اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

ولایت پروان در چند کیلومتری کابل این روزها یکی از خبرساز ترین ولایات افغانستان نه بخاطر ناامنی که بخاطر وقوع یک مساله کوچک بزرگنمایی شده و کاستن و کوچک جلوه دادن یک مساله بزرگ است.

 

نفس حمله هوایی ناتو بر یک انبار مهمات و اسلحه بدون کمترین تلفات انسانی و بدون سطحی ترین جراحات وارده چیزی نیست که فرماندهان جهادی و مسوولان کنونی حکومت را از مسایل حاد مردم ملکی فارغ سازد و میهمان چندروزه ی جان احمد بایان نماید بلکه…

 

بلکه زوایای پنهان و آشکار دیگری از این حادثه در پروان وجود دارد که برخی سعی در کم و زیاد کردن و اصلاحات سلیقه ای خود در تبعات و آثار آن بر افکار عمومی دارند؛ تا جاییکه در این مقال بگنجد به تعدادی از آن ها اشاره می کنیم:

 

اولا اینکه با وجود سازمان بی مصرف و بلامنفعتی به نام دی دی آر (DDR) که سالیان قبل از سوی جامعه جهانی برای قلع و قمع و امحای اسلحه و مهمات و جنگ افزارهای مجاهدان و مردم ملکی از انبارهای بزرگ ایجاد شده بود؛ این انبار بزرگ چگونه تاکنون باقی مانده است؟

 

به عبارت دیگر، آیا این نهاد غربی نیز همچون دیگر نهادها، گزارش ناقص و غیرواقعی از عملکرد خود ارائه داده است؟ بر این مبنا نمی توان به هیچ یک از اقدامات مشابه نهادهای مشابه خوشبین بود. شایان ذکر است که اظهار هرگونه بی اطلاعی دی دی آر از وجود چنین انبار بزرگی در چندکیلومتری کابل با وجود دوربین های فضایی پیشرفته غیرقابل قبول و کذب محض است.

 

دوما اینکه، قرار بر این بود که حملات هوایی بدون سرنشین ناتو کاملا منتفی و در شرایط بحرانی منوط به درخواست کمک از سوی اردوی ملی باشد اما در انحدام انبار تسلیحات و ابزارآلات جان احمد بایان، نیروهای امنیت خودی غافلگیر شده اند!

 

به عبارت دیگر، اطلاعاتی که بدست ارتش ملی و فرماندهان امنیه داخلی نمی رسد چگونه و از چه کانالی به دست نیروهای ایتلاف بین المللی آتلانتیک شمالی به سرکردگی امریکا می رسد که در صورت لزوم و در وقت صلاحدید، به اختیار خود از آن استفاده می کنند؟!

 

سوما، بهرحال چنین اتفاقی روی داده است و به کسی آسیب جانی و روانی نرسیده است و در نوع خود یک عمل قبیح و ضد انسانی و غیرقابل اغماض شمرده نمی شود؛ پس رهبران جهادی و مسوولین که پیاده و سواره کار خلق را مانده و به پروان شتافته اند از جان جان احمد بایان چه می خواهند؟

 

به عبارت دیگر، آیا در حال حاضر برای رییس اجرایی و معاونانش و وزیر خارجه و والی بلخ و رهبران احزاب، کاری مهمتر و حساس تر از رسیدگی به باغ و املاک فرمانده جهادی پروان وجود ندارد یا این مهمانان ناخوانده، موافق توزیع اسلحه میان مردم ملکی هستند؟

 

اعتراض ها و انتقادات عبدالله، محقق، محمد خان، ربانی، عطامحمد نور، اسدالله خالد و دیگران از دو حالت خارج نیست: یا اینان مسلح شدن مردم ملکی را مخالف اصول پذیرفته شده و قانون اساسی نمی دانند یا اینان خود دارای انبار مهمات و تسلیحات جنگی هستند.

موضوع : اخبار