درست ۳۶۸ روز از هنگام تحلیف ریاست جمهوری محمد اشرف غنی و ریاست اجرایی عبدالله در ارگ ریاست جمهوری در مرکز کابل در قلب آسیا می گذرد؛ باز هم ۷ میزان دیگری را پشت سر گذاشتیم اما دستاوردها و از دست رفته های این یک سال چه بوده است؟

 

هفتم میزان ۱۳۹۳، با حضور و اشتراک و تشریفات روسای جمهور و سران بلند پایه ی اقصی نقاط جهان و با مخارج هنگفت درحالی برگزار شد و دولت های منطقه و غرب آغاز حکومت نصفانصف و سهمیه بندی شده ی عبدالله و اشرف غنی را پذیرفتند که….

 

که شعارهای پرطمطراق و وعده وعیدهای خوش رنگ و لعاب تیم های تحول و تداوم و اصلاحات و همگرایی در کمترین زمان ممکن و با کوچکترین نشانه های ناامنی و فقر و فساد اداری و اعتیاد رنگ باختند و در کمال سرافکندگی به ۷ میزان ۱۳۹۴ رسیدیم.

 

اینک پارلمان و مجلس سنا و والیان ولایات و روسای ادارات و وزارت دفاع و هر آنچه که بدون تعیین رسمی مانده است و با سرپرست اداره می شود در انفعال و اهمال کاری دست و پا می زند و هرسال دریغ از پارسال برای خدمت به مردم ملکی یا حتی ذره ای تعلل در رشوت خوری و فساد اداری و باند بازی.

 

جشن یکسالگی دولت وحدت ملی با شمع های خاموش درحالی برگزار شد که کمتر مسوولی حاضر به یاد آوری و مرور آنچه گذشت از سالروز تحلیف تا امروز است و این یعنی همگان می دانند که ریشه مشکلات افغانستان نه در سبک زندگی مردم که در خود حکومت است و بس.

پیشنهاد بعدی:  والی بلخ؛ تحت فشار امریکا قرار گرفت!

 

ننگ باد بر چنین حکومتی که داعیه دار تحول و تداوم و اصلاحات و همگرایی است اما هرگز نتوانسته است امنیت یک ولایت حایز اهمیت را برای چند روز متوالی تامین نماید. چنین حکومتی با چنین مسوولانی و چنین زورمندان محلی هرگز شایستگی قدرت ندارد.

 

ننگ باد بر چنین حکومتی که در کمال وقاحت و فضاحت بر تخت قدرت و ثروت خود تکیه زده و نظاره گر سقوط یکی پس از دیگری ولسوالی ها و ولایات بدست طالبان و چور و چپاول زورمندان محلی و مسوولان فراری است. ننگ باد بر چنین حکومتی که افغانستانی ها را از افغانستانی بودن بیزار کرده و راه را برای مارش مخالفان مسلح هموار ساخته است.

موضوع : اخبار