اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

این دگرگونی اگر چه دیر شد اما لازم است. زیرا، ما همچنان دستاورد های بیش از یک دهه گذشته را از دست نداده ایم. ما می توانیم این دستاورد ها را حفظ کنیم.به نظر می رسد که از هم اکنون برخی از جنبه ها و ابعاد دگرگونی در استراتژی ایالات متحده آمریکا در مبارزه با تروریسم روشن شده است.

جان نیکولسون، فرمانده نیروهای زمینی ناتو است. او به عنوان فرمانده نیروهای بین المللی به جای جان کمبل در افغانستان معرفی شده است. او برای این مقام نیازمند تایید کمیته نیروهای مسلح سنای آمریکا می باشد. او جدیدا، با کمیته نیرو های مسلح سنای آمریکا دیدار نموده است. در دیدار با کمیته نیروهای مسلح سنای آمریکا به چند مسئله اشاره نموده است. او اوضاع امنیتی افغانستان را به خاطر ظهور داعش و پیشرفت های جدید گروه طالبان رو به وخامت دانسته است. او یکی از دلایل رشد ناامنی در افغانستان را وجود پناهگاههای امن در خاک پاکستان دانسته است. جان نیکولسون زمانی به عنوان فرمانده جدید نیروهای بین المللی در افغانستان معرفی شده است که چند روز قبل، پنتاگون، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا فرمان حمله بر مواضع داعش را صادر نمود. در عین حال، چندی پیش، رئیس جمهور با هیئت از سنای آمریکا دیدار نمود و در آن دیدار هیئت سنای آمریکا متعهد به کمک به نیرو های هوایی افغانستان شد. چند روز بعد از این دیدار، ایالات متحده آمریکا چهار فروند هواپیمای A -29 را به نیروهای هوایی افغانستان تسلیم نمود. کمک به نیروی هوایی افغانستان، تغییر فرمانده نیروهای بین المللی و دستور حمله بر مواضع داعش از طرف پنتاگون بیانگر آوردن دگرگونی در تاکتیک جنگی و استراتژی نظامی ایالات متحده آمریکا در مبارزه با تروریسم و دهشت افکنی است.
نیروهای بین المللی با رهبری ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۱ میلادی به منظور سرکوب و منکوب کردن تروریسم وارد افغانستان شد. نیروهای بین المللی با همکاری اتحاد شمال در ظرف چند ماه کنترل بخش های زیادی از خاک افغانستان را به دست گرفت. آن ها، پیروزی در افغانستان را قطعی دانسته و جنگ افغانستان را در پایان یافته می دانستند. به همین منظور، با آسودگی تمام طرح حمله به عراق را پیش کشیدند. اکنون، پانزده سال از آغاز جنگ در افغانستان می گذرد اما نه تنها گروه های تروریستی و حامیان آن ها سرکوب و منکوب نشده است بلکه در سال های اخیر ما با بازگشت گروه های تندرو و حامی تروریسم مواجه می باشیم. گروه طالبان، به صورت مقطعی توانست کنترل شهر کندز را به دست گیرد. نیروهای امنیتی را در ولسوالی سنگین ولایت هلمند تحت فشار و محاصره چند روزه قرار دادند. در هر دو مورد، نیروهای بین المللی مستقر در افغانستان به کمک نیروهای امنیتی افغانستان شتافتند.بازگشت گروه طالبان به میدان های جنگ نشان می دهد که نیروهای بین المللی و ایالات متحده آمریکا تصویر خام از جنگ افغانستان داشته است.‏
ایالات متحده آمریکا در پایان سال ۲۰۰۲ و اوائل سال ۲۰۰۳ جنگ افغانستان را خاتمه یافته می دانستند.در عین حال، آن ها هیچ طرحی برای آوردن ثبات و شکل دهی یک حکومت مرکزی قدرتمند نداشتند. برای همین، در سال های اول برای ایجاد نیروی امنیتی تحت کنترل حکومت افغانستان آن ها بیشتر جنگ سالاران را کمک نمودند و از نیروهای سران مجاهدین در مبارزه با گروه طالبان و شبکه القاعده استفاده نمودند. این یک اشتباه بزرگ برای آوردن ثبات و شکل دهی حکومت مرکزی در افغانستان بود. در سال ۲۰۰۳ وقتی ایالات متحده آمریکا به عراق حمله نمودند گروه طالبان حملات خود را گسترش دادند. جامعه جهانی بعد از آن به تشکیل اردو و پلیس ملی افغانستان پرداخت. حمایت از سران مجاهدین و بی توجهی به ایجاد اردو و پلیس ملی اولین اشتباه استراتژیک ایالات متحده آمریکا در افغانستان بود.
اردو و پلیس ملی افغانستان ایجاد شد اما آموزش و تجهیز آن ها به کندی پیش رفت. این در حالی بود که نیروهای ایالات متحده آمریکا برای مبارزه با تروریسم به باور بسیاری کافی نبود. بعدا که باراک اوباما به عنوان رئیس جمهور آمریکا روی کار آمد تعداد نیرو های آمریکایی در افغانستان به صورت چشمگیر افزایش یافت. با این حال، همچنان آموزش و تجهیز اردو و پلیس ملی افغانستان به عنوان یک امر مهم در استراتژی نظامی ایالات متحده آمریکا جای نداشت.به همین خاطر، زمانی که مأموریت نظامی نیروهای بین المللی در افغانستان پایان یافتند و مسئولیت تأمین امنیت به نیروهای امنیتی افغانستان واگذار شد، ناامنی گسترش یافت.نتیجه بی توجهی به نیروهای امنیتی افغانستان گسترش دامنه و قلمرو ناامنی و سال سخت و خونین نیروهای امنیتی افغاستان در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ بود.
آنچه در این میان بیش از همه مورد غفلت واقع شد نیروهای هوایی افغانستان بود. نیروهای هوایی افغانستان به جز چند چرخبال که جدیدا که از سویی هند و ایالات متحده آمریکا داده شده است، هیچ هواپیمایی جنگی نداشت. به همین خاطر، زمانی که نیروهای امنیتی جنگ سخت و طاقت فرسا با گروه های تروریستی داشت از نیروهای بین المللی مستقر در افغانستان کمک می خواست.
اکنون با کمک ها و جابجایی ها به نظر می رسد که دگرگونی در استراتژی و تاکتیک جنگی آمریکا در مبارزه با تروریسم به وجود می آید. این دگرگونی اگر چه دیر شد اما لازم است. زیرا، ما همچنان دستاورد های بیش از یک دهه گذشته را از دست نداده ایم. ما می توانیم این دستاورد ها را حفظ کنیم.به نظر می رسد که از هم اکنون برخی از جنبه ها و ابعاد دگرگونی در استراتژی ایالات متحده آمریکا در مبارزه با تروریسم روشن شده است.جان نیکولسون، در دیدار با کمیته نیروی مسلح سنای آمریکا گفته است که پناهگاه های شبکه حقانی و دیگر گروه های شورشی همچنان در خاک پاکستان وجود دارد و ایالات متحده آمریکا فشار لازم را بر حکومت پاکستان وارد ننموده است. حمایت پاکستان از گروه های شورشی در افغانستان یک واقعیت انکارناپذیر است.بنابراین، این احتمال وجود دارد که در سال های پیش رو فشار ایالات متحده آمریکا بر پاکستان مبنی بر سرکوب گروه های دهشت افکن و پاکسازی پناهگاه ها افزایش یابد. با این حال، معلوم نیست که فشار ها تا چه اندازه نتیجه بخش خواهد بود.
بخش دیگر دگرگونی در استراتژی آمریکا حمایت از نیروی هوایی افغانستان می باشد.سقوط کندز و در تنگنا قرار گرفتن نیروهای امنیتی افغانستان در میدان جنگ این واقعیت را برملا کرد که نیروهای زمینی افغانستان بدون حمایت نیروی هوایی قادر به حفظ و سرکوب نیروهای شورشی نیست و نیروهای بین المللی برای همیشه نمی تواند اردو و پلیس ملی را کمک هوایی نماید. به همین خاطر، ۴ فروند هواپیمای A -29 به نیروی هوایی کشور کمک نمود. در سال پیش رو، بناست چندین هواپیمایی جنگی دیگر نیز به نیروی هوایی افغانستان سپرده شود.تجهیز نیروی هوایی افغانستان برای مبارزه با تروریسم یک امر ضروری است. این شاید تنها راه برای پایان جنگ افغانستان برای ایالات متحده آمریکا باشد. اکنون راهی جز تقویت و بالا بردن ظرفیت نیروهای امنیتی افغانستان و به خصوص نیروی هوایی افغانستان متصور نیست.
با این حال، جنگ بیش از یک و نیم دهه در افغانستان چند مسئله را روشن نموده است. برای حفظ حکومت و ارزش ها و دستاورد های بیش از یک دهه نیازمند حضور دراز مدت نیروهای بین المللی در افغانستان می باشیم. برای پایان دادن به مأموریت نظامی نیروهای بین المللی در افغانستان و پایان جنگ آن ها در افغانستان راهی جز آموزش، تجهیز نیروهای امنیتی افغانستان نیست.سومین واقعیت این است که ایالات متحده آمریکا و دیگر کشور های درگیر جنگ در افغانستان باید به حکومت پاکستان برای آوردن صلح و ثبات در افغانستان فشار آورد. زیرا، تا زمانی که رابطه سازمان های استخباراتی پاکستان با گروه های دهشت افکن قطع نگردد، دست یابی به صلح و آوردن ثبات یک امر آرمانی و دست نیافتی باقی می ماند.

موضوع : اخبار