اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

افغانستان کشوری است که هنوز از یک بحران نجات نمی یابد که دچار بحران دیگر می شود. بحران مشروعیت در فضای سیاسی مستبدانه و حاکمیت های انحصاری، خسارت ها و زیان های مادی و معنوی بی شماری بر زندگی جمعی و پیشرفت و آبادانی کشور تحمیل کرد و سال ها مردم افغانستان را در عقب ماندگی و بیچارگی نگه داشت. این بحران سبب گردید که دیوار بلند و ضخیم بی اعتمادی میان دولت و مردم شکل بگیرد و رابطه میان حاکمان و مردم بر مبنای یک منطق درست و عقلانی استوار نشود.

بحران امنیت حدود چهار دهه است که زیست جمعی را تحت تأثیر قرار داده و مفاهیم جنگ، جهاد، مهاجرت، تروریسم، کشتار و خشونت را در ادبیات سیاسی ما برجسته ساخته است. پس از دوره طالبان و حضور فعال سیاسی و نظامی جامعه جهانی در افغانستان انتظارها بر این بود که نیروهای بین المللی به زودی بر هراس افگنان پیروز شده و ریشه های ترور و خشونت را در منطقه می خشکانند. متأسفانه پس از بیرون راندن طالبان و سایر گروه های تروریستی از افغانستان نوعی خوشبینی توأم با غفلت، بر تصامیم اعضای ایتلاف بین المللی سایه افگند و مبارزه با تروریسم را از مسیر اصلی آن خارج کرد.

این غفلت و ناهماهنگی و گزارش های خوشبینانه ای که از شکست تروریسم و طالبان در افغانستان داده می شد، باعث نرم تر شدن عکس العمل ها و کم اهمیت جلوه دادن برگشت دوباره طالبان و هراس افگنان به افغانستان گردید. در مقابل طالبان از همین خلأ استفاده کرد و پس از چند سال بار دیگر حضور نظامی اش را در مناطق و ولایت های جنوبی و شرقی کشور به اثبات رساند.

پیشنهاد بعدی:  افغانستان بهشتی برای تروریستان!!

چیزی که بیشتر مایه تأسف و تعجب مردم گردید، این بود که پس از حضور نظامی طالبان در ولایت های متعدد، واکنش جدی و مورد انتظار از سوی نیروهای بین المللی در برابر طالبان نشان داده نمی شود و این گروه با آرامش خاطر به تحکیم پایگاههای خود در برخی از ولسوالی ها می پردازند.

شاید سال ۲۰۰۹ به لحاظ روانی بدترین سال برای نیروهای بین المللی و ایتلاف مبارزه با هراس افگنی و بخصوص پیمان ناتو بوده باشد. دراین سال شکست ناتو و سایر نیروهای بین المللی در افغانستان محرز شده بود و داوری ها بر این محور می چرخید که مأموریت ناتو در افغانستان به شکست انجامیده است. در آن زمان این  سؤال مطرح می شد که آیا ناتو به سرنوشت شوروی سابق در افغانستان گرفتار خواهد شد؟ آیا افغانستان به ویتنام دیگر برای ناتو و غرب تبدیل خواهد شد؟ آیا ناتو سربازان خود را از افغانستان بیرون خواهد کرد؟ آیا مأموریت ناتو در افغانستان ناتمام باقی خواهد ماند؟

طرح های استراتژیک اوباما و تصمیم بر افزایش نیروها در افغانستان و ایجاد هماهنگی نسبی میان کشورهای عضو ایتلاف؛ اگرچه ناتو را از تحمل یک شکست مفتضحانه رهانید، اما نتوانست یک راه حل مطمین و دایمی برای امنیت افغانستان پیشنهاد کند. در فرجام نیروهای ایتلاف بین المللی با شعار پیروزی بر تروریسم و با این توجیه که طالبان جزؤ تروریستان به شمار نمی آید، تصمیم به ترک افغانستان گرفتند و مأموریت امنیتی را از نیروهای بین المللی به نیروهای داخلی سپردند.

سال ۲۰۱۵ نشان داد که جامعه جهانی تا چه حد در مأموریت خود مؤفق بوده است و تصور آنها از طالبان تاچه حد بر مبنای واقعیت استوار بوده است. در کنار امنیت، بازسازی و بهبود و ضعیت اقتصادی کشور نیز از اهداف عمده جامعه جهانی در افغانستان به شمار می رفت. گراف فقر، بیکاری و مهاجرت در سال جاری می تواند میزان مؤفقیت حکومت و جامعه جهانی را در عرصه اقتصادی نیز به سنجش بگیرد. در حال حاضر مشکلات اقتصادی چنان برجسته شده و زندگی مردم را با خطر مواجه نموده که مشکل فزاینده امنیتی را نیز تحت تأثیر قرار داده است. اکنون آیا می توان به درایت و کارکرد حکومت وحدت ملی بخاطر بیرون رفت از بحران های امنیتی و اقتصادی امیدوار بود؟ یا…

پیشنهاد بعدی:  قدرت ملی در افغانستان چگونه محقق می شود؟