اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

این پدیده های خیالی میلیاردها دالر از کمک های بین المللی را هدر داده و آنها را به جیب اشخاص و افراد ریخته است.
قصه فساد اداری و حیف و میل گسترده کمک های جامعه جهانی در افغانستان مسأله تازه ای نیست. از زمان حضور جامعه جهانی در افغانستان اشکالات زیادی در نحوه مصرف کمک ها وجود داشته است. اما بحث مکاتب خیالی، معلمان خیالی و شاگردان خیالی کمتر از یک سال است که در تیتر رسانه ها قرار گرفته است.
سال گذشته دفتر بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان (سیگار) از احتمال هدر رفتن ۷۵۰ میلیون دالر کمک آمریکا به معارف افغانستان ابراز نگرانی کرد و در مورد جعل شمار معلمان و موجودیت «مکاتب خیالی» در این کشور هشدار داد.
وزیر معارف نیز در اوایل سال جاری در نشست مجلس نمایندگان این کشور گفته بود که مسئولان پیشین این وزارتخانه‌ در زمان حکومت حامد کرزی، شمار مکاتب و معلمان را جعل کرده اند. بعدا بررسی ها در وزارتخانه های مختلف نشان داد که این موجودات خیالی تنها در وزارت معارف نه؛ بلکه در سایر وزارتخانه ها نیز وجود داشته است. به همین دلیل داکتران خیالی، کلینیک های خیالی، اردوی خیالی، پولیس خیالی، شهدا و معلولین خیالی در لیست اضافه گردید. این پدیده های خیالی میلیاردها دالر از کمک های بین المللی را هدر داده و آنها را به جیب اشخاص و افراد ریخته است.
اگرچه ریاست معارف ولایت پکتیا می‌گوید مصارف بیش از پنجاه مکتب خیالی را در این ولایت قطع کرده اند. اما به نظر می رسد که تعداد مکاتب خیالی به مراتب بیشتر از آنچیزی است که تا حال به آن رسیدگی شده است. از طرف دیگر مکاتب خیالی در بسیاری از ولایت های جنوبی کشور وجود داشته است که این امر ضرورت بررسی دقیق مکاتب فعال در این ولایت ها را آشکار می سازد.
این واضح است که هدف از موجودیت این مکاتب بر روی کاغذ، تنها حیف و میل پول بوده است. در شرایطی که مردم افغانستان از فقر و بیکاری شدید رنج می برند و حکومت شدیدا با کمبود بودجه مواجه می باشد و همه روزه به بهانه های گوناگون بر کالاهای مصرفی مالیات وضع می کند؛ اختلاس ملیون ها دالر پول از کمک های خارجی جفا و خیانت نابخشودنی در حق این مردم به حساب می آید. از اینرو انتظار این است که حکومت با قاطعیت با این مسأله برخورد کرده و عاملان اختلاس های بزرگ را به محاکمه کشانیده و زمینه برگشت پول های به غارت رفته را به خزانه دولتی فراهم سازد.
اما همه می دانیم که چنین انتظاری از حکومت و نهادهای عدلی و قضایی کشور بیجا بوده و هیچگاه نسبت به این قضایا واکنش جدی و شدید نشان داده نمی شود. قضیه کابل بانک و وعده هایی که از سوی سران حکومت در مورد حل آن قضیه داده شده بود؛ روشن می سازد که حکومت اراده جدی برای مبارزه با فساد ندارد. بارها نهادها و سازمان های مسؤل اذعان کرده است که مبارزه با فساد از قدرت حکومت خارج است و حکومت توان ایستادگی در برابر موج ویرانگر فساد را ندارد. ولی گذشته از بحث ناتوانی، عزم و اراده جدی نیز در سطوح بالای حکومتی برای جلوگیری از فساد وجود ندارد. سکوت و بی تفاوتی حکومت نسبت به این پدیده های خیالی که میلیاردها دالر برای کشور خسارت وارد کرده، خود بی مبالاتی و سهل انگاری حکومت را در برابر فساد اداری آشکار می سازد.
فساد اکنون به یک فرهنگ تبدیل شده و بی توجهی در مبارزه با فساد و گستردگی هیولای فساد در تمام لایه های اداری، قبحیت فساد را به کلی از بین برده و آن را به یک عمل ناگزیر بدل کرده است. در چهارده سال گذشته نه حکومت توان افشای نام عاملان فساد را پیداکرد و نه به رسانه ها و تیم های تحقیقاتی اجازه داد تا مقامات و افراد فساد پیشه را شناسایی و سپس به مردم افغانستان معرفی نمایند. به این خاطر امروزه مردم مجبور اند که فساد را به عنوان یک واقعیت تلخ گریز ناپذیر در کشور پذیرفته و به آن تن دهند. پذیرش این امر سبب می گردد که مردم سالانه بیش از سه ملیارد دالر را در راه رشوه و فساد به مصرف برسانند.

موضوع : اخبار