اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

افغانستان سال های طولانی است که با جنگ، خشونت و ناامنی دست در گریبان است و اکنون نیز هر روزه حادثه های  متعددی از جنگ، انتحار، انفجار، قتل و ویرانی در گوشه و کنار کشوراتفاق می افتد و دهها نفر از هموطنان ما قربانی اینگونه خشونت ها می شوند. فقر کمرشکن، بیکاری روزافزون، فساد گسترده در بدنه ی ادارات دولتی افغانستان، حوادث طبیعی از قبیل خشکسالی و طوفان بر مشکل ناامنی وخشونت افزوده شده و زندگی را بر شهروندان کشور تلخ کرده  است و افق آینده کشور را برای بسیاری از آنان تاریک و تار.

یکی از پیامدهای تلخ این وضعیت، آواره گی بخش بزرگی از شهروندان کشور است. بسیاری از این آواره گان تن به مهاجرت داده و کشور را به امید یافتن پناهگاهی امن برای زندگی و در جستجوی اندکی آسایش و رفاه، ترک کرده اند. بخش بزرگی دیگر از این آوارگان که نخواسته اند یا  بنا به دلایلی نتوانسته اند کشور را ترک کنند، در داخل مرزهای کشور آواره شده اند و در حالی که شماری از آن ها سال هاست که در آواره گی داخلی به سرمی برند، تعدادی دیگر از شهروندان به تازگی مجبور به ترک خانه و مسکن شان شده اند و به صورت بیجاشده داخلی روزگار  و زندگی سختی را پشت سر میگذرانند.

سازمان عفو بین‌الملل به تازه گی از افزایش بی‌ جا شدگان داخلی در کشور خبر داده است و در گزارش‌ تازه ی خود، گفته است که جنگ باعث شده است تا شمار این افراد، به بیش از یک میلیون تن برسد.

در گزارش عفو بین‌الملل که دیروز سه‌ شنبه ۱۱ جوزا منتشر شد، آمده است که در سال ۲۰۱۳ شمار افرادی که بر اثر جنگ در افغانستان، بیجا شده بودند، ۵۰۰ هزار نفر بود که اکنون، به ۲/۱ میلیون تن افزایش پیدا کرده است.

عفو بین‌الملل در این گزارش تحقیقی، دریافته است که با وجود وعده‌های رهبران حکومت وحدت ملی ، بیجا شده گان داخلی هنوز از نبود سرپناه، غذا، آب، خدمات صحی و فرصت‌های تحصیلی و شغلی رنج می ‌برند.

پیشنهاد بعدی:  به کسانیکه باعث سقوط قندوز شدند مدال داده شد

یافته‌ های این گزارش تحقیقی همچنان نشان می دهد که شمار زیادی در افغانستان، به صورت اجباری خانه‌ های شان را ترک کرده و همه روزه با تهدید مواجه هستند.

این سازمان بین المللی، مطلبی را خطاب به رییس جمهور غنی در ویب سایت خود منتشر کرده  و گفته است که۲/۱ میلیون بیجاشد‌ه ی داخلی، آب، نان و سرپناه ندارند و لطفا پالیسی بیجاشد‌ه گان داخلی را تطبیق کنید. عفو بین‌الملل از بازدید کنندگان سایت خود خواسته است تا این مطلب را در صفحه توییترشان به اشتراک بگذارند تا توجه بیشتر مقامات دولتی را جلب کند.

عفو بین‌الملل در این گزارش، از مقامات افغانستان و جامعه‌ جهانی خواسته است تا هر چه زودتر نیازمندی ‌های اساسی و ضروری این بیجا شدگان داخلی را برآورده کنند.

زن ۵۰ ساله ‌ای در هرات که بیجا شده و در یک کمپ به سر‌ می ‌برد، به سازمان عفو بین‌الملل گفته است: «من ترجیح می‌ دهم که در زندان باشم تا در این کمپ، حداقل در زندان ما نگرانی از آب و نان نداریم.»

اکثر خانواده های بیجاشده در خیمه ها زندگی می کنند و هنگام بارندگی ها، سرمای زمستان  و گرمای تابستان شدیدا آسیب پذیر اند و به وسایل و امکانات گرم کننده و یا سرد کننده دسترسی ندارند. سالمندان، کودکان، زنان باردار و اشخاص بیمار در میان بیجاشده گان داخلی از آسیب پذیری بیشتری برخور دار اند و نیازمند مراقبت های جدی  تر می باشند. این مشکلات، شرایط زندگی را برای آن ها بسیار سخت و رقت بار می سازد و آن ها را در معرض بیماری های گوناگون قرارمی دهد. به همین خاطر شماری از این افراد آسیب پذیر به اثر سرما یا گرما یا بیماری جان شان  را از دست می دهند.

علی رغم آنکه بیجاشده گان داخلی شدیدا به کمک ها و مساعدت های دولت و نهادهای کمک کننده بین المللی و داخلی وابسته اند، اما شمار زیادی از خانواده های بیجاشده از مساعدت ها محروم می مانند. از سوی دیگر، مقدار مساعدت های صورت گرفته بسیار اندک و ناکافی است و نمی تواند نیازمندی های بیجاشده گان را پاسخ بگوید.  این مساعدت ها نیز غالباً به نیازمندی های آنی وفوری  بیجاشدگان مثل؛  آب و غذا رسیدگی می کنند و کمتر به نیازهای درازمدت تر آنها مثل آموزش و کار توجه دارد.

پیشنهاد بعدی:  فرانسه تغيير استراتژي می دهد

بیجاشده گان داخلی معمولا در مناطق امن تر و دارای فرصت های شغلی بهتر جابجا می شوند؛ مناطق اطراف شهرهای بزرگ مثل کابل، هرات، مزار، قندهار و جلال آباد، محل های بوده است که همواره محل رجوع آواره گان بیشتری بوده است. بر اساس ارزیابی ها و آمارها، در حدود ۱۰ درصد از بیجاشده گان داخلی در مناطق شهری و شهرهای بزرگ مسکن گزین می شوند، اما اکثریت بیجاشده گانی که امکان رسیدن به شهرهای بزرگ کشور را ندارند، در نزدیکی های محل زندگی شان باقی مانند و امیدوار هستند که روزی دوباره به محل سکونت اصلی شان دسترسی پیدا کنند.

حکومت وحدت ملی تا هنوز نتوانسته است به وعده ها و مسئولیت های خود در قبال حمایت از بیجاشده گان داخلی و کمک به آنها موفق عمل کند و نیازمندی های همه ی بیجاشده گان داخلی را پاسخ بگوید. کمک های که به بخشی از بیجاشده گان صورت گرفته است ناکافی بوده است و فقط محدود به اقدام حمایتی و کوتاه مدت بوده است. به بیشتری نیازمندی های دایمی و دراز مدت بیجاشده گان، از قبیل حق مسکن، حق دسترسی به آموزش و تعلیم، حق صحت، حق محیط زیست سالم و حق داشتن امنیت، توجه جدی صورت نگرفته است.

بیجاشده گی داخلی یک امر ناخواسته و جبری است که بیجاشده گان را مجبور به ترک خانه و محل زندگی شان می کند. بیجاشده گان مسکن و فرصت ها و امکانات زندگی مناسب را در کنار بسیاری از حقوق دیگر خود، همانند برخوداری از رفاه و آسایش، سطح کیفی مناسب زندگی، حق دسترسی به آموزش و پرورش، حق صحت و دسترسی به خدمات صحی، حق مصؤنیت غذایی و دسترسی به آب و غذای صحی و مناسب و بسیاری دیگر از دارای های خود را از دست می دهند. از دست دادن این موارد، شرایط زندگی را برای بیجاشده گان داخلی بسیار سخت و طاقت فرسا می سازد و توجه به مشکلات آنها را به یک امر جدی و ضروری مبدل می سازد.

پیشنهاد بعدی:  لزوم دوری اشرف غنی از دوستان ترک دوستم!

بیجاشده گان داخلی با از دست دادن همه ی امکانات زندگی سابق خود در جریان بیجاشده گی، مجبور هستند بدون هیچگونه پشتوانه اقتصادی، در محل جدید برای خود زندگی نو و تازه بسازند و چون با ناتوانی اقتصادی و کمبود شدید امکانات مواجه اند، نمی توانند وضعیت زندگی شان را بهبود ببخشند؛ به همین لحاظ شدیدا به کمک و مساعدت دولت و نهادهای کمک کننده وابسته هستند و در صورت قطع شدن این کمک ها و یا تعویق و تاخیر در پرداخت آن، مشکلات آنها جدی تر می شود.

بیجاشده گان داخلی به حمایت جدی حکومت و نهادهای بین المللی نیازمند هستند، حکومت مسئولیت دارد که به مشکلات زندگی آنها توجه و رسیدگی جدی کند. آنها به عنوان شهروندان کشور، حق دارند تا از زمینه های حد اقلی زندگی برخوردار شوند و زندگی شان از معرض خطر و آسیب پذیری نجات داده شود.

حکومت وحدت ملی باید بصورت جدی به حل دایمی مشکلات بیجاشده گان داخلی بپردازد و تلاش نماید تا با روی دست گرفتن برنامه ها و پالیسی های مناسب، نقطه پایان به بیجاشده گی داخلی بگذارد.

موضوع : اخبار