اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

تلاش ها و گفتگوها برای رسیدن به نتیجه ادامه دارد. مسئله انتقال برق از بامیان به یکی از داغ ترین مسایل روز افغانستان مبدل شده است. طرف های مقابل از دلایلی می گویند که بر مبنای آنها یکی از راه ها را ترجیح می دهند. در این میان؛ اما دولت نقش اساسی و سازنده خود را از دست داده است. دولت به جای این که در مقام یک مرجع بی طرف و حافظ منافع تمامی شهروندان و پشتیبان وحدت ملی ظاهر شود، به عنوان یک طرف در مقابل بخشی از شهروندان قرار گرفته است.
یکی از کارکردهای دولت حفظ وحدت میان افراد است. در این حالت دولت باید فراتر از یک قشر، قوم، منطقه، سمت، ایدیالوژی عمل کند. دولت نباید به طرفداری از هر یک از آنها قرار بگیرد. دولت باید چنان وسعتی در کارکرد و عمل خود داشته باشد که بتواند همه شهروندان خود را در خود جمع کند و هیچ کدام بیرون از حلقه و دایره دولت نباشند و در این جمع نیز نباید یکی کوچک و دیگری بزرگ، بلکه همه باید در یک اندازه و سطح باشند. قرار گرفتن دولت در یک طرف معمولا برای همه حکومت ها فاجعه بار بوده است. دولت های گذشته افغانستان تجربه های تلخی از این چنین حالتی را داشته اند.
دولت فعلی افغانستان در بعضی از امور و موارد سخت خود را درگیر ساخته است. به عنوان نمونه، برخورد دولت با ادارات امنیتی همیشه به عنوان یک مسئله میان حکومت و قوه مقننه از یک طرف و میان حکومت و مردم از طرف دیگر بوده است. دولت چه توجیهی می تواند داشته باشد که یک چنان اصراری بر یک شخص داشته باشد که به هیچ قیمت حاضر نشود که او به کمتر از ریاست و وزارت بر یکی از نهادهای امنیتی کار کند. چنین سرسختی در مقابل مردم و پارلمان مسئله بوده و هست.
در موضوع انتقال لین برق موسوم به توتاپ از بامیان و یا سالنگ نیز دولت به عنوان طرف با جمعی از مردم قرار گرفته است. دولت به هیچ عنوان حاضر به قبول هیچ خواست معترضین به تغییر مسیر انتقال برق از سالنگ نشده است. برخلاف آنچه که دولت می گوید میلیونها معترض  در طول نزدیک به دو هفته تمامی راههایی که توجه دولت را جلب کنند، را پیموده اند، اما دولت با اصرار بیشتر بر نظر خود تاکید می کند.
دولت باید توجه داشته باشد که هیچ بها و هزینه ای بالاتر از اینکه دیوار اعتماد میان مردم و دولت بشکند و دیوار بی اعتمادی میان دولت و مردم بالا برود نیست. مبالغی که دولتمردان از آن به عنوان ضرر و تفاوت دو راه می گویند سفسطه ای بیش نیست و حتا مسئله زمان نیز که مباحث این  دو راه مطرح می شود به طور کلی سفسطه است. دولت افغانستان هیچ وقت نگران این گونه پولها نبوده است. از کابل بانک گرفته تا صدها هزار جریب که غصب شده اند و تا میلیونها دالری که به خاطر نبود برق به صنعت کشور ضرر می رسد و تا میلیونها دالری که به خاطر قطع برق در زمستان به برشنا ضرر وارد شد و یا پولهای صرفیه برق که توسط زورمندان به حساب دولت پرداخت نمی شود، پول هایی هستند که به راحتی از دست دولت خارج می شوند و یا به خاطر بی برنامگی و بی توجهی دولت به دولت آسیب وارد شده  و می شود. حتا اگر فرض کنید که یک روز رئیس دولت به خاطر شرکت در جلسه پارلمان می خواهد مسیری را طی کند، بخش عمده ای از شهر کابل در تعطیلی فرو می رود و هزاران نفر مشغول تامین امنیت او هستند، چه مقدار ضرر به دولت و مردم وارد می شود. و یا حتا در نبود برق که صنعت توریزم چقدر ضرر می بیند، و یا معادن کشور همچنان در بی برقی بی استفاده می ماند، همه ضررهای بزرگی هستند که باید بدان ها توجه شود.

موضوع : اخبار