اخبار
مطالب اخیر
مطالب محبوب
عضویت در خبرنامه

با وارد کردن ایمیل در کادر زیر و ثبت آن مشترک خبرنامه وب سایت افغان لرن خواهید شد و از آخرین مطالب سایت بهره مند می شوید

توجه داشته باشيد بعد از وارد کردن ايميل خود و ثبت آن، ميبايست ايميل خود را تاييد نمایید

سربریدن هفت گروگان به شمول مردان، زنان و دو کودک بی گناه توسط تروریست های بی رحم در ولایت زابل، موجی را در کابل و در سرتاسر کشور خلق کرد. روز گذشته مردم حرکت بزرگ مدنی را در کابل راه اندازی کرده و با سردادن شعارهای عدالت طلبی از جاده «استاد شهید عبدالعلی مزاری» تا پیش رویِ ارگ ریاست جمهوری راهپیمایی کردند. این حرکت بزرگ مردمی، در نوع خود بی نظیر و بی پیشینه می نماید و لازم است درنگی داشته باشیم. این نگارش نقطه های مثبت و منفی یا نقطه های قوت و ضعف این راهپیمایی کلان ملی را بررسی می نماید.

 

نقطه های مثبت

 

یکم: اعتراض پرشور، مدنی و مسالمت آمیز:

 

جمعیت بزرگ از مردم گردهم آمده بودند. با این که از سوی رسانه های همگانی، زمان برگزاری راهپیمایی را همرسانی نکردند، اما با استفاده از شبکه های اجتماعی چون فس بوک، مردم در جریان قرار گرفته بودند. خون مردم به جوش آمده بود و با تعطیل کار و وظایف به صف تظاهرات کنندگان پیوستند. این حرکت، حکایت گر این است که مردم به دموکراسی و قواعد طرحِ خواسته های سیاسی در متن این فضای سیاسی آشنایی داشته و می دانند که در نظام دموکراتیک حکومت از آن مردم است و مردم حق دارند از حکومت گران پرسان نمایند.

 

با توجه به این که وضعیت امنیتی کشور، به صورت کلی بحرانی است، نگرانی های وجود داشت که مبادا تظاهرات مردمی و حرکت بزرگ «عدالت طلبی» به چالش کشیده شده و برخی از «غرض» داران سیاسی به ویژه حلقه های تروریستی حرکت را از مسیر اصلی اش منحرف نمایند. اما خوشبختانه این اتفاق ناگوار نیفتاد و تظاهرات کنندگان با قوت تمام و با حفظ جنبه مسالمت آمیزی تا مقصد حرکت کردند.

 

دوم: هم صدایی همه مردم

 

همه قربانیان از قوم هزاره از مربوطات ولسوالی جاغوری ولایت غزنی بودند. در آغاز تصور می شد که تنها هزاره ها به جاده اعتراض آمده و صدایِ شان را در برابر ترور، وحشت، ظلم و نابرابری بلند کنند. آن گونه که این امر در شبکه های اجتماعی مشاهده می شد. اما شهریان کابل با حضور در راهپیمایی، نشان دادند که بدون در نظرگرفتن مسایل قومی و مذهبی و با توجه به منافع کلان کشور و کلیت مردم، در برابر نابه سامانی ها مبارزه می کنند. دیروز مردم از همه قومیت ها و نژادها به صفوف تظاهرات کنندگان پیوسته و همه با یک صدا در برابر ترور و وحشت فریاد کشیدند. باشندگان ولایت زابل، با برگزاری یک راهپیمایی خواستار سرکوب حلقه های تروریستی از این منطقه شدند و قرار گزارش ها شمار زیاد از مردمان ولایت های همجوار کابل می خواستند در تظاهرات شرکت نمایند که با ممانعت نیروهای امنیتی رو به رو شدند. این امر نقطه عطف در سیاست کشور خواهد بود. مردم نشان دادند که فریب نفاق افگنان را نمی خورند و زین پس کشتن و سربریدن هزاره به معنای کشتن و سربریدن پشتون، تاجیک، ازبک، ایماق و…… خواهد بود. به هرصورت از این نگاه، نمایش خوبی بوده و گام بلند در راستای ملت سازی شمرده می شود.

 

سوم: همکاری نیروهای امنیتی

 

نیروهای پولیس همکاری خوبی با مردم و تظاهرات کنندگان داشتند. تنها نقطه ضعف که از سوی پولیس گزارش شد این بود که از ورود افراد بیشتر به صف تظاهرات کنندگان ممانعت کرده است. این رفتار ممکن است، جهت تامین امنیت و پیش گیری از ورود افراد مسلح تروریستی بوده یا به دستور حکومت. از این که بگذریم کار کرد پولیس خوب بود. امید می رود که پولیس کشور به سمت پولیس بی طرف و غیر سیاسی گام بردارد. پولیسِ که تنها نگرانی اش امنیت مردم بوده و به سیاست و بازی های سیاسی دخیل نشود و نیز ابزاری برای سرکوب صداهای عدالت خواهانه و آزادی خواهانه مردم نشود.

 

نقطه های منفی

 

چهارم: بی نظمی و ناهم آهنگی های نسبی

 

بدون تردید که تلاش های جدی صورت گرفته بود. اما ناهم آهنگی ها و بی نظمی های به چشم می آمد. در آغاز حرکت، از مصلی شهید مزاری، بلندگویِ درست وجود نداشت تا صدای فریاد زنان را به مردم منتقل کند، درگیری های میان برگزار کنندگان برسر این که کی ها شعارها را فریاد بزند صورت گرفت و شعارهای متفاوت داده می شد. یکی از شعارهای که داده می شد، خواستار کناره گیری استاد محمد کریم خلیلی بود. این در حال است که جناب ایشان یک سال می شود، سمت حکومتی ندارد و خانه نشین است. این امر نشان می دهد که هم آهنگی در تنظیم شعارها وجود نداشت و هر شرکت کننده طبق برداشت ها و آگاهی های خود فریاد می زد.

 

پنجم: استفاده جویی های ریاکارانه

 

قرار گرفتن در معرض دوربین های رسانه ها و گرفتن عکس های فس بوکی به آرمان و آرزوهای برخی ها مبدل شده است. یک بار در مراسم تشییع پیکرهای شهیدان جلریز یکی از متنفذین اجتماعی به علت گرفتن عکس فس بوکی محکوم شد. دیروز نیز برخی ها متاسفانه شرکت در تظاهرات برای شان یک خاطره می نمود و مرتب عکس های شان در فس بوک می گذاشتند. مخالفت با رسانه های اجتماعی درست و منطقی نبوده و این شبکه ها ابزاری مؤثر اطلاع رسانی و جهت دهی مردم است، اما ریاکاری بیش از حد نیز مطلوب نبوده و می تواند توهین به خون شهیدان و جان باختگان تلقی گردد.

 

ششم: بی اهمیتی ارگ

 

تظاهرات کنندگان با حفظ آرامش و دوری از خشونت و آشوب خود را پیش روی ارگ به عنوان مرکز تصمیم سازی کشور رسانیدند. برای ارگ وقت و زمان مشخص کردند تا پاسخ خواسته های شان داده شود. اما ارگ نشینان بی نهایت بی اهمیتی کردند و می کنند. رییس جمهورغنی به عوض این که آمده و به صورت مستقیم با تظاهرات کنندگان سخن گوید و اطمینان های لازم را بدان ها بدهد، یک بیانیه تلویزیونی صادر کرد، در میان اتاق های مجلل و حفاظت شده ارگ مخفی شد و به گارد ریاست جمهوری دستور داد که هرکس که قصد داخل شدن کرد با گلوله پاسخ دهید.

 

گیریم که اصرار معترضان جهت داخل شدن در ارگ خواست منطقی نبوده است، اما آیا بی اهمیتی جناب سبب این امر نشده است؟. از سویِ دیگر اگر اراده وجود نداشت که به خواست های مردم اهمیت داده شده و با آن ها سخن زده شود، آیا با واسطه های آب پاش و گازهای اشک آور نمی توان معترضان را از محل دور کرد؟ و در نهایت آیا بسنده کردن به یک بیانیه تلویزیونی مردم را آرام می کند و بی حرمتی به آن ها نیست؟ آن ها در خانه های خود ننشسته بودند که شما بیانیه می دهید؟ آن ها پیش روی قصر شما آمده بودند.

موضوع : اخبار