اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

این دقت نظر و تامل دقیق سناتوران مجلس سنا (یا اگر بهتر بگوییم صبر آنها در برابر رشوت های شیرین آمریکایی) بیشتر از 48 ساعت دوام نیاورد و آنها نیز در جلسه ای فوق العاده و البته محرمانه پیمان‌های امنیتی کابل – واشنگتن و ناتو را مورد بحث قرار داده! و با اکثریت آرا آن را تصویب کردند.

 

 

همین سه روز پیش بود که برخی از اعضای مجلس سنا بعد از افتضاحی که نمایندگان پارلمان به جا آوردند، اعلام کردند که پارلمان در تصويب پيمان امنيتي با آمريکا عجله کرده است ولی سنا براي تصويب نهايي اين پيمان امنيتي با دقت نظر کامل و دقيقي کار خواهد کرد.

 

این دقت نظر و تامل دقیق سناتوران مجلس سنا (یا اگر بهتر بگوییم صبر آنها در برابر رشوت های شیرین آمریکایی) بیشتر از 48 ساعت دوام نیاورد و آنها نیز در جلسه ای فوق العاده و البته محرمانه پیمان‌های امنیتی کابل – واشنگتن و ناتو را مورد بحث قرار داده! و با اکثریت آرا آن را تصویب کردند.

 

این نشست بعدازظهر روز پنجشنبه به درخواست قانون گذاران به صورت غیر علنی و محرمانه برگزار شد تا کسی از میزان دالرهایی که این بزرگواران دریافت کرده اند، مطلع نشود غافل از اینکه مردم ما به مزدور و رشوت خور بودن دولتمردان و قانون گذاران خود شکی ندارند و الا اکنون اوضاع کشور ما اینگونه نبود.

 

به هر حال در این جلسه از 72 سناتور حاضر، هفت تن به این پیمان‌ها رای منفی دادند که آن هم برای خالی نبودن عریضه است تا کسی فرداها نگوید مگر می شود کسی مخالف این پیمان های ننگین که سراسر از استعمار است، در دو مجلس نمایندگان و سنا نباشد.

 

انصاف مطلب هم این است که این بیچارگان در مجلس نمایندگان و سنا از خود اراده و اختیاری ندارند، تنها نامشان وکیل و سناتور است. آن کسی که برای ما قانون می گذارد و تعیین تکلیف می کند و امر و نهی می نماید، در کاخ سفید می باشد. ما 13 سال است که اختیار و اراده ی خود را در اختیار و اراده ی غربی ها آب کردیم تا آنها برای ما تصمیم بگیرند.

 

دیدگاه اکثر دولتمردان افغانستان این است که ” آنکه نان دهد، فرمان دهد”، این عالیجنابان هیچگاه معتقد نبودند که ” آنکه دندان دهد، نان دهد”. اینها آمریکا را خدای خود می دانند و گمانشان بر این است که اگر آمریکا دست از حمایت افغانستان بردارد، بیچاره خواهیم شد.

 

هرچند درباره این مقامها و مسوولان صدق مطلب همین است. آنقدر دالرهای شیرین آمریکایی به مزاج دولتمردان افغانستان خوش آمده که واقعا اگر روزی آمریکا از کشور ما برود و این پولهای بادآورده به این عزیزان نرسد، اینها توان درآوردن مایحتاج روزانه زن و بچه ی خود را هم ندارند. چون به پول رشوت خوری عادت کرده اند.

 

در حالی که مردم ما همیشه در همه ی اعصار تاریخ و در همه کشورهای جهان اثبات کرده اند که مردمی غیور و زحمتکش هستند و هیچگاه منت دیگران را برای لقمه نانی نمی کشند. ولی افسوس که دولتمردان ما به اندازه همین کارگران زحمتکش افغانستانی هم غیرت ندارند.

 

بگذریم از عواقب این پیمانها که درباره آن بارها سخن گفته شده و تکرار مکررات است. اما خلاصه آنکه براساس این پیمان حدود ۱۰ هزار سرباز آمریکایی و شماری از نیروهای ناتو، پس از سال ٢٠١٤ در افغانستان مهمان هستند تا به غارتها و تجاوزهای غرب ادامه دهند.

 

همچنین این توافقنامه ها تایید می کند که نیروهای آمریکایی اجازه می‌یابند در کابل، بگرام (در شمال کابل)، مزار شریف مرکز ولایت بلخ در شمال، شهر هرات و شیندند در غرب، قندهار و هلمند در جنوب، گردیز و جلال‎آباد مرکز ولایت ننگرهار در شرق پایگاه نظامی داشته باشند و از هفت فرودگاه استراتژیک بگرام، کابل، قندهار، شیندند، هرات، مزار شریف و شوراب هلمند و نیز پنج بندرگاه زمینی تورخم، اسپین بولدک، تورغندی، حیرتان و شیرخان، به عنوان محلات رسمی ورودی و خروجی استفاده کنند.

 

این توافقنامه تا سال ۲۰۲۴ میلادی اعتبار دارد و پس از آن هم در صورت توافق دو کشور قابل تمدید است که مصونیت قضایی سربازان آمریکایی از دیگر موارد جنجال برانگیر این پیمان است.