اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

چهار سال قبل در هفت جوزا جنرال داوود داوود و جنرال شاه جهان نوری از فرماندهان ارشد جهادی در ولایت تخار در اثر انفجار مین های از قبل جاسازی شده به قتل رسیدند. از آن روز تا به حال نه تنها اینها، بلکه بسیاری از پرزونده های قتل فرماندهان جهادی کشور ورق زده نشده است. گویی کشته شدن این فرماندهان هیچ اهمیتی برای دولت ندارد.

 

عبدالودود پیمان عضو مجلس نمایندگان در برنامه «بازنگاه» گفت: پس از خروج نیروهای روسیه، جهان غرب برنامه ای را طرح کردند که چگونه قهرمان هایی را که عامل شکست نیروهای روس شد، از صحنه بردارند تا زمینه را برای یک حکومت تکنوکرات غربی مساعد بسازند. از آن روز آغاز به توطئه و بدنامی رهبران جهاد و سرلشکران جهاد شروع شد.

 

وی در خصوص کشته شدن رهبران جهادی اظهار کرد: تبلیغات منفی درذهن مردم ما اینطور است که اگر طالبان هتل یا سمیناری را انفجار می دهند، آن محفل فساد بوده است. این ذهنیت را به مردم می دهند. این در حالی است که در طول سیزده سال گذشته مجالس فساد در هتل های مختلف برگزار شده است و تا به حال هیچ کدام از سران آن فتنه ها کشته نشده است. کسانی که در این سالها و در هتل ها و سمینارهای علمی مختلف کشته شده اند، استاد ربانی، تهدید استاد سیاف، شهادت مطلب بیک، شهادت انجینر عمر، شهادت ملک جلیل و سایر فرماندهان جهادی بوده است. یکی پس از دیگری در این توطئه ها کشته می شوند. در این موضوع، کشورهای خارجی دخیل هستند و این پروسه همچنان ادامه دارد.

پیشنهاد بعدی:  مسلح شدن فرماندهان جهادی

 

پیمان در ارتباط با کشته شدن داوود خان گفت: بعد از اینکه ما مجاهدین تن به صلح دادیم و سلاح هایمان را هم به نظام تسلیم کردیم آنها یکی یکی مجاهدین را از بین می برند. در مورد قضیه داوود خان موضوع این نبود که طالبان در کشته شدن وی دست داشته اند. در این توطئه سران دولت و بزرگان دولت، شریک بودند. اگر دولت واقعاً برای خون یک انسان و نه برای ارزش خون یک فرمانده جهادی ارزش قایل بودند این مساله را باید بازرسی می کردند که این کار را نکردند. برای این موضوع به تعبیر دولت قاتل هم معین نشد.

 

این نماینده مجلس دولت را حامی قاتلان رهبران جهادی می داند و می گوید: در جاهایی هم که قاتل مشخص بود، پنج هزار تروریست را به جرم قتل سربازان اردوی ملی اسیر گرفتند و در جنگ های رویارویی به زندان انداختند اما چرا به یکباره آنها مورد مرحمت و شفقت دولت قرار گرفتند و با نوازش بسیار مجرمین و قاتلان از درون زندان آزاد شدند.

 

وی دولت را دولتی قومیت گرا دانست و معتقد است تمام جرم هایی را که از جانب این قوم انجام شده ،توسط دولت مورد چشم پوشی می شود و افزود: وقتی این مجرمان آزاد شدند، همه مخالفت کردند، مجاهدین، خانواده پولیس و اردو، جامعه بین المللی، آمریکا همه و همه مخالفت کردند.

 

پیمان ادامه داد: مارشال فهیم هم با این موضوع مخالف بود اما وی نمی توانست بیش از آنچه که کرد، مخالفت نماید. چرا که نمی خواست نظام از هم بپاشد. اما یک چیز در ذهن داشت و آنهم این بود که می گفت: اگر یک روز از عمر من باقی مانده باشد کسانی را که می شناسم و قاتلان مردم هستند به دار می آویزم. گفتیم چرا امروز این کار را نمی کنی؟ گفت: امروز اگر از گریبان یک نفر بگیری می گویند به قومی توهین شده است. مانند اینکه زاخیلوال دزدی کرد و کل افغانستان را به غارت برد، چندین میلیون سرمایه افغانستان را به بانک جهانی داد و در تلویزیون می گوید که حواستان باشد که توهین به من فقط توهین به شخص من نیست بلکه قوم پشتون توهین می شود.

پیشنهاد بعدی:  مبارزه با فساد از چه زمانی آغاز می شود؟

 

پیمان دولت را حامی قاتلان رهبران جهادی می داند و می گوید: یادمان هست که سید مصطفی کاظمی به همراه چند تن از نمایندگان پارلمان به شهادت رسیدند. یادمان هست که صد و بیست نفر کودک هشت ساله و هفت ساله در این ماجرا به شهادت رسیدند. شاهد هم هستیم که کسانی به نام قاتلان در زندان افتادند. از زندان بیرون شدند، درون نظام آمدند ولی شش ماه بعد آنها در ردیف بالایی نشانده شدند که دوباره افغانستان را به سمت پرتگاه و سقوط بردند. حالا هم فعلاً در رده بالای نظام است. اول متهم بود از زندان آزاد شد و حالا در رده بالای نظام در کمیسیون انتخابات جایگاه دارد.

 

وی در پایان گفت: متاسفانه نظام ما خوشحال می شود که این رهبران ما به شهادت برسند نه تنها خوشحال می شود بلکه برای آن دقیقه شماری می کنند. به این فکر نیستند که آنها جوانی خود را، زندگی خود را تباه کرده اند و در برابر روسها ایستادند. نظام به خاطر منفعت های شخصی، به خاطر افتخارات منفی مغرور است و به خاطر همین ها هم می خواهد کل کشور را به باد فنا دهد و آن به بیگانگان بسپارد.