختلف در قانون اساسی، پایه‏ی توسعه انسانی است و تحول مهمی در سرنوشت تاریخی افغانستان به حساب می‏رود.

–  به رسمیت شناختن تنوع فیزیکی:  در ماده چهارم قانون اساسی به صراحت از تعدد اقوام و تیره‏های مختلف در کشور نام برده شده و آنها را ملت افغانستان تعریف می کنند و در موارد دیگر، همین اقوام و تیره ها که ملت افغانستان را تشکیل می دهند، دارای حقوق و امتیازات یکسان خوانده می‏شود.

پیشنهاد بعدی:  هیچکس این قسمت از جنگ غرب را نمی بیند!

– آزادی عقیده: آزادی عقیده  با رعایت قوانین و مقررات- هم امری عقلانی و خرد پسندانه است وهم ارزش دینی و مذهبی است. از آنجایی‏که در افغانستان مشکلات تاریخی بسیاری در این عرصه وجود داشت و از سویی هم افغانستان شهروندان غیر مسلمان دارد، قانون اساسی به این مهم توجه کرده و َآزادی عقیده را- البته در چهارچوب قانون- این گونه به رسمیت می‏شناسد: دین دولت جمهوری اسلامی افغانستان، دین مقدس اسلام است. پیروان سایر ادیان در پیروی از دین و اجرای مراسم دینی خود،در حدود احکام قانون، آزادند.

– توزیع یکسان منابع: توزیع عادلانه قدرت، ثروت، فرصت‏های شغلی، تحصیلی و … از لوازم زندگی همگرایانه شهروندان هر جامعه ی است. بدون توزیع عادلانه این منابع، نمی توان از وجود برابری و عدالت اجتماعی سخن گفت. قانون اساسی به همین جهت، دولت افغانستان را مکلف به ایجاد یک جامعه مرفه و مترقی براساس عدالت اجتماعی، کرامت انسانی،حمایت حقوق بشر،تحقق دمکراسی،تامین وحدت ملی، برابری بین همه اقوام و توزیع عادلانه در همه مناطق کشورمکلف است.

– به رسمیت شناختن تعدد مذاهب: در افغانستان مذاهب متعدد اسلامی زندگی می‏کنند و در گذشته تبعیض در این مورد مشکلات بسیاری ایجاد کرد، ولی تجارب گذشته و مقتضیات زمانی جهان امروز، بستر و زمینه‏های آزادی مذهبی را در افغانستان فراهم ساخته و این امر در قانون اساسی مصوب ۱۳۸۲ رسما پذیرفته شده است.

– به رسمیت شناختن تنوع زبانی: گویش‏ها و زبان‏های مختلف در افغانستان وجود دارد و گفته می‏شود که به صورت کل بیش از سی زبان ویا گویش در افغانستان وجود دارد؛ تنوعی که هم از ذخایر فرهنگی افغانستان به حساب می رود و هم می تواند بی توجهی به آن مصداق از تبعیض و بی عدالتی تلقی شود. قانون اساسی این مورد را در نظر گرفته و ضمن تعیین زبان های پشتو و دری پرگویش‏ترین زبان‏های افغانستان- به عنوان زبان‏های رسمی و ملی، تعدد و تنوع زبانی را در افغانستان ارج می‏گذارد و حتی دولت را مکلف به ارایه‏ی خدمات آموزشی به زبان بومی مردم می‏سازد.

پیشنهاد بعدی:  توهم عین و غین درباره استقلال افغانستان!

درمناطقی‏که اکثریت مردم به یکی از زبان‏های ازبکی، ترکمنی، پشه یی، نورستانی، بلوچی ویا پامیری تکلم می‏نمایند آن زبان علاوه برپشتو ودری به حیث زبان سوم رسمی می‏باشد و نحوه‏ی تطبیق آن توسط قانون تنظیم می‏گردد. نشر مطبوعات ورسانه‏های گروهی به تمام زبان‏های رایج درکشور آزاد می‏باشد.