اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

چند روزی از به قدرت رسیدن جناب اشرف غنی احمد زی سپری می شود و فرصت بیشتری برای تامل در توافقنامه همکاری امنیتی دوجانبه کابل با واشنگتن به دست آمده است. هرچند که برای آمریکا تفاوتی نمی کرد که چه کسی در افغانستان به قدرت برسد چون تقریبا تمامی نامزدهای ریاست جمهوری تعهد کرده بودند با به قدرت رسیدن این پیمان را امضا کنند.

 

در ابتدا باید گفت متن این پیمان امنیتی شباهت‌های بسیاری با توافقنامه امنیتی آمریکا با عراق دارد و به نحوی تدوین شده که در عمل حاکمان دولت مرکزی افغانستان را نادیده انگاشته و تمامی امور امنیتی کشور ما را برای مدتی نامعلوم در اختیار آمریکا قرار می‌دهد. به همین دلیل، دولت سابق به رهبری حامد کرزی علاوه بر اعتراض‌های شدید همسایگان خود، از سوی احزاب و گروه‌های داخلی و ملت افغانستان نیز با انتقادها و اعتراض‌های گسترده و شدیدی روبرو شده بود و برای گریز از این فشارها، پذیرش این قرارداد را منوط به تایید آن در جرگه و پس از تایید آن، امضای این توافقنامه را به روی کار آمدن دولت جدید منوط کرد.

 

بر اساس این قرارداد، آمریکا حداقل پنج پایگاه نظامی دایمی در شیندند، شورابک، قندهار، بگرام و خوست ایجاد خواهد کرد و مجاز خواهد بود پایگاه‌های دایمی و موقت یا عملیاتی دیگری را در هر نقطه از افغانستان که صلاح بداند، ایجاد کند و بدین منظور در استفاده از هرگونه امکانات در کشور ما، آزاد خواهد بود.

 

آمریکا برای امضای این توافقنامه دولتمردان کابل را تحت فشار قرار داد، این تاکید و اصرار نشان می‌دهد آمریکایی‌ها به دنبال تحمیل الگوی حضور خود در جاپان، آلمان، کره جنوبی وعراق به ما هستند و مهمتر اینکه ایجاد این تعداد پایگاه دایمی نظامی آمریکا در یک کشور، تاکنون امری بی سابقه است و افغانستان را به بزرگترین پایگاه نظامی آمریکا در بیرون از مرزهای خود تبدیل می‌کند.

 

علاوه بر این، طبق این توافقنامه، نیروهای آمریکایی حتی مجاز به استفاده از هر نوع تسلیحات دفاعی و هجومی که صلاح بدانند، خواهند بود و این تسلیحات متعارف محسوب خواهند شد و دولت افغانستان حق اعتراض و حتی اخذ مالیات از نیروهای آمریکایی را ندارد.

 

این توافقنامه میان افغانستان و آمریکا طبق گفته واشنگتن چهارچوب امنیتی بلند مدت برای روابط این دو کشور پس از کاهش تعداد نیروهای آمریکایی در جنگ افغانستان ایجاد می‌کند و تعداد نیروهایی که باید در کشور ما باقی‌ بمانند، مشخص می‌کند.

 

توافق بر سر چیست؟

 

در بخش هایی از این توافقنامه آمده است: طرفین بر این باورند که تامین امنیت مردم و قلمرو افغانستان وظیفه نیروهای دفاعی و امنیتی ملی افغان می‌باشد. طرفین برای افزایش سطح قابلیت‌های نیروهای دفاعی و امنیتی ملی افغان به منظور دفع و پاسخ به تهدیدات داخلی و خارجی باهم کار می‌کنند.

 

برحسب تقاضای افغانستان، ایالات متحده فوراً حمایتی که آمادگی ارایه آن را دارد به نیروهای دفاعی و امنیتی ملی افغان به هدف پاسخ دهی به تهدیدات علیه امنیت کشور ما، فرآهم می‌آورد. طرفین تصدیق می‌دارند که عملیات نظامی ایالات متحده برای شکست القاعده و وابستگان آن می‌تواند در چارچوب مبارزه مشترک با تروریسم قابل قبول باشد. طرفین توافق دارند تا به هدف حفظ منافع ملی ایالات متحده و افغانستان، به همکاری و هماهنگی نزدیک باهم بدون توسل به عملیات یکجانبه نظامی ایالات متحده علیه تروریسم، ادامه دهند. منظور از عملیات نظامی ایالات متحده بر ضد تروریسم، عبارت از عملیات متمم در حمایت از عملیات نیروهای دفاعی و امنیتی ملی افغان بر ضد تروریسم است که از سوی نیروهای ملی دفاعی و امنیتی کشور رهبری شده و مبتنی بر احترام کامل به حاکمیت افغانستان و توجه جدی به مصونیت و امنیت مردم کشور و توجه جدی به مصونیت و امنیت آنها در خانه‌های‌شان انجام می‌شود.

 

برای پیشبرد فعالیت‌ها و عملیات مندرج این ماده و سایر اهداف و ماموریت‌های مورد توافق طرفین و در مطابقت با اهداف این قرارداد، نیروهای ایالات متحده می‌توانند به فعالیت‌هایی مانند ترانزیت، حمایت نیروها و سایر اقدامات حمایتی مورد نیاز حضور شان در افغانستان مطابق مفاد این سند و سایر فعالیت‌های مندرج در این قرارداد و یا فعالیت های مورد توافق طرفین بپردازند.

 

این قرارداد به شمول ضمایم، توافقات، و یا اقدامات اجرایی دیگر مربوط به آن، مجوز مورد نیاز را برای حضور و فعالیت های نیروهای ایالات متحده در افغانستان فراهم کرده، شرایط و چگونگی این حضور و فعالیت‌ها را تنظیم و همچنان در موارد خاص مطابق با این قرارداد، حضور و فعالیت قراردادی های ایالات متحده و کارمندان آنها در افغانستان را نیز تنظیم می‌کند.

 

حال با امضای این قرارداد امنیتی باید دید که آینده افغانستان به چه سویی خواهد رفت و آیا مشکلات امنیتی کشور مرتفع خواهد شد و یا همانند 13 سال گذشته همچنان با چالش های مهم و حساسی مواجه خواهیم بود؟