اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

در سفر نماینده ویژه سر منشی ملل متحد به افغانستان رهبران حکومت وحدت ملی تأکید کردند که برای حل منازعات افغانستان باید یک کنفرانس منطقه ای به میزبانی سازمان ملل متحد برگزار گردد. هدف این درخواست مشخص است. در یک سال اخیر مسایل منطقه ای در رابطه با امنیت بیش از حد پیچیده شده و سیاست های امنیتی برخی کشورهای منطقه در رابطه با تروریسم و تأمین امنیت منطقه ای با ابهام و پرسش های زیادی همراه گردیده است.

 

در این میان افغانستان بیش از هر کشور دیگر از سیاست های مبهم، غیرشفاف و چند پهلوی کشورهای منطقه آسیب می بیند. تأثیر عملی این سیاست ها را مردم افغانستان در سرزمین خودشان تجربه می کنند. دهه هشتاد و نود میلادی خاک افغانستان به میدان جنگ های نیابتی و محل آزمایش انواع سلاح های سبک و سنگین کشورهای دور و نزدیک تبدیل شده بود. افغان ها باهمدیگر جنگ می کردند و در برابر هم سنگر می گرفتند و خانه های یکدیگر را بیرحمانه تخریب می کردند؛ اما در پشت همه این قضایا دولت ها و استخبارات گوناگون منطقه قرار داشتند. آنها بودند که فرمان صادر می کردند و آنها بودند که طرف جنگ ها را سازماندهی می کردند و آنها بودند که اسلحه و مهمات توزیع می کردند. آنها بودند که در عقب آتش جنگ و دود باروت سلاح های مختلف النوع، اهداف سیاسی و امنیتی شان را تعقیب می کردند.

 

افغان ها می دانند که امنیت شان به همگرایی منطقه ای بستگی دارد و از حکومت می خواهند که در رابطه به سیاست های منطقه ای اش بیش از حد محتاط باشد. حکومت افغانستان نیز همواره از تقویت همکاری های منطقه ای سخن گفته و همواره تلاش کرده تا با همه کشورهای منطقه بر مبنای حسن نیت و احترام متقابل رابطه برقرار نماید. ولی با این همه مشکلات سیاسی، ایدئولوژیکی، رقابت های اقتصادی و اختلافات جغرافیایی مانع همگرایی منطقه ای در ارتباط با با تروریسم و امنیت منطقه ای گردید.

پیشنهاد بعدی:  شاید پاکستان شناسی چاره کار افغانستان باشد!

 

همه می دانند که رشد تروریسم و افراط گرایی تهدید جدی برای کل منطقه به شمار می رود؛ با این  حال اختلافات کشورهای منطقه با یکدیگر مانع شکل گیری سیاست همساز و واحد شده است و کشورهای منطقه نتوانسته است در رابطه با مسایل مهم و سرنوشت ساز به توافق برسند. سیاست های پراکنده و نا سازگار در سطح منطقه سبب تقویت فعالیت های تروریستی و رشد افکار افراط گرایانه گردیده است. بدون شک اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، در آینده امنیت همه کشورها در معرض خطر قرار می گیرد و افغانستان در اثر مداخلات کشورهای دیگر بار دیگر به پناهگاه تروریستان و جغرافیای تولید و تربیت افراط گرایان تبدیل می شود و در این شرایط هرچند که در کوتاه مدت مردم افغانستان قربانی می شود، اما در دراز مدت همه‌ی کشورها در آتش افراط گرایی می سوزند. تلاش ها و سرمایه هایی که باید در مسیر امنیت، پیشرفت و توسعه به کار گرفته شود، در راه جلوگیری از افکار تندروانه به مصرف خواهد رسید.

 

افغانستان به دلیل اینکه ضعیف ترین و آسیب پذیرترین کشور در سطح منطقه به شمار می رود و نا امنی های موجود این کشور را در برابر تهدیدهای باالقوه ناتوان تر ساخته است؛ بیشتر از هر کشور دیگر از ناامنی ها و نا همگرایی های منطقه ای ضرر می بیند.

 

جنگ و شورش های داخلی در افغانستان در سالهای گذشته نیز عمدتا به دلیل اختلافات داخلی نبوده است. این اختلاف ها از سوی کشورهای خارجی دامن زده می شود. کلید صلح و امنیت افغانستان همین حالا در دست کشورهای خارجی است. اگر نه حکومت افغانستان با هرنوع مذاکره با مخالفان مسلح موافقت کرده و در این راه هزینه های زیادی را متقبل شده است. با وجود همه‌ی تلاش هایی که دراین راستا صورت گرفته، اما روند  صلح و مذاکره با مخالفان مسلح همواره با موانع غیر قابل پیش بینی روبرو می شود، این نشان می دهد که روند صلح به دست حکومت و مخالفان مسلح نیست و اراده های غیبی دیگری است که این روند را مدیریت می کند.

پیشنهاد بعدی:  هدف ایران از نزدیک شدن به طالبان چیست؟

 

حضور دوامدار کشورهای عضو ناتو و بخصوص آمریکا در افغانستان و ناتوانی آنها در آوردن امنیت و برقراری ثبات در این کشور باعث شد که این کشورها از میزان حضور و نقش خود در افغانستان بکاهند و به گونه ای تلاش نمایند تا خودشان را از معضل افغانستان بیرون کنند. از سوی دیگر برخی کشورهای دیگری که از حوادث افعانستان تأثیر می پذیرند و نگران نفوذ گروه های تروریستی به کشورشان هستند، از خروج نیروهای ناتو از افغانستان بیم ناک شدند و در صدد راه حل های دیگری برای جلوگیری از پیشروی تروریستان به سمت کشورشان بر آمدند.

در سالهای گذشته همه‌ی نیروها تحت عنوان ائتلاف بین المللی مبارزه با تروریسم در افغانستان کار می کردند و کلیه سیاست ها نیز بر همین محور در ارتباط به افغانستان اتخاذ می شد. سیاست هایی که به هر حال در کل امنیت، ثبات و بازسازی کشور را هدف قرار داده بودند؛ اما اکنون دو قطبی شدن سوگیری های سیاسی و تشدید رقابت های بین المللی و منطقه ای، نگاه ها را به مسایل افغانستان و راه حل مشکلات آن نیز متفاوت ساخته است.

 

هر کشور سعی می کند تا منافع دراز مدت خودش را از طریق سلطه بر سیاست ها و رویدادهای افغانستان، تامین کند و هر کشور می خواهد نقش پررنگ تری در مسایل جاری افغانستان داشته باشد. حتا برخی کشورها از تروریسم و افراطگرایی نیز برای حفاظت از منافع شان در افغانستان سود می برند.

 

البته بنا بر قواعد و الزامات بین المللی امروز هر کشوری حق دارد تا منافعش را در کشورهای دیگر در نظر بگیرد و سعی کند که  منافع کشورش در منطقه تامین شود؛ اما تعقیب منافع کشورها نیز با ضوابط و محدودیت های خاصی مواجه می باشد. این منافع باید مشروع و از لحاظ قواعد بین المللی توجیه پذیر باشد. کشورها نسبت به دخالت در کشورهای دیگر دست باز ندارند که هر طوری دل شان خواست عمل کنند.

پیشنهاد بعدی:  این پاسپورت های سیاسی سیال...

 

کشورهای منطقه در مسایل افغانستان همانطوری که منافع خود شان را در نظر می گیرند، باید منافع کشور و مردم افغانستان را نیز مد نظر داشته باشند. هیچ کشوری حق ندارد که منافع نامشروع خود را در افغانستان تعقیب کند و این حق مردم افغانستان است که در جغرافیای کشور منافع ملی شان را در اولویت قرار دهند و بر مبنای آن مناسبات خود را با کشورهای دیگر عیار سازد.

 

افغانستان نمی تواند تاوان رقابت ها و خصومت های کشورهای دیگر را بپردازد و در مسیر منافع دیگران قربانی شود؛ ولی در چارچوب نظام بین الملل، حکومت افغانستان باید منافع مشروع همه کشورهای منطقه را در افغانستان در نظر بگیرد و یک موازنه معقول و منطقی را برای استفاده همگانی از ظرفیت های افغانستان، با توجه به منافع ملی این کشور، به وجود آورد. بر اساس این دید اگر نماینده ملل متحد موفق شود تا از طریق رایزنی با کشورهای منطقه یک راه حل مورد قبولی را برای امنیت منطقه، مبارزه با تروریسم و ثبات افغانستان جستجو کند، بدون شک یک گام بزرگ در راستای امنیت افغانستان و منطقه برداشته خواهد شد.