اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

آخرین اطلاعاتی که راجع به روند صلح در رسانه ها نشر گردیده است هم غم انگیز است و هم خنده آور. شاید کمتر مواردی چنین تراژدی داشته باشد. روند صلح افغانستان پس از فرازونشیب های بسیار، قرار گردید که با هماهنگی و کمک چهار کشور یعنی افغانستان، پاکستان، امریکا و چین به پیش برده شود. در این راستا جمع بندی چهار نشست، موجب تهیه نقشه راه برای صلح افغانستان شد که عمده ترین فقرات آن دو امر اساسی بود: یکی تعهد پاکستان برای حاضر کردن طالبان بر میز مذاکره و گفتگو و دیگری تعهد چهار کشور برای مقابله با جنگ طلبان. اما با پایان مذاکرات هیچ یک از تعهدات و ماده های نقشه راه عملی نشد و سرانجام طالبان مذاکرات صلح را به شدت رد نموده و با اعلام تهاجم بهاری بنام»عمری» فرمان جنگ را برعلیه دولت صادر کردند.
در این میان نه پاکستان از خود حساسیت و تکانی نشان داد تا آب رفته روند گفتگوی صلح را به جوی بازگرداند و و کشور های ضمانت کننده ای چون چین و امریکا خم به ابروی خود آوردند تا در برابر جسارت و گستاخی طالبان از خود اتخاذ موضع نمایند حتا در سطح یک اظهار نظر و اعلامیه . اینک در آخرین خبر ها از مذاکرات چهارجانبه صلح حاکی از بی باوری و بی اعتمادی حکومت افغانستان نسبت به به نتایج این مذاکرات در برقراری صلح در کشور و لغو عضویت از این مجموعه می باشد.
اعلام بی اعتمادی و حتا خروج حکومت افغانستان از جرگه چهار کشور روند صلح از سویی می تواند خبر ناگوار و تلخی باشد. زیرا طی مدت چندین سال فرصت و توان حکومت و مردم افغانستان در مسیری صرف گردید که در همان اوایل مشخص بود که به نتیجه لازم دست نخواهد یافت. کاش برای وقت گذاشتن و صرف هزینه های کلان به خصوص هزینه فرصت و زمان برای گفتگو با مخالفین، حکومت تلاش می کرد که آن هزینه و توان را در جهت تقویت و  افزایش توانمندی های امنیتی و نظامی نیروهای امنیتی بکار می برد. بنابراین از دست رفتن فرصت ها و هزینه ها برای جامعه آسیب دیده ما سخت خواهد بود. اما از جهت دیگر این خبر می تواند موجب خوش بینی و امیدواری هم شود. این خوشی و امیدواری از آن جهت است که با لغو عضویت حکومت افغانستان از مذاکرات چهارجانبه شاید سبب گردد که با اتخاذ روش های قاطع نظامی و امنیتی برای مقابله با مخالفین، روحیه نیروهای امنیتی کشور را تقویت نماید. تقویت روحیه نیروهای نظامی و امنیتی در شرایط کنونی که جنگ و ناامنی گسترش و شدت گرفته است ؛ و از سویی مخالفین هم اعلام عملیات بهاری خود را بنام « عمری « نموده اند ؛ تقویت خواهد شد و انگیزه لازم را در آن ها تقویت خواهد کرد. البته این مسئله هم مشروط است به این موضوع که مسئولان حکومتی و امنیتی و نظامی در هماهنگی و انسجام کامل قرار گرفته و سنجیده عمل نمایند.
همانطور که پیش از این نیز گفته شد هماره آگاهان سیاسی کشور تاکید داشتند که افزون بر مشکلات و نارسایی‌های در ساختار و تخنیک روند گفتگو وجود دارد، غیبت عناصر زیر بعنوان بنیادهای پیش برنده صلح یا گفتگو سبب گردیده است که این روند تاکنون جز تبلیغات سیاسی یا به معنای دقیق‌تر بازی سیاسی، فراتر از آن چیزی تصور نگردد. نبود یک اراده‏ی سیاسی قوی برای تحقق صلح نخستین عنصر غایب در این روند دانسته شده است. هرچند هم حکومت و هم جامعه جهانی و حتا مخالفین نیز سخن از گفتگو و پیش کشیدن راه‌های مسالمت امیز و صلح جویانه را برزبان آورده و بر آن تاکید می‌ورزند؛ اما واقعیت آنست که تاکنون هیچ یک از طرفین با انگیزه و اراده لازم و قاطع درباره آن فکر ننموده و راه حلی را پیش کش ننموده اند. همین امر موجب شده است که موضوع صلح و یا گفتگو به مثابه یک بازی بسیار سخیف و بی نتیجه در افکار عمومی جلوه نموده و فاقد هرگونه اعتماد و اطمینان در سطح جامعه و حتا در نزد بازیگران سیاسی تبارز یابد. عدم استقلال طالبان، عنصر دیگری است که روند صلح و گفتگو را به بن کشانیده است. در طی این مدت هم حکومت افغانستان و هم برخی از کشورهای غربی مدعی شده اند که طالبان فاقد اراده و اختیار سیاسی اند. آنان برای گفتگو و مذاکره و اتخاذ تصمیم مجبور اند که با کسان دیگر مشورت نموده و در صورت موافقت آنان، احتمال اینکه روند یاد شده رنگ ورویی بخود بگیرد. فقدان اراده سیاسی طالبان گواه آن است که آنان در این بازی بزرگ ابزاری در دست کشورهای منطقه بیش نخواهند بود. این عدم اعتماد به نفس و نبود اراده سیاسی جز این که آنان را هرروز بیش از پیش بکام مرگ نزدیک سازد، هیچگونه موفقیتی را در چشم انداز آنان قرار نگیرد. یعنی حتا در صورت موفقیت و سقوط دادن حکومت کابل بازهم آنان برنده اصلی نخواهند بود.
بنابراین همانطور که یادآورشدیم سیاست جاری در کشور و منطقه تاکنون کوشیده اند که از بسیاری مسایل چون روند مذاکرات صلح، پیمان امنیتی کابل – واشنگتن، انتخابات و… به دست آوردهای سیاسی و امتیازات سیاسی ویژه خود ارتباط دهند . حال آنکه چنین مسایلی مربوط به اهداف ملی بوده و بعنوان پروسه های ملی بایستی تعقیب گردیده و در تحقق آن تلاش صورت گیرد. به هرصورت وجود اختلافات میان طرف‌های مرتبط با موضوع صلح باعث گردیده تا بدبینی‏ها و سرخوردگی های زیادی نسبت به این پروسه پیش بیاید، تاجایی‏که بسیاری از مقام‌های بلند پایه حکومت و مرتبط به شورای عالی صلح امید خود را از تحقق روند صلح بریده و به صراحت بیان دارند که اصلا چیزی بنام « روند صلح» وجود خارجی و عینی ندارد. اعلام بی اعتمادی به روند صلح و خروج از جرگه چهارجانبه آشکار ترین نشانه هایی است که بی برنامگی و بی هدفی روند را از آغاز تاکنون برملا می سازد. حال آنکه روندصلح و حمایت از آن، باید براساس یک درک و برداشت روشن و مشخص بودن چارچوب سیاسی آن از سوی طرف های قضیه، بخصوص حکومت افغانستان که جانب اصلی هرنوع مذاکره برای صلح شناخته می‌شود و پاسخگوی مردم می‌باشد، با یک استراتژی دقیق، دنبال گردد.. در این صورت می‌توان تا اندازه ای امیدوار بود که روزنه ای برای گشودن گره کور « صلح « بوجود آید. در غیر این صورت، صلح با همه زیبایی و روشنی بخشی آن، تاریک از صحنه های جنگ و دود خواهد بود.
اینک که قضایای صلح بدینجا رسیده است به نظر می رسد حکومت وحدت ملی باید این نقطه ضعف را بدل به نقطه قوت نماید و آن اینست که توان و اراده خود را در جهت تقویت بیش از پیش نیروهای امنیتی بکار اندازد. وزارت دفاع را بعنوان یکی از مهم ترین نهاد امنیتی از حالت سرپرستی خارج سازد. میان نیروهای امنیتی انسجام و هماهنگی دقیق ومحکمی را ایجاد نماید. با حمایت همه جانبه از نیروهای امنیتی این اعتماد و باور مندی را در نیروهای امنیتی بوجود آورد که حکومت با تمام توان در حمایت از آنان و خانواده های شان می باشد. هم چنین با تشدید عملیات های تهاجمی فرصت سازماندهی را از مخالفین باز ستاند. در عرصه تبلیغات نیز بکوشد تا با برجسته ساختن واقعیت افکار عمومی وخصوصی در داخل و خارج از کشور را نسبت به حقایق آشنا گرداند. با تشدید و  دقت در هدف تبلیغاتی ، فرصت را از مخالفین گرفته و اجازه ندهد که آنان با اغواگری و دروغ پردازی جوانان کشور را بسوی خود بکشانند. حال دیده شود که با تشدید جنگ های بهاری در کندز و هلمند و دیگر نقاط کشور مسئولان حکومت وحدت ملی تا چه اندازه درایت و دلسوزی خود را نسبت به کشور و آینده نظام سیاسی به نمایش خواهند گذارد.

موضوع : اخبار