افغانستان همواره چوب سیاست های اشتباه سران خود را خورده است. حامد کرزی رییس جمهور پیشین پاکستان را کشور دوست و طالبان را برادر خود می دانسته است. پاکستانی که همواره به فکر ایجاد زمینه های ناامنی و انتحار در کشور بوده است تا از این طریق افغانستان را به تسلط خود درآورد. ازسویی در تازه ترین مورد نیز جنرال دوستم اعلام کرده است که جنگ فاریاب جنگ با استخبارات پاکستان است. با این حساب آیا سیاست کشور به خصوص در چند ماه اخیر با پاکستان درست بوده است؟

 

بانو شاه گل رضایی عضو مجلس نمایندگان در برنامه آماج پیرامون سیاست ضعیف کشور با پاکستان گفت: در روابط افغانستان و پاکستان باید ۲ بعد را مد نظر داشته باشیم. یک بعد نیت، دیدگاه و سیاست پاکستان در قبال کشوراست. با مرور ۱۳ سال گذشته می توان گفت که بی ثباتی کشور یکی از فاکتورهای اساسی در سیاست های خارجی پاکستان است. بعد دیگر سیاست افغانستان در قبال پاکستان است که همواره و به خصوص در حکومت جدید ناهماهنگ و متغیر بوده است. پاکستان یک دیدگاه واضح نسبت به افغانستان داشته و هیچ گاه تغییر نکرده است اما در افغانستان تنها در دستگاه امنیتی کشور ما شاهد چند دستگی هستیم. باید قبول کرد که بخشی از ناامنی ها در کشور ناشی از ضعف و ناکارآمدی سیاست خارجی افغانستان بوده است.

 

وی ادامه داد: حکومت همواره بحث طالبان و ناامنی در کشور را ساده گرفته است. دولت طی ۱۳ سال گذشته مشخص نکرده است که ما با چه کسی مبارزه می کنیم. آیا دشمن ما طالبان، همان تروریزمی که جامعه جهانی به خاطر آن وارد کشور شده است و یا برادران ناراضی و مخالفان سیاسی ما هستند؟ مشخص نیست. سیر نزولی روند مبارزه علیه تروریسم را اگر در گذشته قدم به قدم بررسی کنیم مشخص می شود که ما خود سردرگم هستیم.

پیشنهاد بعدی:  درخواست تغییرچهرۀ فرمانروای کاخ سپیدار!

 

این عضو مجلس نمایندگان، پاکستان را در ایجاد ناامنی ها مقصر دانست اما گفت: هر نوع اعتماد به پاکستان در هر مرحله سبب شده است تا ما چند گام به عقب برویم. پاکستان یک سیاست تعریف شده در قبال افغانستان داشته و دارد. از سویی افغانستان نسبت به پاکستان در شرایط متفاوت تری قرار دارد. پاکستان دارای قدرت اتمی، تجربیات کافی و ارتشی است که در سطح منطقه مطرح است. دیپلوماسی تنها مذاکره چند ریش سفید ما به نمایندگی از افغانستان با دولت پاکستان نیست. دیپلوماسی یک تعریف وسیع تر و کلان تر است. در عرصه دیپلوماسی دولت افغانستان می تواند با استفاده از اسناد و مدارک نسبت به پاکستان در سطح شورای امنیت سازمان ملل متحد و کشورهای بزرگ تصمیم گیرنده، اقدام کند و دیپلماسی خاص خود را پیش ببرد. متاسفانه در درون دولت روی موضع پاکستان تعریف مشخصی صورت نگرفته است.

 

شاه گل رضایی در پایان گفت: عواطف و احساسات را باید از سیاستگذاری های کلان کشوری تفکیک کرد. مخالفان سیاسی در چوکات قانون اساسی افغانستان، احزاب اپوزیسیون یا مسایل دیگر کاملا تعریف شده است. بر همین اساس با کلمات انعطاف پذیر متقاید کردن پاکستان و طالبان اشتباه است. وقتی ما به طالب برادر می گوییم، بار عاطفی به دشمن می دهیم. باید قبول کرد که اشتباه از این نقطه آغاز می شود. باید ضعف در استخبارات، سیاست کشور و در دستگاه دیپلماسی کشور را بپذیریم. پاکستان با سیاست خود توانسته است در برابر جامعه جهانی که همواره از داد از حقوق بشر می زند ترور و قتل انسان ها را توجیه کند اما ما هنوز مظلومیت و قربانی شدن مردم خود را برای جهانیان بازگو نکرده ایم. افغانستان در شرایط خاص امنیتی و منطقه ای قرار دارد اما سیاست خارجی تدوین شده در مطابقت با قانون اساسی ندارد. دولت باید به این موضوع توجه کند و سیاست خارجی تعریف شده را در مطابقت با قانون اساسی روی دست بگیرد تا میان مسایل کلان دولتی هماهنگی داشته باشیم.

پیشنهاد بعدی:  آل‌سعود منبع شرارت است