اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

از 20 مارس 2003 تا 15 دسامبر 2011 تاریخ عراق به گونه ای دیگر از دهه ها، سده ها و قرون قبل از آن رقم خورد؛ هر آن کس که عراق قدرتمند روزگاران گذشته را بخاطر می آورد، حمله نظامی امریکا و متحدانش به این کشور را پایانی بر توسعه و ترقی بغداد می داند.

از روز پایکوبی مردم بغداد، موصل، بصره، اربیل، کرکوک، نجف، سامرا، کربلا، کاظمین و دیگر شهرهای بزرگ عراق بر مجسمه پایین کشیده شده و اعدام صدام حسین، دیکتاتور عرب تا روز آوارگی و بیچارگی و فغان همین مردم بیش از یک سال و اندی طول نکشید.

امریکا به زعامت جرج دبلیو بوش، در عرض 3 هفته، دولت و ارتش عراق را در هم شکست و سپس به انهدام تمامی ابزارآلات و ادوات سنگین جنگی و نظامی، توقف و تخریب کارخانه های تولید صنعتی و به تبع اینها مصرف زدگی صرف مردم پرداخت به گونه ای که امروز شاهد فقر و فلاکت اعراب این سرزمین هستیم.

و اما دولت موقت تشکیل شده با حمایت کامل مردم و نمونه اولین دموکراسی در جهان عرب، تغییر موضع داد و امضای پیمان امنیتی با امریکا را بعلت مصونیت قضایی سربازان این کشور منتفی اعلام کرد در نتیجه اول القاعده و بعد داعش بلای جان مردم شد و با پیشروی مدون در برابر ارتش ضعیف و ازهم گسیخته ملی به مرز بغداد رسید. اینجا بود که ایران بداد عراق رسید و این کشور را از سقوط بدست داعش نجات داد.

اینها نه مروری تاریخی بر یک دهه گذشته در کشور همسایه عرب زبان بود که مجال آن نیست و نه حتی پندی برای افغانستان که کشورهایی با دو گذشته متفاوت نمی توانند آینده ای مشترک داشته باشند بدین معنا که…

بدین معنا که عراق را عبرت افغانستان دانستن از بیخ و بن اشتباه است، عراقی که به امریکا نه گفت و تا امروز تاوانش را می دهد یکپارچه و متحد بود و تک تک مردم نه گفتند و تا پای القاعده و داعش نیز ایستادگی کردند و تلفات دادند اما علیه دولت بپا نخواستند.

این وضعیت در افغانستان برعکس است به گونه ای که هرگز در هیچ دوره ای افغانستان قدرت مطلق منطقه (همچون عراق در زمان صدام حسین) و به تبع آن تهدیدی برای عربستان و اسراییل نبوده است و افزون بر این پارچه است و رنگ وحدت را به خود ندیده.

با این تفاسیر، رییس جمهور و رییس شورایی اجرایی منتخب که این روزها سیل تبریکات صمیمانه را دریافت می دارند، چه با امضای پیمان و چه بدون آن تمامی خطرات محتمل مواد مخدر، غارت معادن و منابع، فساد و جنگ داخلی را به جان می خرند و تغییری به سود کابل بوجود نمی آید.

امضای توافقنامه امنیتی با واشنگتن با پذیرش یکجانبه کابل از مصونیت قضایی سربازان امریکایی تنها نتیجه ای که افزون بر تداوم فقر، فساد، مواد مخدر و استخراج های غیراصولی و مصرف زدگی مردم ملکی در پی خواهد داشت ننگ پذیرش تجاوز یانکی ها بر ناموس این سرزمین است و بس!