تا کنون چهار نشست چهارجانبه برای صلح افغانستان برگزار شده است اما تا به حال نه آتش بسی در افغانستان ایجاد شده است که مردم نتیجه آن را دیده باشند و نه گفتگوی مستقیم با طالبان برگزار شده است. گویا به گفته بسیاری از آگاهان سیاسی این نشست ها هم ره به جایی نخواهد برد. آیا با این اوصاف از این نشست ها، صلح به کشور ما خواهد آمد؟

 

موسی فریور استاد دانشگاه، در برنامه «صبح میوند» گفت: نشست های بی حاصلی به نام نشست های چهارجانبه که دور چهارم آن در کابل برگزار شد، وقت کشی را تشدید کرد. بهار نزدیک است و آمریکا و ناتو اخطارهایی می دهند و رسانه های بین المللی که جنگ روانی را علیه نظام موجود در افغانستان به راه انداخته اند می گویند که سال ۲۰۱۶ خونین تر از سال ۲۰۱۵ خواهد بود. همه وهمه نفیر جنگ را بلند می سازند و امیدها را به خاطر اعاده صلح و خاتمه جنگ و تقلیل بحران کاهش می دهند.

 

وی، حکومت را پیام آوران صلح نمی داند، بلکه مزدوران کشورهای خارجی به خصوص آمریکا دانسته و می گوید: متاسفانه توقعاتی را که ما از زمامداران افغانستان داشتیم به یاس بدل شد و آنها در این بازی قدرت های بزرگ شریک هستند. هر آنچه که خارجی ها می گویند و سفارش می دهند، آنها برای حفظ بقای خود و برای استمرار حاکمیت نامشروع خود انجام می دهند. در این میان کسانی که بسیار متضرر می شوند ملت مظلوم افغانستان هستند.

 

فریور، نشست های چهارجانبه را نوعی مشغول نگاه داشتن مردم افغانستان دانسته و افزود: در نشست های چهارجانبه ای که تا کنون گذشته است مشخص شد که چین و آمریکا از موضع پاکستان حمایت می کنند نه از نظام موجود در افغانستان. بنابراین هیچگونه خوش بینی برای تامین صلح از این طریق وجود ندارد.

پیشنهاد بعدی:  نشست های شورای وزیران موازی کاری یا عقبگرد؟

 

این استاد دانشگاه، نشست های صلح را بیهوده خوانده و افزود: نه تنها نظام حاکم موجود در افغانستان بلکه سه قدرت دیگر، آمریکا، پاکستان و چین هم مصروف عوام فریبی هستند. آنها خوب می دانند که با این نشست ها معضل افغانستان حل نمی شود. آمریکا اگر با حسن نیت به افغانستان می آمد، در طی چهارده سال گذشته با مصرف بیش از یکصد میلیارد دالر، افغانستان را بی نیاز از قوای خارجی می ساخت. قوای مسلح خودکفا می داشتیم، اقتصاد شکوفا می داشتیم، روابط ما با کشورهای همسایه بهبود می یافت و افغانستان از این تنگنای کشنده جنگی نجات پیدا می کرد اما چهارده سال گذشت و برای ما امیدهای واهی خلق کردند ولی هیچ کدام از این امیدها به واقعیت نرسید. نه تنها این شرایط در کشور حکم فرما نشد، بلکه هنوز پای نحس آمریکایی ها جمع نشده، پای نحس روس ها بار دیگر به افغانستان کشانده می شود. همه اینها نشان می دهد که افغانستان به طرف بهبود نمی رود.

 

وی، با بیان اینکه شورای عالی صلح به هیچ عنوان نمی تواند برای کشور تامین صلح نماید و حکومت نیز از این شورا چنین چیزی را نمی خواهد گفت: شورای عالی صلح برای حکومت تبدیل به جایی شده است که هرگاه حکومت به فردی وعده پست و مقام داده بود و نتوانست وی را وزیر سازد، وی را در شورای عالی صلح می گمارد. در آنجا هم معاش می گیرد و هم امتیاز. تعیین رییس و معاون جدید نیز در این شورا همین حکم را دارد. این شورا راه به جایی نمی برد. افرادی را که حکومت در این شورا گمارده است، تا به حال هیچگونه دستاوردی برای مردم افغانستان نداشته اند و در این شورا نیز نخواهند داشت. آنها فقط برای امیتازگیری و معاش آمده اند.

پیشنهاد بعدی:  اشرف غنی و نشست هایی نمادین!
موضوع : اخبار