اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

آیا دستگاه های استخباراتی قدرت های غربی مثل امریکا و انگلیس این قدر عاجز و ناتوان هستند که از شناسایی و سرکوب یک گروه کوچک بنام داعش ناتوان هستند؟

 

در روزهای اخیر اظهار نظرهایی بگوش می رسد که نشانه های از وخامت بیشتر اوضاع امنیتی و سیاسی افغانستان دارد. نخستین بار معاون دوم رئیس اجرایی حکومت وحدت ملی اظهار داشت که سال آینده برای مردم افغانستان سال سختی خواهد بود. وی بر بنیاد اطلاعات بدست آمده اظهار داشت که اقدام ها و تدارکات سنگینی برای یک جنگ خونین و سختی چیده شده است. در پی این اظهار نظر شماری از فعالان سیاسی از خود واکنش منفی نشان دادند. اما دقیقا چند روز بعد جنرانل کیمپل فرمانده نیروهای ناتو در افغانستان در اظهار نظری به خبرگزاری اسوشیتد پرس گفت که گروه موسوم به دولت اسلامی (داعش) در تلاش آن است تا شماری از جنگجویان خود را از سوریه و عراق خواسته و به شهر جلال آباد مستقر سازد. وی در ادامه افزود که تا هنوز چندین تن از جنگنجویان خارجی داعش در شرق افغانستان با این گروه یک جای شده و با جنگجویان افغان متعهد شده اند. کمپل در اظهارات خود تاکید ورزیده است که گزارش های وجود دارد که حامیان داعش در ننگرهار در صدد تحکیم روابط خود با این گروه تروریستی در سوریه و عراق هستند. فرمانده ناتو در ادامه گفته است که بسیاری از طالبان ناراضی که از بدنه طالبان جدا شده اند و با داعش اعلام وفاداری کرده اند. لازم به یادآوری که پیش از این اظهارات شماری از نمایندگان از جمله معاون اول مجلس نمایندگان گفته بودند که برخی مقامات با داعش همکاری دارند.

 

در مجموع گزارش ها و اظهار نظرهای اخیر مقام های سیاسی و امنیتی کشور و اعضای ناتو و جامعه بین المللی درباره وضعیت امنیتی و سیاسی کشور نگران کننده می باشد. نگرانی های یاد شده ارتباط می گیرد به این مسئله که افغانستان هنوز از بحران های گذشته رهایی نیافته اند که اینک بایستی بحران تازه ای دیگری را متحمل شوند. درست است که مقام های حکومتی هشدار های لازم را می دهند ، اما باید به این پرسش نیز پاسخ دهند که در طی این مدت مسئولیت آنان در ارتباط با تامین امنیت و ایجاد نیروهای دفاعی و امنیتی چه بوده است؟ همینطور اعضای ائتلاف بین المللی و نیروهای ناتو باید پاسخ بگویند شما که از آدرس مردم افغانستان این همه هزینه نمودید و مدعی موفقیت مبارزه با تروریزم بوده اید، نتیجه این مبارزه شما چیست؟ آیا نتیجه همین است که سرانجام اعلام دارید که مردم افغانستان این بار به تیغ جلادان داعش سپرده خواهند شد؟ پاسخ هرچه باشد باید مسئولانه و شفاف باشد. به نظر می رسد پیش از آن نیز باید موضوع مورد بحث و بررسی قرار گیرد. آنچه در اینجا مورد هدف می باشد این است که چرا امنیت در کشور تامین نگردید و ریشه ادامه بحران در کجاست؟

پیشنهاد بعدی:  پاکستان نیز مانند افغانستان قربانی سیاست های آمریکا است

 

همانطور که قبلا هم اشاره گردید بازهم تاکید می گردد که برخلاف انتظار عموم، مردم ما در سال جاری با تحولات بس ناخوشایند و نگران کننده و خونینی دست و پنجه نرم کرده اند و هنوز هم گرفتار آن می باشند. از هم گسیختگی و حتا تقابل قوای سه گانه دولت با یکدیگر، تشدید و گسترش ترورهای زنجیره ی و کشتارهای سازمان یافته، بی نتیجه بودن مبارزه با فساد اداری، گسترش و پچیده تر شدن توطئه ها و مداخلات خارجی، گسترش فقر و بیکاری، فرار جوانان و مردم از کشور و… از مواردی هستند که نشان دهنده این است که بر خلاف تصور، وضعیت کشور طی چند سال گذشته به گونه ی نامناسب در حال رقم خوردن است و هر روز با شتاب غیرقابل باور، به سمت وخیم تر شدن حرکت می کند.

 

اگر بخاطر از نبود زمینه لازم از شرح و بسط موضوع عبور نموده و اشاره وار بیان کنیم به نظر می رسد کم از کم دو عامل عمده نسبت به سایر عوامل در فراهم ساختن وضعیت کنونی کشور نقش اساسی را دارد؛ یکی، ضعف مدیریت داخلی و گسترده ترشدن واگرایی های سیاسی و دیگری، تشدید و توسعه یافتن مداخلات و توطئه های خارجی علیه ثبات و امنیت کشور. هر دو عامل، سبب گردیده است که با گذشت هر روز وضعیت کشور را بیش از پیش بسوی بحران و ناامنی سوق دهد. ناامنی که مانع عبور افغانستان از بحران های گذشته می شوند و از سویی هم، روند بازسازی را در کشور به صورت چشم گیری کند و بطی و متوقف ساخته اند.

پیشنهاد بعدی:  سبقت غیرمجاز مسکو واشنگتن در شاهراه کابل

 

در این میان باید تاکید ورزید که متاسفانه گسترش فعالیت های استخباراتی بیش از هر عامل دیگر در وخیم تر شدن اوضاع نقش داشته است. چنانچه بارها نیروهای داخلی مدعی بازداشت و دستگیری عناصری هستند که متهم به تهیه اطلاعات سری و یا مشارکت در جنگ ها و عملیات های انتحاری شده اند. همین طور در مواردی حتا سخن از وجود ستون پنجم در دستگاه های اداری و امنیتی و سیاسی کشور برزبان جاری می گردد. بدون شک تجارب گذشته هم نشان داده است که سازمان های استخباراتی بیگانه در ایجاد نفاق و بروز تنش های سیاسی و نیز دوام خشونت و جنگ موثر بوده اند. نکته مهم دیگری که باید افزود این است که در جنگ افغانستان برخی ابزارهای تبلیغاتی به صورت دوامدار تلاش کرده‏‌اند تا عاملان مخل امنیت را فقط به عوامل بیرونی و دسیسه‏‌های همسایگان اما بدون تعریف مصداق نسبت دهند. این فرافکنی با اینکه تأثیر جدی در افکار بسیاری به جای گذاشته است ، اما هرگز به نفع جامعه جهانی و مردم افغانستان نبوده است و بیشتر افکار عموم را به انحراف سوق داده است؛ زیرا عوامل ناامنی در چوکات تعریف فوق نمی‏‌گنجند و مسئله بسیار پچیده ‏‌تر از آن است که تصور می‏ شود.

 

حال این پرسش مطرح می گردد که وقتی فرمانده عمومی نیروهای ناتو سخن از نفوذ و جای گرفتن گروه داعش در افغانستان برزبان می آورد؛ مسئول این وضع کیست؟ فضا و زمین د راختیار چه کسی است؟ داعش از کجا می آید؟ چه کسانی آنان را از سوریه وعراق با فاصله هزاران کیلومتر به افغانستان انتقال می دهد؟ تدارکات و اکمالات همه جانبه آنان را چه کسی انجام می دهد؟ نیروهای داعش چگونه قادر شده اند که از زیر ضربات نیروهای به اصطلاح ائتلاف ضد تروریزم جان به سلامت برده اند و اینگونه با خاطر آسوده خاک در قدم افغانستان می گذارند؟ به قول رئیس جمهور روسیه دستگاه های استخباراتی قوی نیروهای ناتو آیا واقعا عاجز هستند که مراکز و مسیرهای اکمالاتی نیروهای داعش را شناسایی نتوانند؟

پیشنهاد بعدی:  ریاض درخصوص فلسطین، خود را به جهالت خواهد زد!

هرچه هست به نظر می رسد این اعلام نظر ها و هشدار ها از سوی فرماندهی نیروهای ناتو، یک مسئولیت انسانی و تاریخی و منطقه ای را متوجه خود شان می سازد. آنان باید به وجدان انسانی پاسخ بدهند که پانزده داعیه مبارزه با تروریزم نتیجه اش چیست؟ آیا دستگاه های استخباراتی قدرت های غربی مثل امریکا و انگلیس این قدر عاجز و ناتوان هستند که از شناسایی و سرکوب یک گروه کوچک بنام داعش ناتوان هستند؟ و…واقعیت امر آنست که وضعیت بسیار پیچیده است، مردم افغانستان نسبت به جامعه بین المللی پرسش های بی پاسخ زیادی را دارند. بی توجهی جامعه بین المللی در مورد سرکوب قطعی و جدی تروریسم به هر بهانه ای سرانجامش رویدادهای پیش از یازدهم سپتامبر را تکرار خواهد ساخت. تکرار آن رویدادها نصیب جامعه غربی نیز خواهد شد. در این میان دولت مردان افغانستان نیز مسئولیت دارند که با جدیت و مسئولیت پذیری واقعی قضیه را برای مردم افغانستان روشن سازند که در پشت پرده چه می گذرد؟ یکی از راه های سرکوب و مهار ناامنی از امروز و برای فردا آن است که حکومت و مردم صادقانه در کنارهم قرار گیرند. نباید گذاشت که فاصله های موجود بیش از این وسیعتر گردد. شفافیت در حکومت و مسئولیت پذیری آنان سبب خواهد شد که دولتمردان با برخورداری از قدرت و اراده ملی با دوستان بین المللی تعامل نمایند. در نبود اراده ملی در عقبه حکومت وحدت ملی، دنیا هم در محاسبات خود افغانستان را بشمار نخواهد آورد. و این همان اتفاقی است که تا حال بازیگران منطقه ای خواسته اند که وجود داشته باشد و برای سالیان نیز باقی بماند.