اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

افغانستان؛ صحنۀ رقابت کشورهای منطقه و جهان است!

تجربه نشان داده است که افغانستان همواره پیرو دورنمای یک فرد بوده تا اینکه پیرو دورنمای یک استراتژیک و پالیسی مدون در راستای تحقق اهداف ملی و مردمی بوده باشد.

ادامه چهار دهه جنگ در افغانستان سبب شده که کشور نه تنها میدان جنگ نیابتی هند و پاکستان بلکه به صحنه رقابت کشورهای منطقه و جهان تبدیل شود و به باور آگاهان تمامی شبکه های استخباراتی افغانستان چند پهلو عمل می کنند و از یک سو به حکومت و از سوی دیگر به گروه های مخالف کمک می کنند. روشن است که ادامه جنگ ها و عدم سیاست مدبرانه میدان جنگ نیابتی کشورهای سودجو را رونق می دهد.فرهاد هاشمی تحلیلگر سیاسی در برنامه “بازنگاه” درخصوص غیاب افغانستان در نشست سه جانبه چین، پاکستان و روسیه در مسکو گفت: در آپریل ۲۰۱۶ نشست پاکستان، افغانستان، چین، پاکستان و جناح طالبان در اسلام آباد برگزار شد، اولین واکنش نماینده روس ها در افغانستان این بود که فرمت این گفتگوها کامل نیست. این واکنش نشان می دهد روسیه از جانب کشورهای استراتژیکش در آسیای میانه احساس خطر می کند و از طرفی چون خود را یک بازیگر فعال منطقه ای می داند قصد دارد سریعتر از آمریکایی ها مفاد بگیرد.

هاشمی می گوید: امروز وقتی در سطح یک طفل هشت ساله قوانین وضع می شود در محکمه و جناحی برای زندگی شان تصمیم گیری می شود، خود آن اطفال هم باید حضور داشته باشند اما وقتی نشستی در سطح سرنوشت یک کشور برگزار می شود و خود افغانستان وجود ندارد باعث می شود نفس این نشست بسیار منفی ارزیابی شود و بزرگترین اشتباه روس ها در تطبیق مذاکراتشان همین است که اساس دییپلماتیک، اخلاق و عرف بین المللی را دور می زنند و با طرف طالبان مذاکره می کنند.

پیشنهاد بعدی:  گذری بر تاریخچه نام گذاری افغانستان

این تحلیلگر سیاسی می گوید: پاکستان در دورن جنگ سرد، اساسی ترین مفاد خود را با آمدن روس ها به افغانستان در خطر دیدند چراکه نزدیک شدن روس ها به پاکستان باعث دستیابی این کشور به آبهای گرم خلیج از طریق پاکستان می شد و امروز بخشی از تفاهماتی که میان پاکستان و روس ها انجام شده هم این است که روس ها از پورت خلیج مربوط به پاکستان استفاده کنند، چرا که کشتی های نظامی چینی ها به این منطقه رسیده اند و روسیه هم تمایل دارد در این منطقه حضور داشته باشد.

وی، درخصوص دلایل برگزاری این نشست می گوید: دو موضوع محوری در انجام این مذاکرات دخیل است. یک مساله این است که روس ها به عنوان هم پیمان نزدیک چینی ها از موضوع سربازگیری های غیر قانونی گروه های مخالف حکومت افغانستان احساس خطر می کنند و موضوع دوم این است که این تشویش ها در تطبیق پروژه های کلان چینی ها خلل وارد می کند.

هاشمی، درباره همراه شدن پاکستان با روس ها اظهار می کند: پاکستان با تحرکاتی که انجام داده است در ظاهر در جامعه بین المللی در انزوا قرار گرفته است و حال کوشش می کند به کمک چینی ها با روسیه همسویی داشته باشد و برای اینکه بتواند فشارهای غربی را جبران کند لازم می داند که توجه روس ها را به خود جلب کنند.

این استاد دانشگاه درخصوص تفاوت افغانستان با کشورهایی که درگیر جنگ نیابتی هستند معتقد است: جنگی که در افغانستان است با جنگ این کشورها تفاوت های اساسی دارد. موضوع یمن تنها تقابل عربستان و ایران است اما وقتی مساله افغانستان مطرح می شود، موضوع محوریت منطقوی و جهانی پیدا می کند و موقعیت ژئوپولتیک و ژئواستراتیک افغانستان مطرح می شود. وقتی درباره سوریه بحث می شود، باید گفت که افغانستان یک جنگی مانند این را پشت سر گذاشته است و نه انرژی برای این نوع جنگ مانده است و نه اوضاع منطقه و پروژه های چینی ها ایجاد می کند که جنگ واقع شود.

پیشنهاد بعدی:  افغانستان در شرف یک جنگ تمام عیار

این تحلیلگر سیاسی، با بیان اینکه دیدگاه استراتژیک برمبنای ارزش ها و دیدگاه تاکتیکی براساس نیازها است می افزاید: وقتی صحبت پاکستان به میان می آید، این کشور روابطش با غربی ها و چینی ها و سایر کشورها همواره براساس تاکتیک بوده است. چراکه در وضعیت آسیب پذیری بسیار شدیدی قرار دارد و لازم است که برای بقای خود در جبهه های مختلف جنگ کند، زیرا به کمک های مالی و لجستیکی از جانب غرب نیاز دارد که تامین آن برای روس ها دشوار است. پاکستان بخاطر کم عمق بودن تاریخ و فرهنگ ایجاد این کشور به جنگ بقا در خطوط مختلف نیاز به جنگ دارد.

هاشمی درباره نقش سیاسیون درایجاد شرایط فعلی می گوید: همیشه در افغانستان یک یا دو نفر از سر احساسات تصمیم گیری کرده اند و تجربه نشان داده است که افغانستان همواره پیرو دورنمای یک فرد بوده تا اینکه پیرو دورنمای یک استراتژیک و پالیسی مدون در راستای تحقق اهداف ملی و مردمی بوده باشد.

وی در همین باره اضافه می کند: در طی دو سال حاکمیت حکومت وحدت ملی شاهد بودیم که با وجود مخالفت های جامعه جهانی یک سیاست یک طرفه با پاکستان پیش گرفته شد و با کشورهای دیگر مقاطعه شد و حتی تعهداتی که در دوران آقای کرزی با هند برای تجهیز نیروهای امنیتی بود، ضربه خورد که نشان داد در سیاست پیرو پاکستان بوده ایم. در شش ماه گذشته در نهایت بی باوری پاکستان را کنار گذاشتیم و به هند روی آوردیم و نشان داد نمی توانیم در سیاست خارجی خود یک توازن برقرار کنیم.

پیشنهاد بعدی:  عین و غین ضعیف تر از آنند که تصور می کنید

این استاد دانشگاه درباره اینکه کسانی که در راس هستند، از روی احساسات برای کل کشور تصمیم گیری می کنند می گوید: هر کس که روی کار می آید از صفر شروع می کند. این نقطه صفر نه منافع ملی است و نه از جانب تهدید ها بلکه از روی احساسات است و همواره دیده ایم که این افراد حتی درباره کشورهایی که ثبات و برنامه های افغانستان را هم در دست دارند اظهاراتی داشته اند و یا پروسه های ملی را از روی احساسات گردن گرفته اند و در عملی شدنش ناکام مانده اند و بخاطر همین مسایل زندگی مردم با بی ثباتی و خطر مواجه شده است.

هاشمی درباره راهکار دیپلماسی ای که حکومت می تواند در دست بگیرد می افزاید: تا زمانیکه حکومت دیپلماسی بر پایه آسیب شناسی ها و جزییاتی که در سیاست پنج حلقه ای افغانستان است را تعریف نکند و همکاری های منظم ایجاد نشود نمی توان با فرد محوری در نظام تقاضای خود را مطرح کنیم و به اولویت های طرف های مختلف بپردازیم.