اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

اهداف سازمان کنفرانس اسلامی هفت مورد است که به ترتیب زیر در منشور آن مشخص شده است…

 

سازمان همکاری های اسلامی، دومین سازمان بین دولتی پس از سازمان ملل متحد با عضویت کشورهایی از چهار قاره است. سازمان صدای جمعی جهان اسلام و تضمین برای حفاظت و حمایت از منافع جهان اسلام در روح ترویج صلح بین‌المللی و هماهنگی میان افراد مختلف جهان است. اما در برخی موارد همچون نشست پنجشنبه گذشته خود در ریاض تحت تاثیر نفوذ برخی دولت ها از جمله ریاض قرار می گیرد و در اتخاذ موضع گیری دچار انحراف می شود.

به گزارش میزان، این سازمان که ۵۷ عضو دارد، بر اساس تصمیم اجلاس تاریخی که در رباط، پادشاهی مغرب در ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۹ برگزار شد به عنوان یک نتیجه از آتش‌سوزی جنایی مسجد الاقصی در اشغال بیت المقدس تأسیس شد.

 

در سال ۱۹۷۰ میلادی، اولین نشست کنفرانس اسلامی وزیران امور خارجه سازمان همکاری های اسلامی در جده برگزار شد که برای ایجاد دبیرخانه دائمی در شهر جده عنوان شد.

“ایاد بن امین مدنی”، دبیر کل فعلی سازمان همکاری های اسلامی، از سال ۲۰۱۴ میلادی است.

 

اسامی ۵۷ کشور عضو به تفکیک قاره:

آسیا: آذربایجان، ازبکستان، افغانستان، اندونزی، بنگلادش، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان، قرقیزستان، قزاقستان، مالدیو، مالزیا

خاورمیانه: اردن، امارات، ایران، بحرین، سوریه، عراق، عربستان سعودی، عمان، فلسطین، قطر، کویت، لبنان، مصر، یمن

 

آفریقا: الجزایر، اوگاندا، برونئی، بنین، بورکینافاسو، توگو، تونس، جیبوتی، چاد، ساحل عاج، سنگال، سودان، سومالی، سیرالئون، کامرون، کومور، گابون، گامبیا، گینه، گینه بیسائو، لیبی، مالی، مراکش، موریتانی، موزامبیک، نیجر، نیجریه

 

اروپا: آلبانی، ترکیه

آمریکای لاتین: سورینام، گویان

 

اعضاء ناظر: روسیه، بوسنی و هرزگوین، آفریقای مرکزی، تایلند، قبرس

 

سازمان کنفرانس اسلامی از زمان نخستین اجلاس سران در سال ۱۹۶۹ (رباط – مغرب) تاکنون ۱۰ اجلاس در سطح سران و ۳۴ اجلاس عادی در سطح وزیران خارجه برگزار کرده است. اجلاس وزیران خارجه، هر سال و اجلاس سران، هر سه سال یک بار، برگزار می‌شود. میزبانی هر کشور باید از سوی اجلاس رسمی مورد تأیید قرار گیرد.

 

کشور میزبان برای یک دوره زمانی که تا برگزاری اجلاس بعدی به طول خواهد انجامید، ریاست سازمان را برعهده خواهد داشت. در اجلاس وزیران خارجه و سران، موارد موجود در دستور کار سازمان که شامل امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اداری و مالی است، مورد بررسی قرار می گیرد و تصمیمات سازمان درباره آنها طی قطعنامه هایی منتشر می گردد. تعداد کل قطعنامه های اجلاس‌های عادی، بیش از ۱۰۰ مورد است.

 

همچنین در پایان اجلاس سران یا وزیران خارجه، بیانیه ای مشتمل بر نکات اصلی طرح شده در اجلاس و خلاصه تصمیمات انتشار می یابد. اجلاس سران عالیترین مرجع تصمیم گیری در سازمان است اما اجلاس وزیران خارجه، عملا مرکز عمده تصمیم گیری به شمار می آید.

 

اهداف سازمان

اهداف سازمان کنفرانس اسلامی هفت مورد است که به ترتیب زیر در منشور آن مشخص شده است:

۱ – ارتقای همبستگی اسلامی میان کشورهای عضو.

۲ – حمایت از همکاری میان کشورهای عضو در زمینه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، علمی و دیگر موارد اساسی و مشورت میان کشورهای عضو در سازمان های بین المللی.

۳ – تلاش در جهت محو تبعیض نژادی و خاتمه بخشیدن به استعمار در تمام اشکال آن.

۴ – اتخاذ تدابیر لازم برای پشتیبانی از صلح و امنیت بین المللی مبتنی بر عدالت.

۵ – هماهنگ کردن تلاش ها به منظور حفاظت از اماکن مقدس و آزادسازی آنها و پشتیبانی از مبارزه ملت فلسطین و کمک به این ملت درجهت بازپس گرفتن حقوق [خود] و آزادنمودن سرزمینش.

۶ – پشتیبانی از مبارزه تمام ملل اسلامی در راه حفاظت از کرامت، استقلال و حقوق ملی شان.

۷ – ایجاد جوی به منظور ارتقاء همکاری و تفاهم میان کشورهای اسلامی و دیگر کشورها.

آئین نامه ای نیز درمورد شیوه جریان امور و تصمیم گیری در جلسات رسمی سازمان تهیه شده است که تصمیم گیری در سازمان بر پایه آن صورت می گیرد. همچنین تصمیم گیری در سازمان، براساس رأی گیری اکثریت است اما در عمل، تصمیمات سازمان طی جلسات رسمی، با اجماع اتخاذ می شود.

 

ریشه‌های فکری سازمان کنفرانس اسلامی

گستره عضویت سازمان کنفرانس اسلامی عموما شامل کشورهایی است که از یک رشته وجوه مشترک یا نزدیک های تاریخی، جغرافیایی، فرهنگی و… برخوردارند. محور رسمی تجمع آنها، نقطه اشتراکی است که در اعتقادات دینی دارند. تاریخ اسلامی نیز منع الهام اندیشمندان مسلمان و مایه حرکت در میان نیروهای سیاسی جوامع اسلامی است. درواقع، بر مبنای مقایسه ای ساده میان اوضاع وخیم مسلمانان در عصر حاضر و اقتدار و عظمت آنان در طول نزدیک به ۱۳ قرن، نظری واحد در جوامع اسلامی پدید آمده است که علت ضعف کنونی کشورهای اسلامی را در تفرقه و پراکندگی آنها می داند و راه اساسی رهایی از نابسامانی های فعلی را در تمسک به “اتحاد اسلامی” و رشد فرایند “همبستگی اسلامی” می بیند. اعتقاد به “اتحاد” که از زمان ظهور اسلام در جزیرهالعرب به عنوان یک اندیشه بر جوامع اسلامی حاکم بود، از ارزش های سیاسی ریشه می گیرد که پایه ای دینی دارد. در واقع، قرآن کریم، یگانه راهنمای جاودانه مسلمانان، شامل اشارات و تصریحاتی است که ارزش های سیاسی خاص را در این زمینه منعکس می‌سازد.

پیشنهاد بعدی:  امریکا در حال تکرار تجربه اشتباه ویتنام در افغانستان!

 

تاریخچه تشکیل سازمان کنفرانس اسلامی

با شروع جنگ جهانی دوم، دوره پی گیری افکار پان اسلامیست که در آنها احیای خلاقیت اسلامی نیز مورد توجه بود، به پایان رسید و جهان اسلام، وارد دوره جدیدی از حیات سیاسی خود شد. واقعیات این دوره، اثرات عمیقی بر افکار سیاسی مسلمانان برجای گذاشت. اهم این واقعیت ها عبارت بودند از:

 

– شکست مسلمانان در جنگ ۱۹۴۸ در فلسطین و تأسیس دولت صهیونیستی؛

– تأسیس کشور اسلامی پاکستان در بخش های مسلمان نشین هند؛

– آغاز عصر استعمارزدایی و استقلال تدریجی کشورهای اسلامی در منطقه؛

– ظهور ناسیونالیسم به عنوان یک نیروی مهم سیاسی؛

 

بر این اساس، نیروهای اسلام گرا در جهان اسلام خواهان تشکیل جبهه ای متحد از کشورهای اسلامی، در نظام موجود بین المللی بودند. حضور این نیرو، با تشکیل سازمان کنفرانس اسلامی، به نتیجه مشخص و ملموسی انجامید اما تلاش های معاصر جهت تحقق این هدف، به دهه ۱۹۵۰ بازمی گردد. تشکیل «کنفرانس عمومی اسلامی» که با کوشش مصر، عربستان و پاکستان در ۱۹۵۲ صورت پذیرفت، یکی از اولین اقدامات کشورهای اسلامی در این رابطه بود.

 

شکست ۱۹۶۷ میلادی اعراب از اسراییل و نیز هم زمان با آن، آتش سوزی در مسجدالاقصی (در ۲۱ اوت ۱۹۶۹)، زمینه را برای عملی ساختن طرح برپایی کنفرانس سران اسلامی فراهم ساخت و موجی از خشم و بدبینی نسبت به یهودیان در جهان اسلام پدید آورد.

 

با برپایی این کنفرانس در رباط (مغرب) بود که این حرکت صورت عملی به خود گرفت. در پایان این کنفرانس، اعلامیه ای منتشر شد که در آن آمده بود که “دولت ها و ملت های آنها مصمم اند هرگونه راه حلی درمورد مساله فلسطین را که متضمن بازگشت قدس به وضع پیش از ژوئن ۱۹۶۷ نباشد، رد کنند” و نیز اجلاس های بعدی را تنظیم کردند که در اجلاس سوم وزیران خارجه که (مارس ۱۹۷۲) در جده برگزار شد، منشور سازمان مورد تصویب قرار گرفت و به این ترتیب سازمان کنفرانس اسلامی، رسما موجودیت یافت.

 

تاریخچه اجلاس سران سازمان همکاری‌‌های اسلامی

سازمان کنفرانس اسلامی از زمان تشکیل خود در سال ۱۹۶۹ تاکنون ۱۱ اجلاس سران و چند نشست فوق العاده برگزار کرده اما از زمان آغاز موج بیداری اسلامی نشست های آن به حالت تعویق درآمده است.

 

اجلاس اول: مراکش ۱۹۶۹

اولین نشست سران کشورهای اسلامی که در واقع زمینه ساز شکل گیری سازمان کنفرانس اسلامی به صورت رسمی شد، در سپتامبر سال ۱۹۶۹ در کشور مراکش برگزار شد، با وجود اینکه پیش از این سال نیز درخواست هایی برای تشکیل کنفرانسی از کشورهای اسلامی مطرح بود، اما اجماعی در مورد آن صورت نمی گرفت، چرا که برخی از کشورها از جمله مصر این طرح را توطئه ای آمریکایی برای نفوذ بر جهان عرب و شکستن ناسیونالیسم عربی معرفی می کردند، اما جنگ اعراب و اسراییل و تشدید جنایات رژیم صهیونیستی علیه فلسطینی ها از جمله آتش‌سوزی مسجد‌الاقصی خشم مسلمانان جهان را برانگیخت و زمینه‌ساز تقویت وحدت اسلامی در مبارزه با دشمنان شد. به دنبال این جریانات به دعوت شاه مغرب کنفرانس فوق‌العاده‌ای با شرکت ۲۴ کشور برای بررسی خطرهایی که مقدسات اسلامی را تهدید می‌کند در مراکش تشکیل گردید که مقدمات تشکیل سازمان کنفرانس اسلامی را مهیا کرد.

 

اجلاس دوم: پاکستان ۱۹۷۴

دومین نشست سران کشورهای عضو سازمان کنفرانس اسلامی که اولین نشست بعد از تصویب رسمی تشکیل این اجلاس به شمار می رود، در روزهای ۲۲ تا ۲۴ فوریه سال ۱۹۷۴ در شهر لاهور پاکستان برگزار شد، در این نشست محورهای زیادی مورد بررسی قرار گرفت که موضوع فلسطین و اشغالگری صهیونیست ها از جمله مهم ترین محورهای آن به شمار می رود، اعضای این نشست با تاکید بر دین مشترک و مبارزه مشترک و همبستگی میان یکدیگر برای توسعه جمعی، آرمان فلسطین را آرمان تمامی کشورهای اسلامی دانسته و گفتند که اجازه نمی دهند برای تحقق منافع منطقه ای یا منافع دیگر علیه این آرمان از زور استفاده شود. آنها کشورهای اسلامی را مسوول اتفاقات فلسطین دانستند.

پیشنهاد بعدی:  نقابی برای برادرکشی

 

این نشست با تاکید بر قداست شهر قدس و مسجد الاقصی تاکید کرد که کشورهای اسلامی هیچ توافق یا پروتکلی را که اجازه ادامه اشغالگری صهیونیست ها بر قدس را بدهد، امضا نمی کنند و هر گونه مذاکرات برای تحقق سازش در منطقه را مشروط به عقب نشینی اسرائیل از قدس می دانند.

 

اجلاس سوم: مکه ۱۹۸۱

سومین نشست سران کنفرانس اسلامی در روز های ۲۵ تا ۲۸ ژانویه در شهر مکه مکرمه برگزار شد، این نشست بعد از مذاکرات سه روزه خود مصوباتی داشت که در زمینه های مختلف قابل بررسی است، برنامه کاری اسلامی برای مقابله با دشمن صهیونیستی، برنامه حمایت از قدس و خاورمیانه، مصوبه نشست در مورد اوضاع افغانستان، تاکید بر همبستگی اسلامی، مصوباتی در مورد جنگ ایران و عراق از دیگر موارد توافق شده در این نشست بود، بیانیه نشست در مورد جنگ تحمیلی بدون اشاره به مسوولیت عراق در تجاوز نظامی به جمهوری اسلامی، خواستار توقف فوری درگیری ها و آتـش بس میان دو طرف شد.

 

اجلاس چهارم: مراکش ۱۹۸۴

این نشست در روزهای ۱۶ تا ۱۹ ژانویه سال ۱۹۸۴ در شهر «دار البیضا» در مراکش برگزار شد، این نشست بار دیگر بر مواضع گذشته خود در موضوع اشغالگری رژیم صهیونیستی و حمایت از قدس شریف و جنگ ایران و عراق تاکید کرده و همچنین موضع گیری هایی نیز در مورد تجاوز هوایی آمریکا به سوریه و بلندی های جولان و ائتلاف آمریکا و رژیم صهیونیستی اتخاذ کرده و آن را عامل تهدید کننده منطقه دانست.

 

اجلاس پنجم: کویت۱۹۸۷

این نشست در روزهای ۲۶ تا ۲۹ ژانویه سال ۱۹۸۷ در کویت برگزار شد، بیانیه پایانی این اجلاس با اشاره به اسامی کشورها و سازمان های شرکت کننده در آن با تاکید بر حمایت مجدد از آرمان فلسطین سیاست آمریکا در حمایت نامحدود از رژیم صهیونیستی را محکوم کرده و خواستار ارتباط با گروه های اروپایی برای احترام بیشتر به قوانین و منشورهای بین المللی در این زمینه شد. این اجلاس همچنین از اعضای شرکت کننده خواست تا از هر ارتباط مستقیم و غیر مستقیم با رژیم صهیونیستی اجتناب کنند. کشورهای اسلامی حاضر در این نشست اشغالگری اسراییل در جنوب لبنان را نیز محکوم کرده و خواستار خروج فوری صهیونیست‌ها از جنوب لبنان شدند.

 

اجلاس ششم: سنگال ۱۹۹۱

ششمین اجلاس سازمان کنفرانس اسلامی در روزهای ۹ تا ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۱ در داکار برگزار شد، این نشست نیز علاوه بر تاکید بر مواضع قبلی در زمینه آزادسازی سرزمین های اشغالی بویژه بلندی های جولان و ضرورت حمایت از آرمان فلسطین و قدس شریف جنایات صهیونیست ها در جنوب لبنان را محکوم کردند، اشغالگری عراق در کویت از دیگر محورهای مذاکرات این نشست بود و اعضا اقدام عراق در اشغال کویت را محکوم کردند.

 

اجلاس هفتم: مراکش ۱۹۹۴

اجلاس هفتم سازمان کنفرانس اسلامی نیز برای سومین بار در مراکش و شهر دار البیضا برگزار شد، این نشست بین روزهای ۱۳ تا ۱۵ دسامبر سال ۱۹۹۴ برگزار شد و اعضای شرکت کننده با تاکید بر حمایت از آرمان فلسطین و قدس اشغالی، عقب نشینی‌هایی را در تقابل با دشمن صهیونیستی از خود نشان داده و حمایت خود را از روند سازش بر اساس رویکرد «زمین در برابر صلح» و سایر طرح های دیگر اعلام کردند. این نشست البته توطئه صهیونیست ها در تقسیم حرم ابراهیمی در شهر الخلیل را محکوم کرده و خواستار پایداری شهروندان سوری و لبنانی در جولان سوریه و جنوب لبنان علیه اشغالگری صهیونیست‌ها شد. حمایت از تمامیت ارضی بوسنی و محکومیت تجاوز صرب‌ها به این کشور از دیگر بندهای بیانه پایانی این نشست بود.

 

اجلاس هشتم: ایران ۱۹۹۷

هشتمین اجلاس سران کنفرانس اسلامی در روزهای ۹ تا ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۷ در تهران برگزار شد، موضوعاتی نظیر قدس شریف و آرمان فلسطین، بوسنی و هرزه گوین، جامو و کشمیر، افغانستان، سومالی، تجاوز آمریکا به لیبی در سال ۱۹۸۶، همبستگی با ایران و لیبی در مورد قانون داماتو، تاکید بر خلع سلاح های کشتار جمعی در منطقه و ضرورت رهایی از زباله های هسته ای و مسموم در این اجلاس به بررسی گذاشته شد.

 

اجلاس نهم: قطر ۲۰۰۰

اجلاس بعدی سران کشورهای اسلامی در دوحه قطر و در روزهای ۱۲ و۱۳ نوامبر برگزار شد، بیانیه پایانی نشست نیز با اشاره به کشورها و سازمان های عضو و ناظر شرکت کننده در نشست بر ضرورت قطع روابط کشورهای عضو که با اسراییل ارتباط دارند، تاکید کرده و جنایات صهیونیست ها در فلسطین اشغالی و قدس شریف و هتک حرمت مسجد الاقصی در بستن دربهای آن را محکوم نمودند. بیانیه با حمایت از ملت سوریه در اراضی اشغالی از رژیم صهیونیستی خواست تا به تعهدات خود در قبال منشورهای بین المللی عمل کند.

پیشنهاد بعدی:  جنگ نیابتی هند در کشور وجود ندارد

 

بیانیه مذکور با تبریک پیروزی ملت لبنان در بیرون راندن دشمن صهیونیستی از جنوب سرزمین های خود خواستار تعین تکلیف ربوده شده های لبنانی از زندان های رژیم صهیونیستی شد.

 

نشست فوق العاده قطر: مارس ۲۰۰۳

در سایه افزایش تهدیدات غرب درباره حمله به عراق، سازمان کنفرانس اسلامی در روز ۵ مارس سال ۲۰۰۳ و نزدیک به یک ماه قبل از حمله آمریکا به این کشور نشست فوق العاده ای را ترتیب داد، در این نشست کشورهای عضو هر گونه حمله احتمالی به عراق را محکوم کردند و بر ضرورت حمایت از امنیت عراق تاکید کردند، آنها همچنین اعلام کردند که هیچ یک از کشورهای عضو نباید در حمله احتمالی به عراق شرکت کنند.

 

بررسی اوضاع خطرناک فلسطین اشغالی و افزایش جنایات و تجاوزهای صهیونیست ها در اشغال شهرها و محدود کردن ارتباطات ملت فلسطین با دنیای خارج دومین محور مذاکرات در نشست فوق العاده دوحه بود. توقف ساخت دیوار نژاد پرستانه حایل، توقف شهرک سازی صهیونیستی و پایان دادن به اشغال شهرهای فلسطین از دیگر مطالبات کشورهای اسلامی در این نشست بود.

 

اجلاس دهم: مالزی ۲۰۰۳

دهمین اجلاس سران کشورهای اسلامی در ۱۶ و ۱۷ اکتبر در مالزی برگزار شد، این نشست مصوبه‌هایی را در مورد آرمان فلسطین، قدس شریف و همچنین مناقشه جامو و کشمیر و اشغال اراضی سوریه و لبنان از سوی دشمن صهیونیستی و همچنین منازعه اعراب و اسرائیل داشت، کشورهای اسلامی تهدیدات رژیم صهیونیستی علیه یاسر عرفات را محکوم کرده و ادامه خشونت های صهیونیست ها علیه ملت فلسطین و شهرک سازی صهیونیستی را محکوم کردند. این کنفرانس که پیشتر مواضع تندی علیه حمله خارجی به عراق اتخاذ کرده بود، از تشکیل شورای حکومت انتقالی در عراق استقبال کرده و از اشغالگران خواست تا به آزادی های مدنی و دینی و فرهنگی عراقی ها احترام بگذارند.

 

نشست فوق العاده مکه: ۲۰۰۵

این نشست در روزهای ۷ و ۸ دسامبر سال ۲۰۰۵ در مکه مکرمه برگزار شد و در آن اوضاع فلسطین اشغالی و عراق، جامو و کشمیر، سومالی ، قبرس و سودان به بررسی گذاشته شد، همزمان با افزایش اقدامات تروریستی در عراق، این نشست اقدامات تروریستی در این کشور را محکوم کرده و همچنین تصاویر موهن و اهانت به پیامبر اعظم اسلام را نیز محکوم کرده و نسبت به آن ابراز نگرانی کرد.

 

اجلاس یازدهم: سنگال ۲۰۰۸

این نشست در روزهای ۱۳ و ۱۴ مارس سال ۲۰۰۸ در داکار برگزار شد، حمایت از آرمان فلسطین و درگیری‌های عربی- اسرائیلی، محکومیت حمله نظامی رژیم صهیونیستی به نوار غزه، نگرانی از اوضاع انسانی در غزه و دعوت از کمیته چهارجانبه و جامعه جهانی برای حل این مشکلات، تاکید بر ابتکار عربی برای حل بحران لبنان و محکومیت شدید جنایات صهیونیست ها در حمله به لبنان از دیگر موضوعات مطرح شده در این نشست بوده است.

 

این نشست همچنین اقدامات آمریکا در تحمیل تحریم های یک جانبه علیه سوریه را نیز محکوم کرده و قانون مجازات سوریه را باطل اعلام کرده و بر همبستگی خود با ملت سوریه تاکید کرد. اعلام همبستگی با دولت و ملت سودان، تاکید بر حاکمیت و تمامیت ارضی سومالی از دیگر محورهای این نشست بود.

 

تعویق اجلاس دوازدهم در مصر

دوازدهمین اجلاس سران کشورهای اسلامی قرار بود در ۱۵ مارس سال ۲۰۱۱ در شرم الشیخ مصر برگزار شود که با توجه به انقلاب مردمی در این کشور و ناآرام بودن مصر این اجلاس برگزار نشد.

 

نشست فوق العاده مکه: ۲۰۱۲

اجلاس فوق‌العاده سازمان همکاری‌های اسلامی بنا به دعوت ملک عبدالله بن عبدالعزیز شاه عربستان سعودی ۲۴ و ۲۵ مرداد ۱۳۹۱ (۱۴ و ۱۵ آگوست) در مکه مکرمه در حال برگزاری است.

در این اجلاس سران بیش از ۴۰ کشور از مجموع ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی حضور داشتند.

 

“محمود احمدی‌نژاد”، رییس جمهور پیشین ایران، نیز در این مکان در کنار پادشاه عربستان نشسته بود. این موضوع موجب شد تا هر یک مهمانان پس از دیدار با ملک عبدالله، با رییس جمهور ایران نیز گپ و گفتی کوتاه داشته باشد.