اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

گلبدین حکمتیار که به نظر برخی از مردم و کارشناسان داخلی به جنایت جنگی متهم است و نام وی با جنگ‌‌های خونین دهه شصت و هفتاد خورشیدی گره خورده برای مردم کشورمان نیز تداعی‌کننده خاطرات بسیار است.

 

زمانی‌که حکومت وحدت ملی تصمیم گرفت تا با اعطای امتیازات متعدد به حکمتیار و حزبش توافقنامه صلح را با او امضا کند تجمع‌های مدنی در کابل این اقدام را محکوم کردند و نیز واکنش‌هایی در شبکه‌های اجتماعی مبنی بر مخالفت با حضور رهبر حزب اسلامی در کابل مشاهده شد.

 

از سوی دیگر، باوجود این واکنش‌‌های منفی، عده‌ای هم بودند که به حضور گلبدین حکمتیار در کابل، خوشبین بوده و این رخداد را آغازی برای گشودن باب مذاکرات صلح با دیگر گروه‌های مخالف دولت می‌پندارند.

 

پس از رایزنی برای اعطای امتیازات حکومت وحدت ملی به حزب اسلامی حکمتیار، حالا مهم‌ترین خواسته رهبر این حزب یعنی حذف نام از لست سیاه سازمان ملل هم برآورده شده است.

 

برخی از مردم کشور به این می‌اندیشند که آیا آمدن یک مخالف تمام‌عیار دولت به کابل، پیچیدگی‌های سیاسی افغانستان را کم خواهد کرد و یا به تنش‌های موجود خواهد افزود؟

 

حکمتیار یکی از قومندانان نظامی دوران مجاهدین و رهبر حزب اسلامی در سال ۱۳۲۶ در ولایت کندز در شمال افغانستان متولد شد.

 

وی تحصیلات‌ خود را در فاکولته انجنیری پوهنتون کابل آغاز کرد اما پس از مدتی کوتاه از آنجا اخراج شد و فعالیت‌های سیاسی‌اش را علیه حکومت وقت آغاز کرد.

 

او در سال ۱۳۴۹ به عضویت گروه جوانان مسلمان درآمد، محبوس شد و پس از آزادی و آغاز کودتای محمدداوود خان به پاکستان فرار کرد.

 

گلبدین حکمتیار مورد حمایت دولت پاکستان قرار گرفت و حملات چریکی‌ خود را علیه حکومت محمدداوودخان آغاز کرد و با کودتای ۱۳۵۷، این حملات را علیه دولت کمونیستی حزب دموکراتیک خلق نیز ادامه داد.

 

وی از همین برهه به چهره‌ای شناخته شده مبدل شد و پس از مدتی به عضویت حزب جمعیت اسلامی به رهبری برهان‌الدین ربانی درآمد اما در سال ۱۳۵۸ از این حزب جدا شد و حزب اسلامی را تأسیس کرد که به گفته برخی با حمایت‌های دولت پاکستان نیز طرفداران زیادی بدست آورد.

 

در این دوران، رهبر حزب اسلامی کارنامه‌ای متفاوت از خود بر جای گذاشت؛ با این شاخص که بر طبل جنگ با تمام حکومت‌هایی که در افغانستان به قدرت رسیدند از حکومت محمدداوودخان و دولت حزب دموکراتیک خلق گرفته تا دولت مجاهدین، امارت طالبان و دولت پساطالبان کوبید.

 

وی طی این دوران، مذاکراتی هم با دولت‌هایی که علیه آن‌ها می‌جنگید داشته است تا جایی‌ که من‌حیث نخست‌وزیر دولت مجاهدین انتخاب شد اما از اقبال کم، سریعاً حکومت مجاهدین توسط گروه نوظهور طالبان سقوط کرد.

 

برخی نویسندگان تاریخ معاصر افغانستان معتقدند که حکمتیار نتوانست از شهرت و قدرتی که توسط حمایت‌های دولت پاکستان به دست آورد استفاده مطلوب ببرد و سهمی در کاهش نزاع‌های افغانستان داشته باشد، چه‌بسا که در برخی موارد عاملی برای تشدید جنگ‌ها قلمداد می‌شد. همین کارنامه تاحدودی موجب انزوای سیاسی‌اش در بیش از یک دهه اخیر شد.

 

با این حال، حزب اسلامی پس از سقوط گروه طالبان و گردهمایی جناح‌های مختلف به منظور اشتراک سیاسی در افغانستان، باز هم ساز مخالف سر داد و در تعدادی از حملات مسلحانه در زمان دولت حامد کرزی نیز دست داشت.

 

گفته می‌شود که در همین دوره در مواردی نیز موضع‌گیری‌های بی‌ثبات و مختلف در مسایل سیاسی – اجتماعی داشت.

 

حکمتیار در پیامی که به مناسبت عید فطر در سال ۱۳۹۲ نشر کرد از تلاش خارجی‌ها برای تجزیه افغانستان به نفع اقلیت‌ها گفت و با لحنی تند، شیعیان و هزاره‌های افغانستان را به کوچ اجباری و نسل‌کشی تهدید کرد.

 

همچنین او از ولایت شدن پنجشیر و دایکندی ابراز نارضایتی کرد که این دیدگاه‌ها نشان‌دهنده تغییر رویکرد و قوم‌گرایی او با دغدغه اکثریت در برابر اقلیت‌ تعبیر شده است.

 

حکمتیار همواره مورد حمایت‌های مالی پاکستان بوده و از این منابع مالی، سهم بالایی در جنگ‌های مجاهدین علیه اشغال شوروی سابق و نیز جنگ‌های داخلی کابل در دهه هفتاد خورشیدی داشت.

 

رهبر حزب اسلامی من‌حیث آخرین نخست‌وزیر افغانستان، پیش از به قدرت رسیدن طالبان در ۱۳۷۵ به ایران فرار کرد اما به دلایل مختلف از جمله در سال ۱۳۸۱ بخاطر مخالفتش با دولت جدید افغانستان از ایران نیز اخراج شد.

 

رهبر حزب اسلامی در سال ۱۳۸۵ طی یک پیام ویدیویی که توسط شبکه «الجزیره» نشر شد؛ گفته بود که حاضر است تحت رهبری القاعده به جنگ در برابر امریکایی‌ها ادامه دهد.

 

او همچنین گفته بود که حاضر است نیروهای خود را برای همکاری با عربستان سعودی به یمن بفرستد.

 

رهبر حزب اسلامی با گروه طالبان نیز مواضع مختلف و بعضاً تنش‌آلودی داشت؛ حکمتیار پس از کشته شدن ملا اخترمحمد منصور در ۱۳۹۴ خواستار ایجاد ایتلاف با گروه طالبان شد و از قومندانان این گروه خواست تا از جنگ دست بردارند و اهداف مشترک‌شان را با هم دنبال کنند.

 

چند ماه پس از چنین خواسته‌ای، گروه طالبان و نیروهای حزب اسلامی در ولایت میدان‌وردک، درگیری‌های شدید چند روزه را تجربه کردند.

 

وی مدتی بعد نیز رسماً از گروه داعش در افغانستان اعلام حمایت کرد و طی صدور بیانیه‌ای گفت که در صورت بروز جنگ میان طالبان افغانستان و گروه تروریستی داعش، از داعش حمایت می‌کند.

 

گلبدین حکمتیار از افراد خود خواسته بود که با افرادی که از صفوف طالبان خارج شده و به داعش پیوسته‌اند، همکاری کنند.

 

او در آستانه سومین دور انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان پس از طالبان در سال ۱۳۹۲ گفت که از هیچ نامزدی حمایت نمی‌کند اما پس از مدتی از قطب‌الدین هلال یکی از کاندیداها اعلام حمایت کرد؛ البته کاندیدای مورد حمایتش اقبال ناچیزی در جلب آرای مردم داشت و با آرای پایین در انتخابات شکست خورد.

 

چنین موضعی از رهبر حزب اسلامی که عمرش را در بی‌ثباتی و مخالفت گذرانده است نشان از جدالی تازه با هژمونی از دست رفته‌اش و از همین رهگذر، علاقمندی به حضور در کابل داشت.

 

آخرین گفته‌‌ای که پیش از آغاز مذاکرات صلح بین حزب اسلامی و حکومت وحدت ملی از حکمتیار در آژانس خبررسانی‌ها نشر نیز این بوده: با طالبان و القاعده ارتباطی ندارم؛ برای ریاست‌جمهوری آینده افغانستان نامزد معرفی می‌کنم.

موضوع : اخبار