اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

جنگ در سال آینده با شدت بیشتری دوام خواهد یافت. مسأله مهم این است که ما تا چه حد برای مقابله با تهدیدات امنیتی در کشور آمادگی داریم. ظرفیت های ما از نظر کمی و کیفی چگونه است. آیا نهادهای امنیتی توانسته اشتباهات گذشته را شناسایی کنند؟ آیا برای جبران و جلوگیری از تکرار آن تدابیری سنجیده است؟

امنیت در افغانستان به یک مشکل لاینحل و همیشگی بدل شده است که هیچ راهکاری نتوانسته دامنه ناامنی در کشور را محدود بسازد. پیروزی مجاهدین امیدواری های زیادی را برای تأمین امنیت و حاکمیت یک حکومت فراگیر و عادلانه خلق کرد؛ اما هنوز چند ماهی از عمر این حکومت نگذشته بود که اختلافات فاحش درونی آن را به فروپاشی کشاند و سبب آغاز دوباره جنگ داخلی در کشور گردید.
دوام این جنگ زمینه حضور و حاکمیت طالبان را در کشور فراهم کرد و مردم به دلیل خستگی از جنگ به نیروهای طالب امید بستند. طالبانی که خود را فرشته های صلح معرفی کرده بودند. حاکمیت طالبان اما با سیاه ترین رویدادهای تاریخی در افغانستان همراه گردید. حاکمیت انحصاری، خودکامه و عاری از هرگونه عقلانیت، دخالت در زندگی خصوصی افراد و نفوذ در تمامی شبکه های حیات اجتماعی، قتل، تبعیض، غارت، وحشی گری و بی قانونی، مهاجرت های اجباری و سیستماتیک از جمله ویژگی های امارت خود خوانده طالبانی به شمار می آمد.
مردم از ظلم و ستم طالبان نیز به ستوه آمد. حمله یازدهم سپتامبر اگرچه یک رویداد تلخ انسانی را در آمریکا رقم زد؛ اما سرآغاز فصل تازه سیاسی در افغانستان گردید. کنفرانس بن راه را برای تشکیل حکومت فراگیر و مورد قبول همگان هموار نمود.  به دنبال تشکیل حکومت  حضور جامعه جهانی و کمک های هنگفتی که برای بازسازی و تأسیس نهادهای قانونی اختصاص یافت، چشم انداز یک آینده بهتر و عاری از خشونت را به روی مردم افغانستان ترسیم کرد. اما افغانستان در این فصل نیز با موجی از خشونت ها و جنگ های بیرحمانه روبرو گردید. جنگی که اکنون پانزده سال است بربادی افغانستان و از بین بردن رفاه و آسایش مردم آن را هدف قرار داده است. حضور نیروهای بین المللی و حمایت های آموزشی و تسلیحاتی آن نیز نتوانست از میزان نا امنی در این کشور بکاهد. جنگ افغانستان به طولانی ترین جنگ آمریکا و ناتو در خارج از مرزهایش تبدیل شد و این جنگ طولانی در نهایت کشورهای عضو ناتو را وادار نمود تا خروج زمانبندی شده از افغانستان را برنامه ریزی کنند. این برنامه با واقعیت های امنیتی کشور همخوانی نداشت؛ بلکه تنها خواست سیاستمداران بود که متأسفانه با سیاست های خام و ناسنجیده مقامات حکومتی افغانستان هماهنگ گردید و راه آبرومند خروج نیروهای بین المللی از افغانستان را آماده کرد.
افغانستان یک سال پس ازخروج نیروهای بین المللی دشوار ترین روزهای خود را سپری کرد. ناامنی افزایش پیدا کرد و میدان جنگ از جنوب به طرف شمال کشور تغییر کرد. سطح تهدیدها از روستاها و قریه ها به ولسوالی ها و ولایت ها کشانیده شد.
اکنون نگرانی جدی نسبت به امنیت افغانستان در سال آینده وجود دارد. آیا میزان تهدید طالبان و داعش همچنان پابرجا باقی خواهند ماند؟ آیا با وارد شدن عملی داعش در جنگ های رویاروی دامنه خشونت گسترش خواهد یافت؟ آیا امیدی به مذاکرات چهارجانبه صلح و روند گفتگوهای سیاسی وجود دارد؟ آیا افغانستان ناخواسته به  صحنه جنگ های نیابتی کشورها تبدیل نخواهد شد؟
به هر حال امیدواری کمی نسبت به بهبود امنیت در افغانستان وجود دارد. خطر داعش و طالبان را نمی توان کم اهمیت جلوه داد و یا به حاضر شدن آنها به پای میز مذاکره امید بست. جنگ در سال آینده با شدت بیشتری دوام خواهد یافت. مسأله مهم این است که ما تا چه حد برای مقابله با تهدیدات امنیتی در کشور آمادگی داریم. ظرفیت های ما از نظر کمی و کیفی چگونه است. آیا نهادهای امنیتی توانسته اشتباهات گذشته را شناسایی کنند؟ آیا برای جبران و جلوگیری از تکرار آن تدابیری سنجیده است؟ یک نکته قابل توجه در زمینه امنیت افغانستان این است که رویکردهای جامعه جهانی نسبت به افغانستان تغییر کرده است. جامعه جهانی با تجربیاتی که از خروج زود هنگام نیروها در عراق کسب کرده است و با توجه به خطرات شبکه های تروریستی برای امنیت منطقه خواهان کمک های بیشتری برای افغانستان است و حتا می خواهند سیاست های گذشته شان را اصلاح نمایند. حضور فعالتر جامعه جهانی در افغانستان تا حدودی رؤیای گروه های هراس افگن در افغانستان را آشفته می سازد.

موضوع : اخبار