اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

نشست چهارجانبه صلح که در داخل افغانستان امیدواری های هرچند نسبی را به وجود آورده بود، زمانی به بن بست رسید که گروه طالبان هرنوع مذاکره با دولت را رد کرد و پیش شرط های غیر قابل قبولی را برای پیوستن به روند مذاکرات طرح کردند.

طالبان ده روز قبل با انتشار اعلامیه ای از آغاز عملیات بهاری خود در سراسر افغانستان خبر دادند. هنوز چند روز نگذشته بود که عملیات گسترده گروه طالبان در ولایت های بغلان، جوزجان و قندوز شروع شد. هنوز جنگ های شدید در شمال کشور جریان داشت که حمله خونین و هولناک انتحاری در یکی از مهمترین نقطه کابل، مردم جهان را به وحشت و حیرت فرو برد. این حمله نشان داد که دشمن چگونه از خلأهای امنیتی موجود برای ضربه زدن به نظام استفاده می کند و چگونه اطلاعات و معلومات دقیق از وضعیت و موقعیت مراکز مهم و حساس امنیتی، سیاسی را به دست می آورند.

این حمله باید پرسش های زیادی را متوجه نهادهای امنیتی کشور بسازد. پرسش هایی که اگر درست و بموقع از سوی حکومت پاسخ داده نشود، دیوارهای بی اعتمادی میان مردم و حکومت ضخیم تر و بلندتر خواهد شد. این حمله جدا از فاجعه ای که به بار آورد، حد اقل یک موضوع را آشکارا به اثبات رساند که ستون پنجم دشمن در درون نظام به شدت فعال می باشد و به صورت شبانه روزی و بی وقفه در راستای تضعیف نظام کار می کنند.

حکومت پس از رویداد انتحاری روز سه شنبه عملیات تهاجمی را در چندین ولایت به منظور پاکسازی منطقه از وجود طالبان شروع کرد و در عین حال وظایف مسئولین حوزه اول امنیتی شهر کابل را به حالت تعلیق درآورد.

اگر رویکرد نظامی حکومت از حالت دفاعی به حالت تهاجمی بدل شود و نیروهای امنیتی کشور بتوانند ابتکارات جنگ را در دست بگیرند، یک کار شایسته و درخور تقدیر است. مردم سال ها پیش باورداشتند که رویکرد ضعیف حکومت در قبال شورشیان از یک طرف روحیه جنگی آنها را بالا می برد و انگیزه آنها را برای دوام جنگ تقویت می کند و از سوی دیگر سبب سردرگمی و بی سروسامانی در میان نیروهای امنیتی گردیده و به مورال نظامی این نیروها لطمه می زند. با این حال رفتار حکومت در قبال طالبان همواره با تسامح، گذشت و حتا نوعی از تعامل و همکاری همراه بوده است.

در حالی که طالبان با افتخار تمام، مسؤلیت حملات انتحاری را به عهده می گیرند و علنا در برابر نیروهای امنیتی می جنگند؛ اما حکومت هنوز هم از نسبت دادن این گونه جنایات به گروه طالبان ابا می ورزد.

سیاست های مماشات گونه حکومت با طالبان زمینه را برای گسترش نفوذ طالبان آماده کرد و مردم و حتا مقامات حکومتی را به برقراری رابطه با طالبان و همکاری با این گروه مجبور ساخت. اکنون که خون مردم بی گناه سرک ها، کوچه ها و دریای کابل را رنگین کرده و وجدان های انسانی را به حمایت و همدردی با مردم افغانستان فراخوانده است، سازمان دیدبان حقوق بشر به گونه جدی و آشکار از رییس جمهور خواسته است که به فرهنگ معافیت از مجازات در افغانستان نقطه پایان بگذارد. این نهاد معافیت از مجازات را خشونت حقوق بشری خوانده و خواسته است که به این نوع مصؤنیت خاتمه داده شود.

طبیعی است که وقتی از افراد طالبان در کابل پذیرایی شوند و فرماندهان آنها از زندانها آزاد شوند، هنگامی که برای نیروهای امنیتی در جریان عملیات محدودیت های گسترده و شدید در نظر گرفته شود؛ دیگر نباید توقع پیروزی بر گروه طالبان را داشته باشیم.

عملیات تهاجمی نیروهای امنیتی می تواند نشانه ای از یک تغییر در رویکرد نظامی تلقی گردد، به شرطی که با استراتژی و برنامه کارآمد همراه بوده و دوامدار باشد؛ یعنی به عنوان یک تاکتیک برای آرام کردن مردم در شرایط بحرانی در نظر گرفته نشود. اما برکناری مقامات امنیتی محلی در ارتباط با رویدادهای تروریستی یک تصمیم مسخره آمیز و در عین حال مشکل آفرین بوده که با منطق امنیتی و سیاسی سازگاری ندارد.

موضوع : اخبار