اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

دولت وحدت ملی در کابل تشکیل شده است و نقش اشرف غنی و داکتر عبدالله در این دولت کاملا مشهود است و احتیاجی به توضیح ندارد که طرح جان کری مبنی بر بودن دو رییس در راس قدرت چقدر برای دو نامزد کارآمد بود.

 

برخی کارشناسان مسایل سیاسی معتقدند که داکتر عبدالله قاعده بازی را رعایت نکرد. عبدالله به دلیل آرایش انتخاباتی از ابتدا شانسی برای پیروزی نداشت، اما نکته ای که بسیاری به آن توجه نکردند این بود که هر دو نامزد انتخابات پذیرفتند در زمینی بازی کنند که توسط آمریکایی ها مهیا شده است. اگر قرار باشد در زمین آمریکایی ها بازی کنیم و موافقتنامه امنیتی را امضا کنیم، مردم به نامزدی رای می دهند که آمریکایی تر باشد.

 

داکتر عبدالله تنها در صورتی شانس پیروزی در انتخابات را داشت که از زمین بازی آمریکایی ها بیرون می آمد و در چهره جهادی خود ظاهر می شد اما وی چهره جهادی اش را کنار گذاشت و سعی کردن با انگلیسی صحبت کردن و تاکید بر امضای موافقتنامه، آمریکایی بودن خود را به رُخ بکشد.

 

زلمی خلیل زاد به عنوان نماینده نئوکان ها در افغانستان نیز در کنار آقای اشرف غنی بود. همه هم امروز امید بسته اند که آمریکایی ها برای آنها منابع تامین کنند. البته آمریکایی ها از اینکه دولت جدید افغانستان نتواند کار خود را بدون کمک آنها انجام دهد، خوشحال هستند و این لطمه ای بود که به آرای مردم خورد.

 

دولت افغانستان ضعیف بود و ضعیف تر روی کار آمد. شکل گیری چنین وضعیتی باعث شکل دهی به نطفه بحران در داخل کابینه است. داکتر عبدالله فکر می کند که نفر دوم است ولی در حقیقت نفر پنجم است. در کابینه دولت جدید جنرال دوستم نفر دوم است و احمدضیا مسعود نفر سوم و سرور دانش به نمایندگی از جناب خلیلی نفر چهارم است.

 

توافق بین دو نامزد نیز به دو سال بعد و تغییر در قانون اساسی موکول شد که فاصله زمانی زیادی است. ضمن اینکه ساخت سیاسی- اجتماعی افغانستان اصلا مساله شکل گیری نظام پارلمانی را برنمی تابد زیرا کشور ما بر پایه بزرگان و ریش سفیدی و قوماندانی است. لذا ساختار ریاستی با فرهنگ قومی و اجتماعی افغانستان سازگاری بیشتری دارد. این هم یکی از آن نکات است که باید به آن توجه شود.

 

شش ماه زمان از دست رفته باعث تضعیف دولت افغانستان و مهیا شدن زمینه برای امضای سریع موافقتنامه امنیتی بود. همه سران جهادی و غیرجهادی نیز ناظر امضای این توافقنامه بودند که برخلاف منافع ملی افغانستان است.

 

لذا می توان گفت تنها پیروز این میدان جناب کرزی بود که از این میدان بیرون رفت و موافقتنامه را امضا نکرد در حالی که خود بسترساز امضای آن بود. امروز حامد کرزی روسفید بیرون می رود. وی تبدیل به شخصیت بزرگی در بین قوم پشتون و قندهار تبدیل شده است. این اتفاق به نفع آرای مردم و دولت جدید افغانستان نبود و از این به بعد چالش ها پررنگ تر می شود.

 

زیرا داکتر عبدالله به شکل صوری در کابینه حضور دارد ولی اختیاراتی ندارد و کابینه را براساس تصمیمات خود شکل خواهند داد. آرایش والی ها نیز با افرادی است که همراه اشرف غنی بوده اند. عبدالله می توانست به توجه به سابقه جهادی اش در موضع مخالف حضور داشته و دولتی در سایه تشکیل دهد که لااقل اعتبارش بیشتر حفظ شود ولی این کار را نکرد.